Οι πιο fail διασκευές

Νομίζω ο τίτλος είναι αρκετά ξεκάθαρος. Μάζεψα σε αυτή την ανάρτηση μερικές από τις χειρότερες (ή πιο αστείες σε κάποιες περιπτώσεις) διασκευές γνωστών κομματιών από γνωστές μπάντες που έχω βρει κατά καιρούς στο internet. Ξεκινάμε λοιπόν :

  • Κομμάτι : Sad but True
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Snoop Dogg
  • Fail-ο-μετρο : Uber fail

Ok προφανώς αυτό ήταν κάποιου είδους αστείο. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το απαίσιο live. Α για μια στιγμή εξηγείται… το διοργάνωσε το MTV. Αν δε σας ικανοποίησε το παραπάνω έκτρωμα απλά βάλτε στο youtube «mtv icon metallica» και δείτε και τα υπόλοιπα κομμάτια (μη χάσετε την Avril Lavigne να τραγουδάει το Fuel)

  • Κομμάτι : Holy Diver
  • Original μπάντα : Dio
  • Διασκευή από : Killswitch Engage
  • Fail-ο-μετρο : Απλό fail

Μπαίνει το κομμάτι, λες ντάξει μωρέ δεν είναι άσχημο. Μπορεί να έχει λίγο nu metal αίσθηση αλλά την παλεύει. Εκεί όμως που περιμένεις το γύρισμα στη μέση του κομματιού και σκάνε τα screams… ε άντε γαμήσου ρε πατσόλα! Δε δικαιούσαι να τραγουδάς τέτοια κομμάτια αν είναι να τα τραγουδάς έτσι. Λίγο σεβασμό στο Dio ρε φίλε.

  • Κομμάτι : Master of Puppets
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Dream Theater
  • Fail-ο-μετρο : fail of the week

Δεν είναι τόσο το ότι το έπαιξαν χωρίς συναίσθημα. Αλίμονο, τους έχουμε συνηθίσει πλέον. Είναι ότι ο ήχος των πλήκτρων στο ρόλο της κιθάρας και κυρίως το γρέζι στα φωνητικά κάνουν αυτή τη διασκευή ΓΕΛΟΙΑ. Σίγουρα δεν έκαναν τόσο άσχημη δουλειά, αλλά εγώ προσωπικά γέλασα όταν το άκουσα.

  • Κομμάτι : You shook me all night long
  • Original μπάντα : AC/DC
  • Διασκευή από : Celine Dion & Anastacia (!!!)
  • Fail-ο-μετρο : EPIC FUCKING FAIL!

Ξέρει τι λέει το fail-ο-μετρο! Η Celine Dion είναι μακράν η χειρότερη του βίντεο, μιας και προσπαθεί να το παίξει cool και hard rock παρουσία στη σκηνή (γελάμε ή κλαίμε εδώ ρε παιδιά;). Το solo είναι επίσης για τον πούτσο, ακόμη και ως άτομο που του τη σπάνε οι AC/DC μπορώ να πω ότι δεν το άξιζαν αυτό.

  • Κομμάτι : Back in Black
  • Original μπάντα : AC/DC (κάπου εκεί πάνω υπάρχει ένας θεός που τους μισεί)
  • Διασκευή από : Shakira
  • Fail-ο-μετρο : Ότι ήταν στο προηγούμενο και κάτι παραπάνω

Once you watch it, you can’t un-watch it!

  • Κομμάτι : Battery
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Van Canto
  • Fail-ο-μετρο : Not responding

Απλά δεν υπάρχει η στιγμή που ο καράφλας γυρνάει στην κάμερα και φωνάζει «ΜΠΑΤΑΡΙ! ΜΠΑΤΑΡΙ!». Δείτε το όλο και θα καταλάβετε που λέω.

Ronnie James Dio

Στις 16 Μαΐου χάσαμε έναν από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία της heavy metal. Ο Dio, στον οποίον είχε βρεθεί καρκίνος του στομάχου, έχασε τελικά τη μάχη και πέθανε σε ηλικία 67 ετών.

Ο άπειρος σεβασμός που του δείχνει η metal κοινότητα δεν οφείλεται τόσο στην τεχνική του και στην ικανότητά του, όσο στο ότι κατάφερε να διατηρήσει τη φωνή του και την αυθεντικότητά του αναλλοίωτες παρά τη μεγάλη του ηλικία. Οι ιστορίες τραγουδιστών που εξαφανίζονται σε λιγότερο από μια δεκαετία λόγω του ότι δεν είχαν τα αρχίδια να  προστατεύσουν τη φωνή τους (ναι τελικά θέλει αρχίδια) είναι αναρίθμητες και οι ιστορίες μουσικών που έχασαν την ουσία της μουσικής  συνήθως στο κυνήγι για δημοσιότητα, λεφτά και ναρκωτικά… αφήστε το καλύτερα. Για αυτό και όποιος είχε την τύχη να τον δει στην περιοδεία των Heaven & Hell να είναι τόσο δυνατός και διασκεδαστικός παρά τα 66 του χρόνια και το ύψος να είναι μόλις 1.60 μέτρα δε θα μπορέσει ποτέ να τον ξεχάσει.

Και, φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το σημαντικότατο ρόλο που έπαιξε στην ιστορία της heavy metal, ειδικά με τη συμμετοχή του στους Black Sabbath, την αρχή των πάντων. Ακόμη και κάποιος που δε γουστάρει τον Dio ή αυτή την περίοδο των Sabbath δεν μπορεί να μην τον παραδεχτεί.

Δε θα κλείσω με τις κλισέ φράσεις του τύπου «τέτοια αστέρια δε γεννιούνται πια» και «κανείς ποτέ δε θα ξαναείναι τόσο γαμάτος τραγουδιστής» γιατί είναι όλα μαλακίες. Δε μου αρέσει να θεοποιώ τους παλιούς και έτσι θεωρώ ότι η σημερινή metal πραγματικότητα έχει πάρα πολύ καλούς τραγουδιστές, τους οποίους όμως δεν τους σεβόμαστε αρκετά επειδή δεν έχουν γίνει ιστορικές φιγούρες ακόμη. Αν και η είδηση του θανάτου του με στενοχώρησε ιδιαίτερα, διατηρώ την αισιοδοξία μου και το θαυμασμό μου για τις σημερινές μπάντες.

Weep responsibly!

6 πράγματα που δε θα μου λείψουν μετά τις Παννελλήνιες

Το ξέρω ότι θα ήταν καλύτερο αυτό το άρθρο να γραφεί μετά τις πανελλήνιες οπότε θα ήταν και πιο αντικειμενικό, αλλά ειληκρινά δεν έχω τίποτα να κάνω αυτή τη στιγμή και δε χρειάζεται (δε θέλω δηλαδή) να σκέφτομαι άλλο τα μαθήματα. Ορίστε, λοιπόν, τα πράγματα που θα ήθελα να ξεχάσω από φέτος :

  1. Τη νοοτροπία «τέλος του κόσμου» : Νομίζω αρκετά προφανές και συμβατικό παράπονο. Δε θα το αναλύσω γιατί το έχετε ακούσει από κάθε παιδί που έχει περάσει την Γ’ λυκείου.
  2. Τους γονείς που λένε «δίνουμε φέτος» : Από που και ως που δίνετε εσείς ρε; Το αν θα χεστείτε ή όχι στο άγχος είναι δικό σας θέμα, αλλά από όσο έχω παρατηρήσει οι γονείς ούτε διαβάζουν ούτε εξετάζονται στο τέλος, ούτε ξενυχτάνε λόγω υπερβολικού όγκου ασκήσεων ούτε… τίποτα! Στη χειρότερη περίπτωση μπορείτε να πείτε «περνάμε δύσκολες στιγμές σαν οικογένεια επειδή το παιδί μας φέτος δίνει». Αυτό είναι λογικό. Στέκει στα πόδια της η πρόταση, αλλά μαλακίες του τύπου «Δίνουμε πανελλήνιες φέτος» και «Θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί» κράτα τες για τον εαυτό σου γιατί κάθε φορά που τις λες απλά υπενθυμίζεις στον κόσμο ότι δε θεωρείς το 18χρονο παιδί σου αυτόνομη ύπαρξη και θα το έχεις με λουρί μέχρι τα 55 του. Fail από όλες τις πλευρές.
  3. Τη μανία να φέρνουμε τα πάντα στα χέρια των παιδιών μην τυχόν και σηκωθούν και τους πέσει ο κώλος : Παρόμοια νοοτροπία με το προηγούμενο. Το ξέρω ότι αρχικά φαίνεται παράξενο το ότι με εκνευρίζει που με πρόσεχαν παραπάνω από ό,τι συνήθως, αλλά πραγματικά κατάντησε αηδία το πράγμα. Ώρες-ώρες φοβόμουν να πάω να κατουρήσω μήπως πεταγόταν κανάς γονιός/γνωστός/γείτονας και προσφερόταν να μου την κρατάει για να μην κουράζομαι να στοχεύω. Ήμαρτον ρε παιδιά! Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω την πρόθεση και την αλτρουϊστική διάθεση των γονέων που θέλουν να φέρνουν στα παιδιά φρέσκια πορτοκαλάδα και τοστάκια την ώρα που διαβάζουν, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι τελικά αυτή η βοήθεια κάνει κακό στα παιδιά. Αφενός, το παιδί ψοφάει να βρει δικαιολογία για να σηκωθεί από την καρέκλα του και να ασχοληθεί με κάτι άλλο για 5 λεπτά (και το αξίζει!) και αφετέρου η διαφορετική αντιμετώπιση ενισχύει την ατμόσφαιρα πανικού. Αντί να καταλαβαίνει το άτομο ότι αυτή η χρονιά είναι σα μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά, ενισχύεται η αίσθηση ότι αυτή η χρονιά είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες γιατί «φέτος δίνω».
  4. Τα τυποποιημένα ενθαρρυντικά λόγια : Είσαι μεγαλύτερος από μένα. Με βλέπεις στο δρόμο. Έχουμε 5 μήνες να τα πούμε. Εγώ δεν έχω νέα να σου πω γιατί είχα περιορισμένο χρόνο και ακόμη και ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει με ρουτίνα φέτος. Εσύ έχεις τόσα πράγματα να μου πεις που με ενδιαφέρουν : πως πάει η σχολή/επάγγλεμα, ποιο καινούριο cool hobby ανακάλυψες, καφρίλες που έκανες με τους φίλους σου, κάτι ενδιαφέρον που διάβασες στο Internet/περιοδικό/εφημερίδα. Αλλά ΟΧΙ! Δε θα συζητήσουμε τίποτα από αυτά. Απλά θα μου πεις (σχεδόν κατά λέξη) : «Δίνεις φέτος ε; Άντε, στην τελική ευθεία είσαι… Δεν είναι τίποτα, μόνο Χ μήνες έμειναν (όπου Χ=Μάιος – τρέχων μήνας). Πήγαινε χωρίς άγχος και όλα θα πάνε καλά. Χάρηκα που τα είπαμε! Άντε καλή επιτυχία!» Στον κώλο σου μαλάκα και η καλή επιτυχία και η τελική ευθεία. Νομίζεις ότι με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να ακούσω αυτά τα πράγματα; Αυτά που τα έχω ακούσει ΟΛΟΙΔΙΑ περίπου 162 φορές από το Σεπτέμβρη; Έκπληξη : όχι, δε με ενδιαφέρει!
  5. Την πρόταση «Αυτό είναι μάθημα για 20» : Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει μάθημα για 20! Δε με νοιάζει πόσο εύκολα είναι τα μαθηματικά γενικής και ο ΑΟΔΕ, δεν μπορεί να μου ασκείς την πίεση του τέλειου γραπτού στα δύο γαμο-μαθήματα που θα πάω και λίγο πιο χαλαρός. Και δε μπορείς να πας σε έναν αριστούχο και να του πεις ότι έκανε μαλακία που έχασε μόρια στο τάδε εύκολο μάθημα, αγνοώντας το 3μετρο παλούκι που έφαγε στον κώλο για να γράψει 99 στα μαθηματικά κατεύθυνσης. Τα σχόλια του τύπου «αν διάβαζες λίγο παραπάνω και αυτό»/»πρόσεχες λίγο παραπάνω και στο άλλο» δεν έχουν νόημα αφού το παιδί προφανώς ξεσκίστηκε για να γράψει αυτό που έγραψε. Το ότι άφησε λίγο χρόνο στον εαυτό του να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί δεν είναι κακούργημα!
  6. Τον έμμεσο ψυχολογικό εκβιασμό : Στα αρχίδια μου, ρε μάνα, αν σε κουράζει το ότι δεν ξεσκίζομαι όλη μέρα και να ξέρεις ότι δε με συγκινεί το πως λες «έεεελα ρε παιδί μου… προσπάθησε λίγο περισσότερο…». Στην πραγματικότητα με εκνευρίζεις τόσο πολύ όταν τα κάνεις αυτά που την επόμενη βδομάδα θα διαβάσω λιγότερο μόνο και μόνο από τα νεύρα μου. Αρκετό άγχος έχω και χωρίς τα κολπάκια σου (που στην πραγματικότητα είναι και πολύ ανήθικα.)

Αυτά τα λίγα είχα να πω. Θα διευκρινίσω μόνο δύο πράγματα πριν κλείσω. Πρώτον, οι γονείς έφαγαν περισσότερο κράξιμο από όλους αλλά δε νομίζω ότι φταίνε όντως περισσότερο. Πρέπει να γνωρίζουν, ωστόσο ότι λόγω του ότι έχουν πολύ περισσότερο επαφή με το παιδί από οποινδήποτε άλλο, το επηρεάζουν και περισσότερο. Και δεύτερον, προσπάθησα να παρουσιάσω τα εκνευριστικά στοιχεία που αντιμετωπίζουμε όλοι μας οπότε μην πάρετε πολύ προσωπικά ό,τι διαβάσετε γιατί δεν αναφέρεται κατ ανάγκη σε εσάς.

Animals

Όχι, μην ανησυχείτε, δεν πάει σε σας ο τίτλος. Δεν είναι ψευδο-επαναστατικό post από ηγέτη wannabe! Ο λόγος για τον κλασικό δίσκο Animals των Pink Floyd. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω για ποιο album θα μιλήσω, αφού αγαπώ εξίσου και το Wish You Were Here. Όμως, όπως έγινε και με το Still Life των Opeth, στο οποίο είχα αναφερθεί νωρίτερα, είναι το περιεχόμενο των στίχων που με βοήθησαν να καταλήξω στο Animals.

Συγκεκριμένα, ο δίσκος είναι εμπνευσμένος από τη Φάρμα των Ζώων του Orwell και συμβολίζει τα «είδη» των ανθρώπων με συγκεκριμένα ζώα. Ακολουθώντας μια αρκετά απλοποιημένη μορφή του προαναφερθέντος βιβλίου, οι Pink Floyd χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρία ζώα. Τα γουρούνια είναι οι αδίστακτοι ηγέτες, αυτοί που καθορίζουν τις ζωές των άλλων με τη δύναμη που κατέχουν. Όμως, δεν ασκούν άμεσα την εξουσία τους στους υπολοίπους. Αυτή είναι η δουλειά των σκυλιών, τα οποία παίζουν το ρόλο των αρχών που επιβάλλουν το νόμο, αλλά και γενικότερα των ανθρώπων που έχουν περιορισμένη εξουσία («μικροί» επιχειρηματίες ή πολιτικοί κτλ), οπότε εξαρτόνται μονίμως από τα γουρούνια. Αν και παρουσιάζονται ως σκληροί και διπρόσωποι, στην πραγματικότητα είναι αξιολύπητοι αφού καταλήγουν πάντα άσχημα, καθώς όσο γερνάνε δέχονται τις επιπτώσεις της βρώμικης ζωής που έζησαν. Στον πάτο της κοινωνίας βρίσκονται τα πρόβατα, δηλαδή οι απλοί άνθρωποι : εγώ που τα γράφω αυτά και πιθανόν και εσύ που τα διαβάζεις. Τα πρόβατα αρχικά δεν αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία λειτουργεί έτσι (μάλλον επειδή δε θέλουν), αλλά μεγαλώνοντας χάνουν την αθωότητά τους και υποτάσσονται στα σκυλιά, μέχρι κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Μετά την επανάσταση, όμως, εξακολουθούν να νιώθουν φόβο και γυρίζουν στα σπίτια τους. Εκεί νομίζω αφήνουν να εννοηθεί ότι διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση και ξεκινάει από την αρχή ο κύκλος για την επόμενη γενιά σκύλων, γουρουνιών και προβάτων.

Μουσικά, θεωρώ αυτό το δισκό το τελευταίο πραγματικό masterpiece των Pink Floyd. Όποιος ξέρει την ιστορία της μπάντας, θα γνωρίζει ότι αυτή την εποχή ο Roger Waters άρχισε να αποκτά όλο και περισσότερο δημιουργικό έλεγχο με αποτέλεσμα η μπάντα να λειτουργεί (στη σύνθεση των κομματιών τουλάχιστον) σχεδόν σαν solo project τα επόμενα χρόνια. Το Animals βρίσκεται στη μεταβατική περίοδο, όπου ο Waters έχει ξεκινήσει να γράφει τα περισσότερα riffs, αλλά η υπόλοιπη μπάντα κάνει ακόμη σημαντικότατες συνεισφορές, ειδικά στο Dogs που είναι δημιούργημα του Gilmour. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, με ήχο πιο «συμπαγή» από τα προηγούμενα albums αλλά και πιο ευφάνταστο από τα επόμενα,  στα οποία έχουν χαθεί οι επικές διάρκειες και τα ατμοσφαιρικά interlude. Ακόμη, τα φωνητικά είναι εξαιρετικά, με αποκορύφωμα την αληθοφανή απόδοση τόσο της ψυχολογίας των σκύλων όσο και της περιφρόνησης του λαού προς τα γουρούνια.

Συνοψίζοντας, αυτό το δίσκο πρέπει να τον ακούσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, τότε για να θαυμάσει τους καταπληκτικούς στίχους του Waters. Επίσης, αν ξανακούσω άνθρωπο να λέει ότι η Pink Floyd είναι γαμάτη μπάντα και να απαντάει ότι το καλύτερο τους album είναι το the Wall θα αφηνιάσω και θα τον δαγκώσω. You have been warned!

Mousakas!

Acropolis! Delphi! Με κάτι τέτοιες λέξεις έχουν συνδυάσει παγκοσμίως τον ελληνικό πολιτισμό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εμείς επιδιώξαμε μέσω των διαφημίσεων και του τρόπου που προβαλλόμαστε να δημιουργήσουμε αυτούς τους συνειρμούς, ενώ ταυτόχρονα δεν αισθανόμαστε καμία ιδιαίτερη σχέση με αυτές τις λέξεις. Βλέπουμε τα τουριστικά spot-άκια που προβάλλονται σε άλλες χώρες να δείχνουν γραφικά σπιτάκια, γέρους σε ουζερί, παιδιά να παίζουν σε πλακόστρωτους δρόμους και ευγενικούς ανθρώπους να χαιρετούν αγνώστους με ένα χαμόγελο μέχρι τα χείλη. Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά εγώ γιατί δεν το βλέπω αυτό; Γιατί εγώ όταν βγαίνω βλέπω σκατομαθημένους νέους να τσακώνονται στην πλατεία για το ποιος έχει περισσότερες γνωριμίες με «συμμορίες», για το αν οι Αλβανοί κλέβουν ή όχι το εισόδημα της Ελλάδας και για το ποια ομάδα «γάμησε χθες στο ντέρμπυ»; Γιατί δε βλέπω παραδοσιακή ουζερί παρά μόνο στα υπερ-τουριστικά μέρη, την ώρα που οποιοσδήποτε είναι νεότερος από 50 βγαίνει σε Starbucks, στο Mall και καφετέριες με ονόματα Palmier, Face, Fame κτλ; Γιατί μαζευόμαστε στο σπίτι για να δούμε Hollywood-ιανές ταινίες και αμερικάνικα sitcoms;

Όχι ότι είναι κακό αυτό. Ότι γουστάρει ο καθένας ας κάνει, αλλά τουλάχιστον ας έχει τα αρχίδια να πει «όχι η χώρα μου δεν έχει καμία σχέση με αυτή που θα γνωρίσει ο τουρίστας τη μία βδομάδα που θα μείνει εδώ». Η χώρα μας έχει μια δική της κουλτούρα και θα πρέπει να τη γνωρίζουμε και να έχουμε την αξιοπρέπεια να τη δείχνουμε παραέξω, όχι σαν κουτσομπόλες νοικοκοιρούλες του χωριού που θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να βγει στη γειτονία βρώμα για ό,τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους. Ορίστε κάποια στοιχεία της κουλτούρας μας που δε θα βρουν ποτέ το δρόμο τους σε διαφημίσεις :

  • Μαθητές του προτελευταίου θρανίου : πέρα από τον κλασικό μαλάκα που δεν ξέρει γιατί σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι και έρχεται στο σχολείο, με αποτέλεσμα να πρήζει τα αρχίδια όλων όσων βρίσκονται γύρω του για να τραβάει προσοχή, υπάρχει και ένα άλλο είδος «κακού» μαθητή. Αυτός που δε συμμετέχει στο μάθημα, επειδή δεν τον ενδιαφέρει, αλλά παρ’όλα αυτά κάνει ησυχία γιατί ξέρει ότι ο φίλο τους δίπλα παρακολουθεί. Βαριέται την παράδοση αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να αγαπά πολλούς από τους καθηγητές του και να τους θαυμάζει για τον τρόπο διδασκαλίας τους. Αν νομίζετε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ξανασκεφτείτε το, έχετε γνωρίσει αρκετούς τέτοιους. Συνήθως περνάνε την ώρα του μαθήματος ζωγραφίζοντας (πολύ καλά κιόλας) χαρακτήρες από anime και καρικατούρες. Μιλάνε ελάχιστες φορές δυνατά στο μάθημα, αλλά όσες φορές το κάνουν όλοι κλάνουν στα γέλια με το αστείο τους (και ο καθηγητής μαζί). Παίζουν λίγη κιθάρα τα σαββατοκύριακα, αλλά όχι αρκετά συχνά για να πάρουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και να αυτο-ταμπελωθούν ως «μουσικοί». Γουστάρουν πολύ Origami και φτιάχνουν αυτοσχέδια παιχνίδια από οτιδήποτε βρουν μπροστά τους όταν έχουν όρεξη.
  • Underground μουσική : Μπορεί να μην το γνωρίζεις, επειδή δεν έχεις ασχοληθεί, αλλά υπάρχουν άτομα στη γειτονία σου που παίζουν και γαμώ τη μουσική. Αν είσαι τυχερός θα έχεις περάσει έξω από art rock caffe ή μπυραρία την ώρα που κάποιος μέσα χώνει τζαζιές και progressive rock-άκια με περισσότερο συναίσθημα από ότι τολμάει να βγάλει ο πουλημένος της «μουσικής βιομηχανίας» που έχει γεμίσει το pc σου με mp3. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατ’ εμέ στην όλη υπόθεση του πολιτισμού μας είναι ότι κρύβουμε απίστευτα ποιοτικές νεανικές μπάντες του χώρου της metal, rock, jazz, blues, alternative και κλασικής μουσικής (και οποιονδήποτε ευφάνταστο συνδυασμό των προηγουμένων) επειδή «δεν είναι παραδοσιακό», «είναι πολύ καμένο» ή «δεν είναι σοβαρή μουσική». Αντ’ αυτού προωθούμε τα σκυλάδικα και τα pop τραγούδια, γιατί θεωρούμε ότι σωστό τραγούδι είναι αυτό που δεν έχει μελωδία και οι στίχοι μιλάνε μόνο για τον πόνο του εκάστοτε άτεχνου που τον παράτησε και καλά η γκόμενα. Δε μας πείθεις ρε φίλε ότι έχουμε κάτι κοινό στα προβλήματά μας! Ίσως αν ήσουν 20 χρόνια νεότερος, δεν σκούπιζες τον κώλο σου με εκατοντάευρα και δε σνίφαρες κόκα αντί για πρωινό να γινόταν κάτι… Ίσως… Για να επιστρέψω, όμως, στο θέμα μετά από αυτό το ιντερλούδιο μίσους (έγραψα πάλι ο πούστης με την ορολογία μου), όσο επιμένουμε να προβάλλουμε ως «έγκυρα είδη» μόνο τα παραδοσιακά και τα σκυλάδικα, θα μείνουμε στάσιμοι και δε θα μπορέσουμε να παράγουμε πολιτισμό με τη μορφή μουσικής. Ξεκολλήστε παλιο-βιομήχανοι και αφήστε τον κόσμο να αγαπά τη μουσική που το αξίζει.
  • Χαβαλές : εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς μπορώ να πω… Είναι αόριστη έννοια. Πάντως έχουμε μια ικανότητα, παρ’ όλο που είμαστε γκρηνιάρηδες σα λαός, να βγάζουμε γέλιο από κάθε τι «σοβαρό» και να διασκεδάζουμε με το τίποτα. Αν αντί να βγεις σε κλαμπ/μπυραρία/ταβέρνα/cinema/μπιλιαρδάδικο με τους φίλους σου καθίσετε σπίτι και συζητάτε για καμενιές βλέποντας κάποια χαζοκωμωδία που πετύχατε στην τηλεόραση θα δείτε ότι παραδόξως θα περάσετε ακριβώς το ίδιο καλά. Γιατί το νόημα βρίσκεται στην παρέα και στο χιούμορ της. Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι εδώ στην Ελλάδα δεν είναι τόσο συνηθισμένο σε μια παρέα να είναι ένας μόνο αστείος ή ένας μόνο κάφρος. Αντίθετα, στο εξωτερικό, όπως φαίνεται και από τις ταινίες/σειρές αν το παρατηρήσετε, υπάρχει το στερεότυπο του αστείου τύπου που κάνει το χαβαλέ της παρέας και οι υπόλοιποι χαίρονται που τον κάνουν παρέα για να τους κάνει να γελάνε. Δεν είναι βέβαια αποκλειστικά δικό μας πρωτέρημα αυτό, αφόυ πιο πολύ φαίνεται να έχει σχέση με την περιοχή, το κλίμα, την ιστορία του κάθε τόπου παρά με μεμονωμένους λαούς ή χώρες, αλλά είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό.
  • Fashion victims/posers : Πραγματικά βαριέμαι να το αναλύσω. Σίγουρα έχετε δει κάποιον να κράζει τους emo/trendy/punk/goth/vampire/ψευδο-metalheads/άθεους-από-πέντε-χρονών/tokio hotel fans/κάγκουρες/ντύνομαι-μόνο-με-ρούχα-από-Gap/υποστηρίζω-Che-ενώ-είμαι-ρατσιστής-και-φυγόπονος/ακτιβιστές/χορτοφάγους/ράσταμαν (συγγνώμη αν ξέχασα κάποια κατηγορία, δεν το έκανα από κακή πρόθεση), οπότε δε θα μπω στον κόπο να τους κράξω κι εγώ. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει με τον εαυτό του (πραγματικά όλα τα παραπάνω είναι δικαιολογημένα αν τα νιώθεις) αλλά όταν το παίζεις ότι αλλάζεις κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής τρεις φορές το μήνα, αξίζεις το κράξιμό σου. Πώς μπορείς μετά να βγεις να πεις ότι οι είσαι γαμάτος επειδή οι Έλληνες μπλαμπλαμπλα όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα, όταν αυτοί έχουν σχέση το ελληνικό πνεύμα, ενώ εσύ έχεις λιώσει στις εισαγώμενες μόδες;
  • Τέλος, η αρρωστημένη σχέση παιδιών-γονέων, είναι, νομίζω, χαρακτηριστικό της χώρας μας. Ως στερεοτυπικοί έφηβοι, σνομπάρουμε τη μάνα μας και τσακωνόμαστε μαζί της και καταλήγουμε 20 χρόνια αργότερα να εξαρτώμαστε ακόμη από το αν θα μας στείλει το τάππερ με τα γιουβαρλάκια ή όχι. Απλά, no comments!

Συνοψίζοντας, το θέμα του κειμένου δεν ήταν να κατονομάσει κακές συμπεριφορές και πρότυπα. Αν εξαιρέσουμε το τέλος της λίστας, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά πολύ καλά κάνουν και υπάρχουν, γιατί αυτά μας ξεχωρίζουν και μας κάνουν αυτούς που είμαστε. Αυτό που θεωρώ, όμως, εξοργιστικό είναι το πως τα κρύβουμε και το παίζουμε και ανώτεροι με το δήθεν ελληνικό πολιτισμό, τη στιγμή που τον καταδικάζουμε σε στασιμότητα και υπανάπτυξη με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία. Γιατί πρέπει να κρύβουμε το ποιοι είμαστε; Μήπως θα το βρουν λιγότερο ενδιαφέρον ή μοναδικό από αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε τόσες δεκαετίες χωρίς αλλαγή; Ή μήπως θα οφελήσει εμάς τους νέους το να μην ξέρουμε ποιοι είμαστε και ποια είναι τα πραγματικά προβλήματά μας;

Θέματα του In.gr

Ως μαθητής της 3ης λυκείου, ασχολούμαι αυτόν τον καιρό σοβαρά με την προετοιμασία για τη διαδικασία των πανελληνίων. Στα πλαίσια του μαθήματος Ανάπτυξης Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον, πολύ συχνά κατεβάζω και λύνω τα προτεινόμενα θέματα από το in.gr (τα οποία τυχαίως κάθε χρόνο έχουν πολλά κοινά με τα πραγματικά θέματα των πανελληνίων…). Τις τελευταίες βδομάδες, λοιπόν, παρατήρησα κάτι περίεργο : οι εκφωνήσεις και οι λύσεις των θεμάτων γίνονται όλο και πιο κακογραμμένες και πρόχειρες όσο πλησιάζουμε στις πανελλήνιες.

Παράδειγμα εκφώνησης :
«Σε ένα παιχνίδι με κάρτες που απαριθμούνται από το 1 εως το 13, νικητής είναι αυτός που έχει 5 συνεχόμενες (πχ 3,4,5,6,7. Συνεχόμενες θεωρούνται και οι 11,12,13,1,2).»
Και μετά περνάει κατευθείαν στα ζητούμενα. Όλα καλά; Όχι βέβαια! Κάθεσαι τώρα να λύσεις την άσκηση και αναρωτιέσαι :

  1. Πόσες κάρτες παίρνει ο καθένας;
  2. Πόσες κάρτες παίζουν συνολικά; Πόσες φορές μπορεί να εμφανιστεί ο κάθε αριθμός
  3. Οι παίκτες παίζουν ταυτόχρονα και αν ναι πόσοι είναι; Η νίκη του ενός αποκλείει τη νίκη του άλλου ή δεν είναι ανταγωνιστικό το παιχνίδι;

Πώς σκατά μπορείς να γράψεις ένα πρόγραμμα που επεξεργάζεται δεδομένα που δεν είναι ξεκάθαρο πόσα και ποια είναι και να βγάζει ένα αποτέλεσμα που δεν είσαι σίγουρος με ποιους κανόνες θα είναι σύμφωνο; Και μην ακούσω μαλακίες ότι είναι αυτονόητα κάποια πράγματα ή λίγο-πολύ γνωστά, γιατί όταν εξετάζεις κάποιον στον προγραμματισμό πρέπει να μην υπάρχουν άλλοι άκυροι παράγοντες μέσα. Για αυτό, άλλωστε, όταν στις πανελλήνιες βάζουν αυτά τα «αυτονόητα» (πχ το παιχνίδι πέτρα-ψαλίδι-χαρτί) εξηγούν τους κανόνες αναλυτικά και με επίσημο ύφος επειδή ακριβώς πρέπει να είναι το ίδιο γνωστά σε όλους τους εξεταζόμενους.

Ακόμη πιο τραγικό : σε μια άλλη άσκηση ζητάει από το μαθητή να υλοποιήσει το παιχνίδι κρεμάλα και όχι μόνο δεν αναφέρει τίποτα από τους κανόνες, αλλά δεν ξεκαθαρίζει καν τα ζητούμενα! Συγκεκριμένα η εκφώνηση είναι αυτή :
«Να γράψετε πρόγραμμα που να υλοποιεί το παιχνίδι κρεμάλα σύμφωνα με τα παρακάτω :

  1. Διαβάζει τους χαρακτήρες της λέξης μέχρι να δοθεί ο χαρακτήρας τελείας «.» (μέγιστη λέξη 30 χαρ.)
  2. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να επιλέξει 10 λανθασμένους χαρακτήρες
  3. Ο έλεγχος για την ύπαρξη ενός χαρακτήρα στη λέξη γίνεται με υποπρόγραμμα

Άρα το ζητούμενο ποιο είναι; Χμ, δεν υπάρχει… Και τώρα θα μου πείτε : «μα προφανώς θέλει να εμφανίζουμε μήνυμα σχετικά με το αν νίκησε ή όχι ο παίκτης». Εμ ναι μιλάμε πολύ «προφανώς» όμως… Και κοιτάς από κάτω όπου «προφανώς» υπάρχει αυτή η «προφανής» λύση και βλέπεις ένα πρόγραμμα το οποίο εμφανίζει στην οθόνη τόσα κενά όσα γράμματα έχει η λέξη (που ζητήθηκε αυτό;) και στη συνέχεια κάθε φορά που βρίσκει ο παίκτης ένα γράμμα το αποκαλύπτει, αφήνοντας τα υπόλοιπα κενά (και αυτό;), εμφανίζοντας παράλληλα και το πόσα λάθη απομένουν στον παίκτη (οκ τα παρατάω…).

Με άλλα λόγια, γράφουν εκεί μια πίπα της μισής γραμμής για εκφώνηση και ο υποψήφιος μένει (δικαίως) μαλάκας, διότι όταν διαβάζει τη λύση βλέπει κάτι στο οποίο δε θα πήγαινε ποτέ το μυαλό του, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή κανείς δεν του το ζήτησε!

Και μη μιλήσω και για την ποιότητα των λύσεων… Το τι λάθη βρήκαμε τον τελευταίο καιρό δε λέγεται (σημ. αν δεν έχετε επαφή με το μάθημα δεν πρόκειται να καταλάβετε τα παρακάτω λάθη και τη σοβαρότητά τους). Ζητάει η εκφώνηση την εύρεση μεγίστης τιμής και από κάτω η λύση ψάχνει τους μέσους όρους. Κάπου αλλού τα σκατώνει με τις μεταβλητές και βρίσκεται να κάνει πράξεις με το στοιχείο [1,0] ενός πίνακα (που προφανώς μηδενικό στοιχείο δεν υπάρχει), πράγμα που σε ένα πρόγραμμα θα ήταν τραγικό λάθος, όχι λάθος αποτελέσματα και μαλακίες, δε θα μπορούσε να εκτελεστεί το πρόγραμμα. Όσο για την κρεμάλα δουλεύει έναν πίνακα 30 στοιχείων χωρίς να ελέγχει αν ο μετρητής έχει ξεπεράσει το 30, λάθος που δε δικαιολογείται να το κάνει ούτε ο μαθητής στις ασκήσεις κατανόησης έχοντας διαβάζει πρώτη φορά το κεφάλαιο περί πινάκων και, μάλιστα, ενώ το τονίζει στην εκφώνηση ότι είναι μέχρι 30 χαρακτήρες η λέξη.

Θα δείξω λίγο έλεος και δε θα ακουμπήσω τα ορθογραφικά και λοιπά λάθη, αφού δεν είναι τόσο κρίσιμα για το μάθημα. Για όλα τα υπόλοιπα, όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη. Και όλα αυτά, βέβαια, δε γίνονται τυχαία, αλλά λόγω συμφερόντων. Γιατί αν δεν το έχεις μυριστεί όλο αυτό, εκεί που σε έχει αποπροσανατολίσει η εκφώνηση βλέπεις μια λύση που δεν την κατανοείς πλήρως και ψαρώνεις. Κι έτσι όπως νιώθεις λίγο άχρηστος και χρήζων καλύτερης προετοιμασίας, προσέχεις από πίσω το τεράστιο (χωρίς υπερβολές) λογότυπο ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ και λες «Για κοίτα τους τύπους τι φοβερές ασκήσεις ανεβάζουν. Στο δικό μας φροντιστήριο δεν τα κάναμε αυτά». Μη με νομίζετε υπερβολικό, όντως αυτά τα προτεινόμενα θέματα λειτουργούν διαφημιστικά για τα αντίστοιχα φροντιστήρια. Έτσι αυτή η ατμόσφαιρα ανασφάλειας και δέους που μπορούν να καλλιεργήσουν αυτά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα αυτού του «εκπαιδευτικού οργανισμού» στα μάτια των μαθητών και σίγουρα η εποχή που τα μυαλά των μαθητών είναι πιο ευάλωτα και αυτή η τακτική πιο αποτελεσματική είναι οι μήνες πριν τις πανελλήνιες.

Ένα μπράβο λοιπόν στο φροντιστήριο αυτό και στο site που το υποστηρίζει. Συγχαρητήρια που σαν κλασικοί μαλάκες πατάτε πάνω σε μια ευάλωτη ομάδα ανθρώπων με γνώμονα το συμφέρον σας και γράφετε στα αρχίδια σας όλα τα υπόλοιπα. Τι σας νοιάζει αν οι λάθος λύσεις σας μπερδέψουν και κάποιους μαθητές και τους κοστίσουν πολύτιμα μόρια, ενώ έφαγαν σα μαλάκες 2 χρόνια προετοιμασίας (ξοδεύοντας τα αντίστοιχα ποσά) από τους ομοειδείς σας; Αφού εσείς διαφημιστήκατε…

Θα ζητήσω συγγνώμη σε τυχόν αναγνώστες για το μέγεθος του κειμένου και το περιορισμένο αριθμό ατόμων που αφορά/ενδιαφέρει.

Η ομορφιά της cult-ίλας

Τους τελευταίους μήνες έχω ανακαλύψει μια νέα μορφή διασκέδασης με την παρέα μου, αυτή των cult ταινιών. Αν πρέπει να σας εξηγήσω τι σημαίνει ο όρος μάλλον δε σας ενδιαφέρει το άρθρο αλλά τέλος πάντων, cult είναι οι ταινίες, συνήθως γυρισμένες παλιά, που έχουν πολύ χαμηλό budget, αποτυχημένα special effects, κακή παραγωγή, ηθοποιούς που δεν ξέρουν να υποκρίνονται, ηλίθιο σενάριο κτλ. Δεν υπάρχει ορισμός του τι ακριβώς είναι αλλά αν έχετε δει ταινία με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι.

Θα μου πείτε τώρα : «Και τι το διασκεδαστικό έχει αυτό το πράγμα; Μαλακία ακούγεται…» Και έχετε δίκιο, είναι μαλακία. Για αυτό ακριβώς είναι διασκεδαστικό. Το πολυεπίπεδο και αριστουργηματικό fail αυτών των ταινιών δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Και επειδή η επιχειρηματολογία δεν πείθει ποτέ τόσο καλά όσο συγκεντρωμένες δόσεις μαλακίας περνάω κατευθείαν στα αγαπημένα μου cult masterpieces.

Robot Monster

Συνοπτικά το μεγαλείο αυτής της ταινίας : Λέγεται robot monster και υποτίθεται ότι το τέρας είναι ένας εξωγηίνος-ρομπότ που ήρθε στη γη για να καταστρέψει τους ανθρώπους. Προσέξτε καλά την εικόνα… ναι, είναι πραγματικά ένας χοντρός πίθηκος με σκάφανδρο και κεραία τηλεόρασης στο κεφάλι του, που κρατάει μια κοπέλα που υποτίθεται ότι πρέπει να σκοτώσει, η οποία αντί να κοπανιέται τον κοιτάζει με αδιαφορία και βαρεμάρα. Επίσης, με ατάκες του τύπου «Yet I must, but I cannot.», «You’re talking like a hu-man, not a Ro-man!» και «Roy’s dead and nothing can be done» που δε βγάζουν κανένα νόημα, ειδικά όπως τις αποδίδουν οι πρωταγωνιστές, και με σκηνές που επαναλαμβάνονται ακριβώς ίδιες σε διαφορετικά μέρη της ταινίας (ή και 3 φορές στη σειρά σε κάποιο σημείο!) αυτή η ταινία καταφέρνει να είναι μία από τις κορυφαίες cult-ίλες που υπάρχουν. Μην τη χάσετε!

The Incredibly Strange Creatures who Stopped Living and Became Mixed-up Zombies


Όχι δεν κάνω καθόλου πλάκα αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας. Στο βίντεο (αν καταφέρει τελικά το wordpress να το δείξει γιατί αυτή τη στιγμή ΣΕΡΝΕΤΑΙ. Εν πάσει περιπτώσει το βίντεο είναι αυτό http://www.youtube.com/watch?v=7fqGd3wtfWM) θα δείτε ένα δολοφόνο/part-time ηθοποιό να σκοτώνει τη σκιά (WTF?) της πρωταγωνίστριας και μετά να βλέπει ένα σουρεαλιστικό όνειρο χαμηλού budget και κακών σκηνικών. Δε θα πω τίποτε άλλο για αυτήν την ταινία για να μη χαλάσω το μυστήριο, ό,τι συμπεράνατε από αυτό το βίντεο συμπεράνατε. Αν και σίγουρα δε γελάσαμε όσο με τις άλλες, είναι classic.

Werewolf Woman (La Lupa Manara)

Όπως βλέπετε και στην εικόνα, ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να κοιτάξουν αυτό το τερατούργημα χωρίς να σαπίσει η φάτσα τους. Πέρα από την πλάκα, ο ηθοποιός που φαίνεται στην εικόνα έχει την ίδια ακριβώς φάτσα σε όλη την ταινία και παρέχει εγγυημένο γέλιο μόνο με το να βρίσκεται εκεί και να μην αντιδρά σε κανένα ερέθισμα του περιβάλλοντος. Επισημαίνω, ότι όσον αφορά το werewolf του τίτλου, στην αρχή της ταινίας δείχνει έναν εφιάλτη που βλέπει η πρωταγωνίστρια σχετικά με μια πρόγονο-λυκάνθρωπο και… τέλος! Η ταινία από εκεί και πέρα δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με λυκανθρώπους! Στην πραγματικότητα, αφορά μια κοπέλα που την είχαν βιάσει όταν ήταν νέα και για αυτό σκοτώνει όποιον την ερωτεύεται ή θέλει να κάνει σεξ μαζί της… Επιπλέον, η ταινία που κυκλοφορεί στα videoclub και στο internet δεν έχει τους original διαλόγους (που ήταν στα Ιταλικά) αλλά έχει ηχογραφηθεί η Αγγλική έκδοση από πάνω, πράγμα που το κάνει ακόμη πιο φτηνιάρικο και αστείο. Τελειωτικό χτύπημα στην ποιότητα (;) της ταινίας είναι το γεγονός ότι για να τραβήξει την πρόσοχη του θεατή έχει σκηνές με γυμνό και σεξ, οι οποίες όμως λόγω του πόσο ξενέρωτες είναι (και του ότι υπάρχει πολλήηηηη τρίχα εκεί) κάνουν την ταινία ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία. Απολαύστε υπεύθυνα!

Αυτά για την ώρα. Έχω κι άλλο υλικό (και θα έχω ακόμη περισσότερο το καλοκαίρι) οπότε θα επανέλθω σε αυτό το θέμα εντός ολίγων μηνών.

Αρέσει σε %d bloggers: