Προγραμματιστές σε κατηγορίες

Δανειζόμενος την ιδέα του tsironakos για την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων με βάση το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιούν, είπα να συντάξω ένα αντίστοιχο άρθρο για τους προγραμματιστές, ή μάλλον για τις ίδιες τις γλώσσες προγραμματισμού μέσω φανταστικών ατόμων που τις χρησιμοποιούν. Για να καταλάβετε αν σας ενδιαφέρει το άρθρο και το αντίστοιχο nerd-humor μπορείτε να κάνετε το ακόλουθο quiz :

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ακούτε το Αγγλικό γράμμα “C”;

  1. Duh! Το Αγγλικό γράμμα “C”!
  2. Το ακόρντο που στην Ελλάδα πιο συχνά αποκαλούμε Ντο Ματζόρε
  3. Τη διαδικαστική γλώσσα προγραμματισμού C
  4. Μια σταθερά σε μαθηματική εξίσωση.

Αν η απάντησή σας δεν ήταν το (3) επιστρέψτε στο facebook, το windows live messenger ή οποιαδήποτε άλλη πηγή spamming με βοήθησε να σας φέρω εδώ γιατί δε σας ενδιαφέρουν τα παρακάτω. Όσοι από εσάς απαντήσατε με το (3) όχι επειδή το ξέρατε, αλλά επειδή το είδατε από τον πρόλογο, συγχαρητήρια! Κλέψατε σε quiz στο οποίο δεν είχατε να κερδίσετε κάτι… Υπάρχει πιο “πάτος” από αυτό;

Εν πάση περιπτώσει, εγώ ξεκινάω :

Προγραμματιστής C

Η πιο πολυπληθής κατηγορία προγραμματιστών. Κάνει πρόθυμα οποιαδήποτε δουλειά και λύνει οποιοδήποτε πρόβλημα. Ακόμη και αν του ζητήσεις κάτι ασύλληπτο όπως το να φέρει ειρήνη σε όλον τον κόσμο θα σου βρει μια σειρά 1.581 στοιχειωδώς απλών βημάτων που μπορεί να ακολουθήσει ακόμη και η κουτσή Μαρία και να τα καταφέρει! Όταν όμως του ζητάς κάτι απλό αυτή η ιδιότητά του σου φαίνεται ενοχλητική και ανούσια. πχ ο προγραμματιστής της C για να φτιάξει φραπέ δεν παίρνει όλα τα απαραίτητα από το ντουλάπι να τα βάλει στον πάγκο και να ξεκινήσει όπως όλος ο κόσμος. Όχι! Αυτός ανοίγει το ντουλάπι να βγάλει τη ζάχαρη. Το κλείνει. Ακουμπάει τη ζάχαρη στον πάγκο. Ξανανοίγει το ντουλάπι για να βγάλει τον καφέ. Το ξανακλείνει. κ.ο.κ. Μάλιστα, αν κάθεσαι δίπλα του όλη αυτήν την ώρα θα σου εξηγεί τι κάνει καθώς το κάνει γιατί θεωρεί ότι μπορεί να σε μπερδέψει αλλιώς. Αν το ρωτήσεις γιατί τα κάνει όλα αυτά, θυμώνει και σου εξηγεί ότι ο δικός του τρόπος είναι ο σωστός και οτιδήποτε άλλο είναι χαοτικό και αντι-αποτελεσματικό! Γενικά είναι ανοιχτόμυαλος και ευγενικός άνθρωπος εκτός από όταν γνωρίζει προγραμματιστές Pascal. Τότε τους κάνει τη ζωή δύσκολη, αποκαλώντας τους “μικρά παιδιά” και “ανώριμους”, ενώ δε θα τους ζητήσει ποτέ βοήθεια γιατί θεωρεί ότι δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα.

Προγραμματιστής Python

Ο πιο εκκεντρικός προγραμματιστής της παρέας. Είναι ο κομπλεξικός τύπος που θέλει τα πάντα στη σωστή θέση, απόλυτη συμμετρία, από το χτένισμά του στο μήκος των κορδονιών των παπουτσιών του, και μάλιστα οτιδήποτε δε συμφωνεί με αυτές του τις ιδιοτροπίες το αγνοεί επιδεικτικά ˙ σα να πιστεύει ότι δεν αξίζει να υπάρχει. Όλοι αναστενάζουν όταν αρχίζει να μετράει αποστάσεις μεταξύ των ποτηριών και να τα μετακινεί άσκοπα στο τραπεζάκι της καφετέριας, αλλά κανείς ποτέ δεν του λέει τίποτα και έτσι έχουν όλοι ευθύνη για την κατάντια του. Έχει, παρ’ όλα αυτά, άπειρες γνώσεις, ίσως περισσότερες και από ό,τι αντιλαμβάνεται ο ίδιος. Όταν στο δημοτικό οι άλλοι μάθαιναν τις 4 πράξεις, αυτός διάβαζε μιγαδικούς. Στο γυμνάσιο είχε τελειώσει κάθε επιστημονικό σύγγραμμα που μπόρεσε να βρει μπροστά του. Στο λύκειο πλέον οι καθηγητές του φοβόντουσαν να μπουν στην τάξη γιατί ένιωθαν ότι τους ρεζίλευε. Όταν σου εξηγεί τις σκέψεις του δε βγάζεις άκρη μέσα στο χάος και για αυτό ξαφνιάζεσαι κάθε φορά με το πόσο εύκολα (αλλά όχι απλά) μπορεί να λύσει τα προβλήματά του.

Προγραμματιστής Pascal

Οι προαναφερθέντες “εχθροί” των προγραμματιστών C. Οι οπαδοί της Pascal είναι καλά μορφωμένοι και φοβεροί στη θεωρία. Μπορούν να σε μάθουν να κάνεις πολλά ωραία πράγματα και πάντα στα εξηγούν με τρόπο που να είναι εύκολα κατανοητός. Άμα τους ζητήσεις, όμως, να τα εφαρμόσουν στην πράξη… συνειδητοποιείς ότι σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος, ακόμη και χωρίς τις αντίστοιχες θεωρητικές γνώσεις θα μπορούσε να δράσει πιο σωστά και πιο αποτελεσματικά στη θέση τους.

Προγραμματιστής MySQL

Οι παρλαπίπες της παρέας. Έτσι και ξεκινήσουν να μιλάνε δεν το βουλώνουν ποτέ και αυτό γιατί οι συνειρμοί τους είναι κυριολεκτικά ατελείωτοι (και, δυστυχώς, παντελώς αδιάφοροι για οποιονδήποτε άλλο) και αφορούν κυρίως λίστες άχρηστων πληροφοριών. “Α ρε δε σου είπα τι έγινε χθες στο μάθημα οδήγησης. Και μιας και το ανέφερα, ξέρεις ότι έχουμε μείνει μόνο 2 άτομα στην παρέα που δεν έχουν πάρει το δίπλωμα ακόμη; Η τελευταία φορά που είχαμε μείνει έτσι δύο άτομα ξεκάρφωτα από την παρέα ήταν όταν είχατε γίνει όλοι 18 και εγώ με το Μήτσο είχαμε μείνει τελευταίοι ανήλικοι. Ο Μήτσος, μιας και τον ανέφερα, πήγε πάλι ταξίδι στο εξωτερικό! Τυχερός είναι αν υπολογίσεις ότι μόνο το 4% των πολιτών έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να φεύγει τόσο συχνά… Και εφόσον ανοίξαμε το θέμα…”
–“ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!!!”

Προγραμματιστής Assembly

Παρ’ όλο που κανείς δεν περηφανεύεται, σχεδόν όλοι όσοι ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες έχουν έναν τέτοιο παππού. Ο μπαρμπα-assembly έμαθε προγραμματισμό πολύ παλιά και μάλλον έχει γράψει ό,τι ήταν να γράψει και τα έχει παρατήσει προ πολλού. Είναι ο κλασικός παππούς που ποτέ δε θα καταλάβει τις συνήθειες και τις ιδεολογίες των νέων και θα εκφράζει μονίμως συντηρητικές απόψεις, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί όλοι ενοχλούνται από αυτό. Επίσης, για κάποιο λόγο ποτέ δεν έμαθε τι πάει να πει μεταφορικός λόγος ή αλληγορία και σου πρήζει τα αρχίδια όταν κάνεις το λάθος να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε μη-κυριολεκτικό στην ομιλία σου. Αν τον πάρεις τηλέφωνο και τον ρωτήσεις “που είσαι;” για να μάθεις τα νέα του θα σου πει “σπίτι. εκεί δεν πήρες;” και σε αντίθεση με τους υπόλοιπους 3 μαλάκες στον κόσμο που το λένε αυτό, ο μπαρμπα-assembly δεν το κάνει ούτε από χιούμορ ούτε γιατί θέλει να στην πει που χρησιμοποιείς ανούσιες εκφράσεις. Ο assembler απλά δεν μπορεί να αντιληφθεί το πώς μπορεί κάποιος να εννοεί κάτι διαφορετικό από ακριβώς αυτό που είπε…

152 άτομα δε γουστάρουν το αγαπημένο σου κομμάτι. Deal with it!

Δεν ξέρω πως ακριβώς καθιερώθηκε αλλά στο youtube έχουν γίνει πολύ μόδα τα ηλίθια comments για τα dislikes σε ένα κομμάτι. Καταρχάς, συγχαρητήρια στο youtube που έχει το θάρρος να βάζει dislike button σε αντίθεση με κάτι άλλους φλώρους (ΜΕ ΑΚΟΥΣ FACEBOOK; ). Στο θέμα μας τώρα.

Βάζεις στο Youtube να δεις το Sweet Child of Mine των Guns ‘n’ Roses, το οποίο έχει 83,705 likes και 2.032 dislikes και το top rated comment είναι

I need 2,032 guns and 83,705 roses.

Ουάου φοβερό λογοπαίγνιο. Νομίζω κανείς άλλος δε θα το σκεφτόταν. Στη διασκευή Knocking on Heaven’s Door των GnR πάλι :

I need 40,961 Roses And 1,338 Guns…

Χμ τελικά ίσως να μην ήταν τόσο πρωτότυπο. Αντίστοιχα στο Turn the Page του Bob Seger :

70 people cant turn the page

Μαλάκα πως σου ήρθε;

Και αυτό που υπάρχει ολόιδιο στα μισά videos του youtube :

XXXX people hit the dislike button by mistake

Υπάρχουν και άλλα πιο άκυρα. Κάπου είχα πετύχει ένα που απέδιδε τα dislikes σε Μεξικανούς ή κάτι τέτοιο (WTF dude?). Ή το άλλο φοβερό chain-comment που υπάρχει σε άπειρα rock/metal κομμάτια :

You say Lady Gaga, I say Nirvana.
You say Hannah Montana, I say AC/DC.
You say Owl City, I say Lynyrd Skynard.
You say Jonas Brothers, I say Aerosmith.
You say Justin Bieber, I say Queen.
You say Taylor Swift, I say Van Halen.

95% of teens these days listen to the same crappy pop over and over again. If you’re one of the 5% who still listens to real music, thumb this up, then copy and paste it to at least five videos. Don’t let the spirit of rock and roll die

Το πνεύμα της rock and roll; Που περιλαμβάνει και το ότι εγώ κάνω (και κατ’ επέκταση ακούω) αυτό που γουστάρω και θεωρώ σωστό χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Ναι έχεις δίκιο. Ας κάτσουμε να κάνουμε paste σε όλα τα video του youtube ένα comment στο οποίο κλαιγόμαστε για τη pop μουσική. Έτσι θα διασώσουμε το πνεύμα της rock!

Ντάξει η αλήθεια είναι ότι πολλοί στη ζωή μας περνάμε μια φάση στην οποία είμαστε αχόρταγοι attention whores. Ίσως αν πετύχαινα αυτή τη μόδα όταν ήμουν στο Γυμνάσιο να συμμετείχα κι εγώ έστω για λίγες μέρες. Αλλά τώρα δε μιλάμε μόνο για 14χρονα παιδιά που ανακαλύπτουν το internet. Μιλάμε για άτομα διαφόρων ηλικιών και εμπειριών τα οποία ψοφάνε για να πάρουν 2 thumbs up στα σχόλιά τους και να νιώσουν ότι όλοι βρήκαν πολύ cool αυτό που post-αραν.

Βέβαια το ότι κάποια στιγμή κάποιος μαλάκας είπε κάποια μαλακία δεν είναι καινόυριο φαινόμενο. Οι γελοίοι της υπόθεσης είναι οι τυπάδες που δίνουν τα thumbs-up. Πόσο ανασφαλής πρέπει να είσαι για να αρπάζεις κάθε ευκαιρία να συμφωνήσεις ότι το αγαπημένο σου κομμάτι είναι αντικειμενικά γαμάτο, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν το καταλαβαίνει; Και δε λέω αν η ψηφοφορία γινόταν όπως παλιά που είχε αστεράκια ίσως να είχε νόημα αυτή η συμπεριφορά γιατί το να δώσει ο άλλος 1 αστεράκι σε κάτι που δεν του αρέσει αυτομάτως περνάει το μήνυμα «ότι δε μου αρέσει δεν αξίζει».

Τώρα όμως υπάρχουν δύο κουμπιά : «like», «dislike» και νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι εννοούν like και dislike αντίστοιχα (ναι μόνος μου το σκέφτηκα). Δε βλέπω το πρόβλημα με το να πει κάποιος ότι δεν του αρέσει η μουσική που ακούω εφόσον αυτό γίνεται με τρόπο που δεν τη μειώνει. Ειδικά στην κλασική μουσική η ατμόσφαιρα στα σχόλια είναι τόσο snob που σε πνίγει. Δε γουστάρω Beethoven και αυτομάτως γίνομαι ένας απολίτιστος πιθηκάνθρωπος (ειδικά για τους μεταλλάδες υπάρχει αυτή η άποψη) που δεν μπορεί να καταλάβει την πραγματική μουσική. Φοβερή λογική! Μήπως απολίτιστος είναι αυτός που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορετική άποψη και το ότι η μουσική ακούγεται διαφορετική στον καθένα; Δεν αξίζει όμως να απαντήσω κάτι τέτοιο. Do not feed the trolls που λένε και στο χωριό μου. Οπότε καταλήγω να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εξαρχής : να παρακολουθώ το video χωρίς να κοιτάξω τα comments.

Αρέσει σε %d bloggers: