Game Reviews : Red Dead Redemption

Red Dead Redemption cover art

Spoiler Alert : το κείμενο δεν έχει spoilers, αλλά έχουν τα σχόλια. Όποιος σκοπεύει να παίξει το παιχνίδι και δε θέλει να ξέρει τι γίνεται ας μη διαβάσει τα σχόλια του άρθρου. You have been warned!

Συνεχίζω το άρθρα με τα προτεινόμενα/αγαπημένα μου games με το Red Dead Redemption, το οποίο εκτυλίσσεται στο Wild West στις αρχές του 20ου αιώνα. Μιας και είναι ένα παιχνίδι της Rockstar (και φυσικά πρωταγωνιστούν τα όπλα αφού είναι Western), έχει ακουστεί ότι το RDR είναι ένα “Grand Theft Auto με άλογα”. Παρ’ όλο που αυτός ο χαρακτηρισμός προϊδεάζει τον παίχτη για πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού, ταυτόχρονα το αδικεί στους τομείς στους οποίους διακρίνεται ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που υπάρχουν.

Η μεγαλύτερη ίσως διαφορά από τα GTA είναι ότι η κεντρική ιστορία είναι από τα δυνατά του σημεία! Ο John Marston ήταν ένας εγκληματίας, μέλος μιας 4-μελούς συμμορίας που είχε γίνει πολύ γνωστή για τα εγκλήματα που διέπραττε. Για λόγους που εξηγεί στη διάρκεια του παιχνιδιού του ο John απομακρύνθηκε από αυτή τη ζωή, έκανε οικογένεια και προσπάθησε να ζήσει “φυσιολογικά” ως ιδιοκτήτης ράντσου. Όμως, η κυβέρνηση για να ξεφορτωθεί τους πρώην-συνεργάτες του, που συνέχιζαν να παρανομούν, τον εκβιάζει να παραδώσει την παλιά συμμορία του με αντάλλαγμα την ελευθερία της γυναίκας και του γιού του. Εκεί κάπου ξεκινάει η ιστορία και ο παίκτης αποκτά τον έλεγχο. Παρ’ όλο που αυτή η εισαγωγή μπορεί να ακουστεί λίγο κλισέ και “αμερικανιά”, ο τρόπος που εξελίσσεται και παρουσιάζεται η ιστορία είναι πολύ πετυχημένος και όχι μόνο δεν είναι προβλέψιμη ή βαρετή, αλλά επιπλέον δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις τον John Marston και να εύχεσαι να τα καταφέρει καθώς πλησιάζεις στο τέλος.

Φυσικά, όλα αυτά δεν πρόκειται να τα καταφέρει μόνος του και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συνεργάζεται με πολλούς ανθρώπους που μπορούν να τον βοηθήσουν να βρει ή και να εξουδετερώσει τους “φίλους” του. Έτσι υπάρχουν δεκάδες χαρακτήρες που εμφανίζονται στο Red Dead Redemption και ο καθένας τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Υπάρχει η καλόκαρδη Bonnie, ο έμπορος-απατεώνας Dickens, ο τρελός Seth, ο δικτάτορας Allende κ.ο.κ. Και όλα αυτά με το διεστραμμένο (και δυστυχώς αρκετά ρεαλιστικό) στυλ της Rockstar. Ξεχάστε τους κλασικούς μονοδιάστατους “βοηθάω τον κόσμο επειδή είμαι καλός” και “σκοτώνω επειδή θέλω να βλέπω πόνο και δυστυχία”. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τη δική τους ηθική και καμία δεν είναι αμιγώς καλή ή κακή. Μάλιστα, ο Marston έχει αποκλειστικό στόχο να σώσει την οικογένειά του κι έτσι συνεργάζεται με τους ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν, άσχετα με το αν συμφωνεί μαζί τους ή θέλει να τους υποστηρίξει.

Αυτό που κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές εξελίξεις είναι απρόβλεπτες. Οι πρωταγωνιστές πεθαίνουν το ίδιο εύκολα με τους υπόλοιπους ανθρώπους (και ψοφάνε σα ζώα, όχι με επικές μουσικές και αργή κίνηση), το happy end δεν είναι ποτέ δεδομένο και οι

διάλογοι δε γίνονται μόνο για να προχωρούν την ιστορία ˙ κάποιες φορές οι πρωταγωνιστές απλά θέλουν να συζητήσουν κάτι! Υπάρχουν, μάλιστα, σκηνές που δεν τις βλέπεις σχεδόν ποτέ σε παιχνίδια/ταινίες αλλά θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματική ζωή κι έτσι εκπλήσσεσαι θετικά όταν τις συναντάς.

Ένα από τα δεκάδες άλογα που μπορείς να δαμάσεις και να χρησιμοποιείς στο παιχνίδι

Στην αληθοφάνεια βοηθάει και η open-world νοοτροπία του παιχνιδιού. Μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα παράλληλα με το να προχωράς την ιστορία, όπως το να κάνεις μονομαχίες (western είπαμε!), να κυνηγάς ζώα (ή να σε κυνηγάνε αυτά!), να παίξεις poker ή άλλα παιχνίδια τζόγου, να μεθύσεις (ω ναι!) ή και να σκοτώνεις τυχαίους περαστικούς. Και βεβαίως, όλα αυτά τα δευτερεύοντα στοιχεία έχουν πολύ περισσότερο βάθος από ότι αναλογεί συνήθως στα mini-games. Επιπλέον, στα ταξίδια σου μπορείς να βρεις από ανθρώπους που κατέβηκαν από το άλογό τους για να κατουρήσουν μέχρι κατασκηνωτές που κάθονται γύρω από τη φωτιά και συζητάνε. Θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες για το πόσο προσεγμένη είναι η κάθε λεπτομέρεια του κόσμου του παιχνιδιού αλλά νομίζω αυτά αρκούν για να αποκτήσετε μια γενική ιδέα.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι από τα καλύτερα που έχω δει μέχρι στιγμής, χωρίς να ανατρέπουν τα δεδομένα του χώρου, και χάρη στο πολύ ωραίο animation που έχει γίνει, το παιχνίδι είναι σχεδόν σα να παίζεις σε μια πολύωρη ταινία. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και το soundtrack που αν και γενικά δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από το background, έχει 3 συγκεκριμένα σημεία στα οποία έχει πλήρη κομμάτια με στίχους, που έχουν ταιριάξει απόλυτα με το τι συμβαίνει στην ιστορία στην κάθε περίπτωση και κάνουν ακόμη πιο έντονα τα συναισθήματα που προκαλεί το παιχνίδι.

Εν ολίγοις, το immersion του παιχνιδιού είναι ένα από τα καλύτερα που έχω συναντήσει, που μόνο μερικά σποραδικά bugs το εμπόδισαν να αγγίξει την τελειότητα.

Μένει, λοιπόν, μόνο το gameplay να σχολιάσω αλλά έχω ήδη μακρηγορήσει και αυτό δεν είναι ένα από τα στοιχεία στα οποία ήθελα να εστιάσω. Οπότε, με λίγα λόγια, το παιχνίδι έχει ένα κλασικό 3rd person shooter στυλ (σαν το GTA 4). Χωρίς καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία, το σύστημα αυτό δουλεύει καλά και είναι διασκεδαστικό και δεν το βαριέσαι εύκολα. Επίσης, το multiplayer έχει πολύ χαβαλέ, με παραλλαγές των βασικών modes : deathmatch, team deathmatch, capture the flag κτλ., αλλά και free roam.

Γενικά, το Read Dead Redemption είναι από τα πιο ολοκληρωμένα παιχνίδια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και πιστεύω στο μέλλον θα θεωρείται υπόδειγμα για το πώς πρέπει να δουλεύουν τα open-world παιχνίδια, αλλά και το βάθος που πρέπει να έχουν η ιστορία και οι χαρακτήρες. Δεν το προτείνω ανεπιφύλακτα μόνο σε gamers, αλλά σε οποιονδήποτε θέλει να παρακολουθήσει μια ενδιαφέρουσα ιστορία διασκεδάζοντας παράλληλα με ένα καλοφτιαγμένο παιχνίδι.

Game Review : Oblivion

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δεν είναι ακριβώς ένα game review με την έννοια ότι δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω όλες τις πτυχές του παιχνιδού, ούτε θα φανώ αντικειμενικός κριτής του τι προσφέρει. Αυτό που διαβάζετε είναι απλώς το πρώτο από μια σειρά άρθρων στα οποία θα αναφέρω τα αγαπημένα μου παιχνίδια (ανεξαρτήτως της ηλικίας τους) και το λόγο που τα ξεχωρίζω για τους φίλους gamers που μπορεί να ενδιαφερθούν να τα check-άρουν ή να ακούσουν μια δεύτερη άποψη. Όποιος δεν είναι gamer και δεν το κατάλαβε από μόνος του, δεν πρέπει να διαβάσει αυτό το άρθρο γιατί δε θα του προσφέρει τίποτα.

Το πρώτο όνομα στη λίστα είναι το Elder Scrolls IV : Oblivion. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά του Oblivion που σε κάνουν να κολλάς πάνω του μέχρι να πεθάνεις ή να βγει το Elder Scrolls V. Το ένα είναι το καλύτερο σύστημα leveling και class-εων που έχω δει ποτέ σε παιχνίδι και το άλλο είναι ο τεράστιος ανοιχτός κόσμος του παιχνιδιού.

Πολεμιστής-μάγος με τα 7 βασικά skills του

Όσον αφορά τις κλάσεις, η πρωτοτυπία του παιχνιδιού είναι ότι απλά δεν υπάρχουν. Το παιχνίδι σου παρουσιάζει κάποιες κλάσεις για να επιλέξεις στην αρχή, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά πρότυπα και η καλύτερη επιλογή για τον παίχτη είναι να φτιάξει μια δική του κλάση, διαλέγοντας τα 7 βασικά skills του χαρακτήρα του. Αυτό που διαφέρει από σχεδόν όλα τα υπόλοιπα RPGs είναι ότι ο παίχτης μπορεί να διαλέξει οποιονδήποτε συνδυασμό από τα 21 υπάρχοντα skills. Πχ μπορεί να φτιάξει έναν τοξότη με conjuration (σχολή μαγείας) ώστε να μπορεί στην ανάγκη να δημιουργεί σπαθιά και πανοπλίες από το πουθενά αν περικυκλωθεί από αντιπάλους, κάτι που ο κλασικός rogue δεν μπορεί να κάνει. Ή μπορεί να φτιάξει έναν υβριδικό χαρακτήρα που να πολεμάει με σπαθί, πανοπλία και heavy armor αλλά να είναι και μπορεί να ρίχνει fireballs (Destrucion), να κάνει heal και buffs (Restoration) και να γίνετια αόρατος (Illusion). Ή να φτιάξει ένα μάγο με stealth και Marksman ώστε να μπορεί να κάνει sneak και να σκοτώνει πισώπλατα με τόξο όταν δε χρειάζεται μαγικά.

Αφού ο παίχτης διαλέξει τα βασικά του skills, θα πρέπει να τα ανεβάζει με τον πιο λογικό τρόπο : να τα χρησιμοποιεί. Στο Oblivion δεν κερδίζεις experience από το να σκοτώνεις τέρατα και να τερματίζεις αποστολές. Αν πχ χτυπήσεις έναν αντίπαλο με το σπαθί σου, ανεβαίνει λίγο το blade, ενώ αν μπλοκάρεις επιτυχώς ένα χτύπημα ανεβαίνει το block και ούτω καθεξής. Ανεβάζοντας τα βασικά skills παίρνεις και level, ενώ όλα τα υπόλοιπα skills που δεν επέλεξες για το χαρακτήρα σου μπορείς να τα χρησιμοποιείς κανονικά (!) μόνο που ξεκινούν από πολύ χαμηλότερο επίπεδο και δεν επηρεάζουν το level σου, αλλά επηρεάζουν τα στατιστικά σου αν τα ανεβάζεις και αυτά παράλληλα με τα βασικά.

Το άλλο στοιχείο του Oblivion που ξεχωρίζει είναι η ελευθερία που σου δίνει. Το παιχνίδι ουσιαστικά σε πετάει μέσα σε έναν τεράστιο κόσμο και σε αφήνει να κάνεις ό,τι γουστάρεις εκεί μέσα και με οποιαδήποτε σειρά, δίνοντάς σου ένα main quest με το οποίο δε χρειάζεται καν να ασχοληθείς. Το main quest είναι από μόνο του καμιά 20αρια ώρες αν θυμάμαι καλά και πέρα από αυτά υπάρχουν τα guilds με τις δικές τους αποστολές, αποστολές από NPCs, από θεότητες και αν τα βαρεθείς όλα αυτά μπορείς και να εξερευνείς απλά τον κόσμο, στο χάρτη του οποίου εμφανίζονται αρχικά μόνο οι μεγάλες πόλεις, αλλά είναι γεμάτος με dungeons, πανδοχεία, μικρά χωριά και κατασκηνώσεις ληστών. Συνολικά, μπορεί κάποιος να παίζει πάνω από 100 ώρες με ένα χαρακτήρα και μετά να δημιουργήσει καινούριο και να ανακαλύψει πολλά ακόμη πράγματα που δεν είχε συναντήσει την πρώτη φορά.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά για την Bethesda, εξόπλισε το παιχνίδι με πανέμορφα γραφικά για την εποχή του και ένα ωραίο soundtrack. Δυστυχώς, το παιχνίδι έχει επίσης πάρα πολλά bugs και μερικά σχεδιαστικά λάθη που μπορούν να χαλάσουν κάπως την εμπειρία του παίχτη, κυρίως το σύστημα level scaling που φέρνει τα τέρατα και το loot κάθε περιοχής στο level του παίχτη, χαλώντας λίγο την αίσθηση περιπέτειας στην εξερεύνηση του κόσμου. Επιπλέον, το παιχνίδι δεν έχει πάντοτε το καλύτερο immersion. Από τη μία τα dungeons είναι τρομακτικά, ειδικά όταν περπατάς σε έναν σκοτεινό διάδρομο με πολλές γωνίες και λες «τώρα θα μου πεταχτεί ένας vampire και θα με γαμήσει» (tip: η default φωτεινότητα μερικές φορές είναι λίγο ψηλή για να φαίνονται ωραία τα dungeons. Χαμηλώστε τη μέχρι τα σημεία χωρίς φωτισμό να φαίνονται ρεαλιστικά σκοτεινά), αλλά από την άλλη οι διάλογοι με τους NPCs και ο τρόπος που λειτουργούν κάποια quest κάνουν πολύ έντονη την αίσθηση ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός απλού παιχνιδού. Αυτά όμως δεν είναι αρκετά για να χαλάσουν τη γενική εικόνα του παιχνιδού και να το καταστήσουν κάτι λιγότερο από Masterpiece.

Μερικά από τα επόμενα άρθρα :

  • Dragon Age : Origins
  • Prince of Persia : Sands of Time trilogy
  • Red Dead Redemption
Αρέσει σε %d bloggers: