Δεν το έχω ξαναδεί αυτό κάπου;

Θυμάμαι παλιά όταν δεν είχα δει πολλές ταινίες στη ζωή μου που ότι και να έβλεπα με εντυπωσίαζε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που δε θα μπορούσα να το φανταστώ πριν το δω στην τηλεόρασή μου. Τώρα βλέπω μια ταινία στον υπολογιστή έχοντας δίπλα ανοιγμένο το Firefox και το MSN ώστε να έχω κάτι να κάνω γιατί απλά ΒΑΡΙΕΜΑΙ να ασχοληθώ μόνο με την ταινία. Βλέπω μια ιστορία που την έχω δει μερικές δεκάδες φορές ήδη και απλά περιμένω να δω κανά αστείο χωμένο κάπου εκεί μέσα ή κάποιο συμπαθητικό χαρακτήρα γιατί από μηνύματα, ανατροπές και πρωτοτυπία φαίνεται να έχουν στερέψει οι σεναριογράφοι. Ή μήπως θα μπορούσαν να τα έχουν όλα αυτά αλλά βαριούνται να εργασθούν περισσότερο για να βγάλουν μια ταινία που θα πουλήσει λιγότερο; Ίσως να είναι και αυτό.

Όπως και να έχει, πλέον το 93,333% (κατά προσέγγιση) των ταινιών που κυκλοφορούν μπορούν να καταταχθούν σε λίγες μεγάλες κατηγορίες. Είναι σα να έχουν γραφτεί μερικά templates τα οποία έχουν κενά στα ονόματα των πρωταγωνιστών, το κύριο θέμα κτλ έτσι ώστε συμπληρώνοντας λίγες λέξεις κλειδιά να προκύπτει μια νέα ταινία. Παράδειγμα :

JOHN TUCKER MUST DIE

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _KATE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ_ τον _JOHN TUCKER_ όταν _ΓΝΩΡΊΖΕΤΑΙ ΜΕ 3 ΠΡΩΗΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _SCOTT_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Ας συμπληρώσουμε αλλιώς τώρα τα κενά :

EASY A

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _OLIVE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΜΕ_ τον _GEORGE_ όταν _Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΗΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΣΟΥΛΑ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _WOODCHUCK TODD_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Αν αυτές οι ομοιότητες δε σας αρκούν προσθέτω ότι ο τυπάς με τον οποίο τα φτιάχνει η πρωταγωνίστρια στο τέλος είναι ο ίδιος ηθοποιός και στις δύο ταινίες (!) και η διάρκεια και των δύο είναι μιαμιση ώρα ±2 λεπτά.

Μπορείτε να κάνετε το ίδιο πράγμα με άλλες εφηβικές αμερικανιές και θα δείτε ότι υπάρχουν και άλλες που μπορούν να ταιριάξουν σε αυτό το πρότυπο. Μετά υπάρχει η ταινία με τον άντρα με που έχει «λάθος» lifestyle (γυναικάς/πότης/μίζερος) που γνωρίζει μια γκόμενα και προσπαθεί να το κρύψει από αυτήν αλλά τελικά αυτή το μαθαίνει και θυμώνει που της είπε ψέμματα και δε θέλει να τον ξαναδεί αλλά αυτός της αποδεικνύει ότι την αγαπάει ΚΑΙ ότι μπορεί να αλλάξει και ζουν μαζί ευτυχισμένοι μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους (Wedding crashers, Yes Man κτλ) και ούτω καθεξής.

Οκ το ξέρω ότι δεν μπορούν όλες οι ρομαντικές ταινίες να είναι Eternal Sunshine of a Spotless Mind, ούτε τα finale των ταινιών να περιέχουν ανατροπές του τύπου Usual Suspects ή Identity, αλλά όχι και να βλέπουμε τις ίδες ταινίες με άλλους τίτλους. Δε θα μπορούσε μία στο τόσο να βγει μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ΔΕΝ τα φτιάχνει με τη γκόμενα που είχε σταμπάρει με το που την πρωτοείδε; Δε γίνεται ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο να μεγαλώσει και να γίνει ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στη δουλειά; Και γιατί δε βγαίνουν πιο συχνά horror ταινίες στις οποίες ο μαύρος δεν είναι ο πρώτος που πεθαίνει;

Είναι κατάντια το να έχουμε ταινίες να παίζουν στο background και το να χωρίζουμε τις ταινίες σε «Αμερικανιά» (με ξενέρωτο ύφος) και «Αμερικανιά, αλλά είχε γέλιο». Από την άλλη δε θα ήταν έτσι αν εμείς δε ζητούσαμε να μας δίνουν φθηνή διασκέδαση ώντας πολύ τεμπέληδες για να θέλουμε τέχνη που απαιτεί αφοσίωση από εμάς τους ίδιους για να την απολαύσουμε (προφανώς δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) οπότε μπορούμε απλά να το δεχτούμε ως πραγματικότητα και να μην περιμένουμε καμιά δραματική αλλαγή στο μέλλον.

Advertisements

Η ομορφιά της cult-ίλας

Τους τελευταίους μήνες έχω ανακαλύψει μια νέα μορφή διασκέδασης με την παρέα μου, αυτή των cult ταινιών. Αν πρέπει να σας εξηγήσω τι σημαίνει ο όρος μάλλον δε σας ενδιαφέρει το άρθρο αλλά τέλος πάντων, cult είναι οι ταινίες, συνήθως γυρισμένες παλιά, που έχουν πολύ χαμηλό budget, αποτυχημένα special effects, κακή παραγωγή, ηθοποιούς που δεν ξέρουν να υποκρίνονται, ηλίθιο σενάριο κτλ. Δεν υπάρχει ορισμός του τι ακριβώς είναι αλλά αν έχετε δει ταινία με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι.

Θα μου πείτε τώρα : «Και τι το διασκεδαστικό έχει αυτό το πράγμα; Μαλακία ακούγεται…» Και έχετε δίκιο, είναι μαλακία. Για αυτό ακριβώς είναι διασκεδαστικό. Το πολυεπίπεδο και αριστουργηματικό fail αυτών των ταινιών δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Και επειδή η επιχειρηματολογία δεν πείθει ποτέ τόσο καλά όσο συγκεντρωμένες δόσεις μαλακίας περνάω κατευθείαν στα αγαπημένα μου cult masterpieces.

Robot Monster

Συνοπτικά το μεγαλείο αυτής της ταινίας : Λέγεται robot monster και υποτίθεται ότι το τέρας είναι ένας εξωγηίνος-ρομπότ που ήρθε στη γη για να καταστρέψει τους ανθρώπους. Προσέξτε καλά την εικόνα… ναι, είναι πραγματικά ένας χοντρός πίθηκος με σκάφανδρο και κεραία τηλεόρασης στο κεφάλι του, που κρατάει μια κοπέλα που υποτίθεται ότι πρέπει να σκοτώσει, η οποία αντί να κοπανιέται τον κοιτάζει με αδιαφορία και βαρεμάρα. Επίσης, με ατάκες του τύπου «Yet I must, but I cannot.», «You’re talking like a hu-man, not a Ro-man!» και «Roy’s dead and nothing can be done» που δε βγάζουν κανένα νόημα, ειδικά όπως τις αποδίδουν οι πρωταγωνιστές, και με σκηνές που επαναλαμβάνονται ακριβώς ίδιες σε διαφορετικά μέρη της ταινίας (ή και 3 φορές στη σειρά σε κάποιο σημείο!) αυτή η ταινία καταφέρνει να είναι μία από τις κορυφαίες cult-ίλες που υπάρχουν. Μην τη χάσετε!

The Incredibly Strange Creatures who Stopped Living and Became Mixed-up Zombies


Όχι δεν κάνω καθόλου πλάκα αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας. Στο βίντεο (αν καταφέρει τελικά το wordpress να το δείξει γιατί αυτή τη στιγμή ΣΕΡΝΕΤΑΙ. Εν πάσει περιπτώσει το βίντεο είναι αυτό http://www.youtube.com/watch?v=7fqGd3wtfWM) θα δείτε ένα δολοφόνο/part-time ηθοποιό να σκοτώνει τη σκιά (WTF?) της πρωταγωνίστριας και μετά να βλέπει ένα σουρεαλιστικό όνειρο χαμηλού budget και κακών σκηνικών. Δε θα πω τίποτε άλλο για αυτήν την ταινία για να μη χαλάσω το μυστήριο, ό,τι συμπεράνατε από αυτό το βίντεο συμπεράνατε. Αν και σίγουρα δε γελάσαμε όσο με τις άλλες, είναι classic.

Werewolf Woman (La Lupa Manara)

Όπως βλέπετε και στην εικόνα, ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να κοιτάξουν αυτό το τερατούργημα χωρίς να σαπίσει η φάτσα τους. Πέρα από την πλάκα, ο ηθοποιός που φαίνεται στην εικόνα έχει την ίδια ακριβώς φάτσα σε όλη την ταινία και παρέχει εγγυημένο γέλιο μόνο με το να βρίσκεται εκεί και να μην αντιδρά σε κανένα ερέθισμα του περιβάλλοντος. Επισημαίνω, ότι όσον αφορά το werewolf του τίτλου, στην αρχή της ταινίας δείχνει έναν εφιάλτη που βλέπει η πρωταγωνίστρια σχετικά με μια πρόγονο-λυκάνθρωπο και… τέλος! Η ταινία από εκεί και πέρα δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με λυκανθρώπους! Στην πραγματικότητα, αφορά μια κοπέλα που την είχαν βιάσει όταν ήταν νέα και για αυτό σκοτώνει όποιον την ερωτεύεται ή θέλει να κάνει σεξ μαζί της… Επιπλέον, η ταινία που κυκλοφορεί στα videoclub και στο internet δεν έχει τους original διαλόγους (που ήταν στα Ιταλικά) αλλά έχει ηχογραφηθεί η Αγγλική έκδοση από πάνω, πράγμα που το κάνει ακόμη πιο φτηνιάρικο και αστείο. Τελειωτικό χτύπημα στην ποιότητα (;) της ταινίας είναι το γεγονός ότι για να τραβήξει την πρόσοχη του θεατή έχει σκηνές με γυμνό και σεξ, οι οποίες όμως λόγω του πόσο ξενέρωτες είναι (και του ότι υπάρχει πολλήηηηη τρίχα εκεί) κάνουν την ταινία ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία. Απολαύστε υπεύθυνα!

Αυτά για την ώρα. Έχω κι άλλο υλικό (και θα έχω ακόμη περισσότερο το καλοκαίρι) οπότε θα επανέλθω σε αυτό το θέμα εντός ολίγων μηνών.

South Park

Ότι και να πεις για αυτή την (ιστορική πλέον) σειρά λίγο θα είναι. Αυτό που ξεκίνησε πριν μιάμιση δεκαετία ως ένα σύντομο αστείο βιντεάκι/online χριστουγεννιάτικη κάρτα βρέθηκε χωρίς να το περιμένει να είναι μια από τις πιο δημοφιλείς (και άρα πετυχημένες) σειρές στον πλανήτη.

Αυτό που τράβηξε αμέσως την προσοχή του κόσμου ήταν ο περίεργος συνδυασμός καταστάσεων που προσέφερε η εκπομπή. Οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά του δημοτικού οπότε εξ ορισμού δεν μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα όπως οι μεγάλοι, αλλά όταν ασχολούνται με κάτι το παίρνουν πολύ σοβαρά. Επομένως πολλά αστεία βασίζονται στο ότι παρερμηνεύουν λάθος ορισμένα πράγματα (ειδικά γύρω από την κοινωνία, το σεξ, την πολιτική κτλ) τα οποία όμως τα παίρνουν σοβαρά και τα παρατραβάνε. Και εδώ φαίνεται η ιδιοφυΐα των δημιουργών της σειράς Trey Parker και Matt Stone. Οι συμπεριφορές των παιδιών που προκύπτουν από την ανωριμότητα και την άγνοιά τους μοιάζουν πάρα πολύ με μικρογραφία της δικής μας «ώριμης» και «νορμάλ» συμπεριφοράς. Πολλές φορές θα βρεθείτε να γελάτε με κάτι που φαίνεται εξωφρενικά ηλίθιο και ταυτόχρονα θα συνειδητοποιείται ότι αυτό το «εξωφρενικά ηλίθιο» το τρώτε στη μάπα (ή χειρότερα το ρίχνετε στη μάπα άλλων) καθημερινά.

Όπως καταλαβαίνετε αυτό το καλούπι δεν υπάρχει σε όλα τα επεισόδια γιατί αλλιώς θα μας τα είχαν πρήξει τόσα χρόνια το ίδιο πράγμα. Είναι, όμως σήμα-κατατεθέν της σειράς και δείχνει το πως χωράει μέσα στις ίδιες σκηνές τελείως ηλίθια αστεία και βρισιές (από τα παιδιά) σε απόλυτη αρμονία με τα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα που προσπαθούν να περάσουν οι δημιουργοί.

Ακόμη καλύτερο, δε, είναι ότι τα μηνύματα που περνάνε δεν είναι μόνο οι απόψεις τους, αλλά συνήθως παρουσιάζουν πολλές πλευρές του κάθε ζητήματος. Πχ σε ένα επεισόδιο μειώνει το κάπνισμα δείχνοντας ακριβώς αυτό που συμβαίνει στα σχολεία με τα παιδιά να το καπνίζουν λόγω image/παρέας και σε ένα άλλο επεισόδιο κράζει τους φανατικούς αντικαπνιστές για τον τρόπο που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα για να παρουσιάσουν υπερβολικές απόψεις, ενώ παραδέχεται ότι αν και το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία, οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν αν θα καπνίσουν ή όχι, χωρίς όμως μέσα στην ιστορία να παρουσιαστεί ως κάτι καλό ή επιθυμητό.

Επίσης, όπως κάθε αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων που προορίζεται για μεγαλύτερο σε ηλικία κοινό, έτσι και το South Park σατυρίζει πολύ συχνά τόσο την επικαιρότητα όσο και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί. Από διακριτικές παρωδίες σκηνών από το Godfather μέχρι in-your-face κράξιμο για τα παιδιά που καίγονται όλη μέρα στο World of Warcraft μπορείς να δεις σε ένα επεισόδιο και το ωραίο στην υπόθεση είναι ότι συνήθως δεν παρατηρείς τα αστεία που αναφέρονται σε πράγματα που δε γνωρίζεις (και άρα δε σε κουράζουν) ενώ λιώνεις με τα αστεία που σχετίζονται με τα ενδιαφέρονται και μάλιστα νιώθεις ότι είναι πολύ ψαγμένοι που γνωρίζουν τόσα πολλά για το συγκεκριμένο θέμα.

Και όλα αυτά ενώ οι πρωταγωνιστές είναι 4 μικρά παιδιά που γελάνε με τις λέξεις «shit» και «fuck»! Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει αυτή τη σειρά. Και προσοχή : δε λέω να ΔΕΙ αλλά να ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ, γιατί δυστυχώς το μεγαλύτερο πρόβλημα του South Park είναι ότι οι περισσότεροι που θα δοκιμάσουν να το δουν θα πετύχουν κάποιο σκατολογικό αστείο και δε θα τους περάσει καν από το μυαλό ότι αυτή η σειρά έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει. Εγώ πάντως θαυμάζω το επίπεδο της δουλειάς που έχουν ρίξει τόσα χρόνια και την πρωτοτυπίας τους. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι.

Αρέσει σε %d bloggers: