152 άτομα δε γουστάρουν το αγαπημένο σου κομμάτι. Deal with it!

Δεν ξέρω πως ακριβώς καθιερώθηκε αλλά στο youtube έχουν γίνει πολύ μόδα τα ηλίθια comments για τα dislikes σε ένα κομμάτι. Καταρχάς, συγχαρητήρια στο youtube που έχει το θάρρος να βάζει dislike button σε αντίθεση με κάτι άλλους φλώρους (ΜΕ ΑΚΟΥΣ FACEBOOK; ). Στο θέμα μας τώρα.

Βάζεις στο Youtube να δεις το Sweet Child of Mine των Guns ‘n’ Roses, το οποίο έχει 83,705 likes και 2.032 dislikes και το top rated comment είναι

I need 2,032 guns and 83,705 roses.

Ουάου φοβερό λογοπαίγνιο. Νομίζω κανείς άλλος δε θα το σκεφτόταν. Στη διασκευή Knocking on Heaven’s Door των GnR πάλι :

I need 40,961 Roses And 1,338 Guns…

Χμ τελικά ίσως να μην ήταν τόσο πρωτότυπο. Αντίστοιχα στο Turn the Page του Bob Seger :

70 people cant turn the page

Μαλάκα πως σου ήρθε;

Και αυτό που υπάρχει ολόιδιο στα μισά videos του youtube :

XXXX people hit the dislike button by mistake

Υπάρχουν και άλλα πιο άκυρα. Κάπου είχα πετύχει ένα που απέδιδε τα dislikes σε Μεξικανούς ή κάτι τέτοιο (WTF dude?). Ή το άλλο φοβερό chain-comment που υπάρχει σε άπειρα rock/metal κομμάτια :

You say Lady Gaga, I say Nirvana.
You say Hannah Montana, I say AC/DC.
You say Owl City, I say Lynyrd Skynard.
You say Jonas Brothers, I say Aerosmith.
You say Justin Bieber, I say Queen.
You say Taylor Swift, I say Van Halen.

95% of teens these days listen to the same crappy pop over and over again. If you’re one of the 5% who still listens to real music, thumb this up, then copy and paste it to at least five videos. Don’t let the spirit of rock and roll die

Το πνεύμα της rock and roll; Που περιλαμβάνει και το ότι εγώ κάνω (και κατ’ επέκταση ακούω) αυτό που γουστάρω και θεωρώ σωστό χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Ναι έχεις δίκιο. Ας κάτσουμε να κάνουμε paste σε όλα τα video του youtube ένα comment στο οποίο κλαιγόμαστε για τη pop μουσική. Έτσι θα διασώσουμε το πνεύμα της rock!

Ντάξει η αλήθεια είναι ότι πολλοί στη ζωή μας περνάμε μια φάση στην οποία είμαστε αχόρταγοι attention whores. Ίσως αν πετύχαινα αυτή τη μόδα όταν ήμουν στο Γυμνάσιο να συμμετείχα κι εγώ έστω για λίγες μέρες. Αλλά τώρα δε μιλάμε μόνο για 14χρονα παιδιά που ανακαλύπτουν το internet. Μιλάμε για άτομα διαφόρων ηλικιών και εμπειριών τα οποία ψοφάνε για να πάρουν 2 thumbs up στα σχόλιά τους και να νιώσουν ότι όλοι βρήκαν πολύ cool αυτό που post-αραν.

Βέβαια το ότι κάποια στιγμή κάποιος μαλάκας είπε κάποια μαλακία δεν είναι καινόυριο φαινόμενο. Οι γελοίοι της υπόθεσης είναι οι τυπάδες που δίνουν τα thumbs-up. Πόσο ανασφαλής πρέπει να είσαι για να αρπάζεις κάθε ευκαιρία να συμφωνήσεις ότι το αγαπημένο σου κομμάτι είναι αντικειμενικά γαμάτο, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν το καταλαβαίνει; Και δε λέω αν η ψηφοφορία γινόταν όπως παλιά που είχε αστεράκια ίσως να είχε νόημα αυτή η συμπεριφορά γιατί το να δώσει ο άλλος 1 αστεράκι σε κάτι που δεν του αρέσει αυτομάτως περνάει το μήνυμα «ότι δε μου αρέσει δεν αξίζει».

Τώρα όμως υπάρχουν δύο κουμπιά : «like», «dislike» και νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι εννοούν like και dislike αντίστοιχα (ναι μόνος μου το σκέφτηκα). Δε βλέπω το πρόβλημα με το να πει κάποιος ότι δεν του αρέσει η μουσική που ακούω εφόσον αυτό γίνεται με τρόπο που δεν τη μειώνει. Ειδικά στην κλασική μουσική η ατμόσφαιρα στα σχόλια είναι τόσο snob που σε πνίγει. Δε γουστάρω Beethoven και αυτομάτως γίνομαι ένας απολίτιστος πιθηκάνθρωπος (ειδικά για τους μεταλλάδες υπάρχει αυτή η άποψη) που δεν μπορεί να καταλάβει την πραγματική μουσική. Φοβερή λογική! Μήπως απολίτιστος είναι αυτός που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορετική άποψη και το ότι η μουσική ακούγεται διαφορετική στον καθένα; Δεν αξίζει όμως να απαντήσω κάτι τέτοιο. Do not feed the trolls που λένε και στο χωριό μου. Οπότε καταλήγω να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εξαρχής : να παρακολουθώ το video χωρίς να κοιτάξω τα comments.

Οι πιο fail διασκευές

Νομίζω ο τίτλος είναι αρκετά ξεκάθαρος. Μάζεψα σε αυτή την ανάρτηση μερικές από τις χειρότερες (ή πιο αστείες σε κάποιες περιπτώσεις) διασκευές γνωστών κομματιών από γνωστές μπάντες που έχω βρει κατά καιρούς στο internet. Ξεκινάμε λοιπόν :

  • Κομμάτι : Sad but True
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Snoop Dogg
  • Fail-ο-μετρο : Uber fail

Ok προφανώς αυτό ήταν κάποιου είδους αστείο. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το απαίσιο live. Α για μια στιγμή εξηγείται… το διοργάνωσε το MTV. Αν δε σας ικανοποίησε το παραπάνω έκτρωμα απλά βάλτε στο youtube «mtv icon metallica» και δείτε και τα υπόλοιπα κομμάτια (μη χάσετε την Avril Lavigne να τραγουδάει το Fuel)

  • Κομμάτι : Holy Diver
  • Original μπάντα : Dio
  • Διασκευή από : Killswitch Engage
  • Fail-ο-μετρο : Απλό fail

Μπαίνει το κομμάτι, λες ντάξει μωρέ δεν είναι άσχημο. Μπορεί να έχει λίγο nu metal αίσθηση αλλά την παλεύει. Εκεί όμως που περιμένεις το γύρισμα στη μέση του κομματιού και σκάνε τα screams… ε άντε γαμήσου ρε πατσόλα! Δε δικαιούσαι να τραγουδάς τέτοια κομμάτια αν είναι να τα τραγουδάς έτσι. Λίγο σεβασμό στο Dio ρε φίλε.

  • Κομμάτι : Master of Puppets
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Dream Theater
  • Fail-ο-μετρο : fail of the week

Δεν είναι τόσο το ότι το έπαιξαν χωρίς συναίσθημα. Αλίμονο, τους έχουμε συνηθίσει πλέον. Είναι ότι ο ήχος των πλήκτρων στο ρόλο της κιθάρας και κυρίως το γρέζι στα φωνητικά κάνουν αυτή τη διασκευή ΓΕΛΟΙΑ. Σίγουρα δεν έκαναν τόσο άσχημη δουλειά, αλλά εγώ προσωπικά γέλασα όταν το άκουσα.

  • Κομμάτι : You shook me all night long
  • Original μπάντα : AC/DC
  • Διασκευή από : Celine Dion & Anastacia (!!!)
  • Fail-ο-μετρο : EPIC FUCKING FAIL!

Ξέρει τι λέει το fail-ο-μετρο! Η Celine Dion είναι μακράν η χειρότερη του βίντεο, μιας και προσπαθεί να το παίξει cool και hard rock παρουσία στη σκηνή (γελάμε ή κλαίμε εδώ ρε παιδιά;). Το solo είναι επίσης για τον πούτσο, ακόμη και ως άτομο που του τη σπάνε οι AC/DC μπορώ να πω ότι δεν το άξιζαν αυτό.

  • Κομμάτι : Back in Black
  • Original μπάντα : AC/DC (κάπου εκεί πάνω υπάρχει ένας θεός που τους μισεί)
  • Διασκευή από : Shakira
  • Fail-ο-μετρο : Ότι ήταν στο προηγούμενο και κάτι παραπάνω

Once you watch it, you can’t un-watch it!

  • Κομμάτι : Battery
  • Original μπάντα : Metallica
  • Διασκευή από : Van Canto
  • Fail-ο-μετρο : Not responding

Απλά δεν υπάρχει η στιγμή που ο καράφλας γυρνάει στην κάμερα και φωνάζει «ΜΠΑΤΑΡΙ! ΜΠΑΤΑΡΙ!». Δείτε το όλο και θα καταλάβετε που λέω.

Ronnie James Dio

Στις 16 Μαΐου χάσαμε έναν από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία της heavy metal. Ο Dio, στον οποίον είχε βρεθεί καρκίνος του στομάχου, έχασε τελικά τη μάχη και πέθανε σε ηλικία 67 ετών.

Ο άπειρος σεβασμός που του δείχνει η metal κοινότητα δεν οφείλεται τόσο στην τεχνική του και στην ικανότητά του, όσο στο ότι κατάφερε να διατηρήσει τη φωνή του και την αυθεντικότητά του αναλλοίωτες παρά τη μεγάλη του ηλικία. Οι ιστορίες τραγουδιστών που εξαφανίζονται σε λιγότερο από μια δεκαετία λόγω του ότι δεν είχαν τα αρχίδια να  προστατεύσουν τη φωνή τους (ναι τελικά θέλει αρχίδια) είναι αναρίθμητες και οι ιστορίες μουσικών που έχασαν την ουσία της μουσικής  συνήθως στο κυνήγι για δημοσιότητα, λεφτά και ναρκωτικά… αφήστε το καλύτερα. Για αυτό και όποιος είχε την τύχη να τον δει στην περιοδεία των Heaven & Hell να είναι τόσο δυνατός και διασκεδαστικός παρά τα 66 του χρόνια και το ύψος να είναι μόλις 1.60 μέτρα δε θα μπορέσει ποτέ να τον ξεχάσει.

Και, φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το σημαντικότατο ρόλο που έπαιξε στην ιστορία της heavy metal, ειδικά με τη συμμετοχή του στους Black Sabbath, την αρχή των πάντων. Ακόμη και κάποιος που δε γουστάρει τον Dio ή αυτή την περίοδο των Sabbath δεν μπορεί να μην τον παραδεχτεί.

Δε θα κλείσω με τις κλισέ φράσεις του τύπου «τέτοια αστέρια δε γεννιούνται πια» και «κανείς ποτέ δε θα ξαναείναι τόσο γαμάτος τραγουδιστής» γιατί είναι όλα μαλακίες. Δε μου αρέσει να θεοποιώ τους παλιούς και έτσι θεωρώ ότι η σημερινή metal πραγματικότητα έχει πάρα πολύ καλούς τραγουδιστές, τους οποίους όμως δεν τους σεβόμαστε αρκετά επειδή δεν έχουν γίνει ιστορικές φιγούρες ακόμη. Αν και η είδηση του θανάτου του με στενοχώρησε ιδιαίτερα, διατηρώ την αισιοδοξία μου και το θαυμασμό μου για τις σημερινές μπάντες.

Weep responsibly!

Animals

Όχι, μην ανησυχείτε, δεν πάει σε σας ο τίτλος. Δεν είναι ψευδο-επαναστατικό post από ηγέτη wannabe! Ο λόγος για τον κλασικό δίσκο Animals των Pink Floyd. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω για ποιο album θα μιλήσω, αφού αγαπώ εξίσου και το Wish You Were Here. Όμως, όπως έγινε και με το Still Life των Opeth, στο οποίο είχα αναφερθεί νωρίτερα, είναι το περιεχόμενο των στίχων που με βοήθησαν να καταλήξω στο Animals.

Συγκεκριμένα, ο δίσκος είναι εμπνευσμένος από τη Φάρμα των Ζώων του Orwell και συμβολίζει τα «είδη» των ανθρώπων με συγκεκριμένα ζώα. Ακολουθώντας μια αρκετά απλοποιημένη μορφή του προαναφερθέντος βιβλίου, οι Pink Floyd χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρία ζώα. Τα γουρούνια είναι οι αδίστακτοι ηγέτες, αυτοί που καθορίζουν τις ζωές των άλλων με τη δύναμη που κατέχουν. Όμως, δεν ασκούν άμεσα την εξουσία τους στους υπολοίπους. Αυτή είναι η δουλειά των σκυλιών, τα οποία παίζουν το ρόλο των αρχών που επιβάλλουν το νόμο, αλλά και γενικότερα των ανθρώπων που έχουν περιορισμένη εξουσία («μικροί» επιχειρηματίες ή πολιτικοί κτλ), οπότε εξαρτόνται μονίμως από τα γουρούνια. Αν και παρουσιάζονται ως σκληροί και διπρόσωποι, στην πραγματικότητα είναι αξιολύπητοι αφού καταλήγουν πάντα άσχημα, καθώς όσο γερνάνε δέχονται τις επιπτώσεις της βρώμικης ζωής που έζησαν. Στον πάτο της κοινωνίας βρίσκονται τα πρόβατα, δηλαδή οι απλοί άνθρωποι : εγώ που τα γράφω αυτά και πιθανόν και εσύ που τα διαβάζεις. Τα πρόβατα αρχικά δεν αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία λειτουργεί έτσι (μάλλον επειδή δε θέλουν), αλλά μεγαλώνοντας χάνουν την αθωότητά τους και υποτάσσονται στα σκυλιά, μέχρι κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Μετά την επανάσταση, όμως, εξακολουθούν να νιώθουν φόβο και γυρίζουν στα σπίτια τους. Εκεί νομίζω αφήνουν να εννοηθεί ότι διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση και ξεκινάει από την αρχή ο κύκλος για την επόμενη γενιά σκύλων, γουρουνιών και προβάτων.

Μουσικά, θεωρώ αυτό το δισκό το τελευταίο πραγματικό masterpiece των Pink Floyd. Όποιος ξέρει την ιστορία της μπάντας, θα γνωρίζει ότι αυτή την εποχή ο Roger Waters άρχισε να αποκτά όλο και περισσότερο δημιουργικό έλεγχο με αποτέλεσμα η μπάντα να λειτουργεί (στη σύνθεση των κομματιών τουλάχιστον) σχεδόν σαν solo project τα επόμενα χρόνια. Το Animals βρίσκεται στη μεταβατική περίοδο, όπου ο Waters έχει ξεκινήσει να γράφει τα περισσότερα riffs, αλλά η υπόλοιπη μπάντα κάνει ακόμη σημαντικότατες συνεισφορές, ειδικά στο Dogs που είναι δημιούργημα του Gilmour. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, με ήχο πιο «συμπαγή» από τα προηγούμενα albums αλλά και πιο ευφάνταστο από τα επόμενα,  στα οποία έχουν χαθεί οι επικές διάρκειες και τα ατμοσφαιρικά interlude. Ακόμη, τα φωνητικά είναι εξαιρετικά, με αποκορύφωμα την αληθοφανή απόδοση τόσο της ψυχολογίας των σκύλων όσο και της περιφρόνησης του λαού προς τα γουρούνια.

Συνοψίζοντας, αυτό το δίσκο πρέπει να τον ακούσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, τότε για να θαυμάσει τους καταπληκτικούς στίχους του Waters. Επίσης, αν ξανακούσω άνθρωπο να λέει ότι η Pink Floyd είναι γαμάτη μπάντα και να απαντάει ότι το καλύτερο τους album είναι το the Wall θα αφηνιάσω και θα τον δαγκώσω. You have been warned!

Still Life

Λέω αυτόν τον καιρό να ανεβάσω μερικά άρθρα σχετικά με τα αγαπημένα μου album και τους λόγους που πιστεύω ότι ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους δίσκους που έχω ακούσει. Και θα ξεκινήσω με ένα δίσκο που πραγματικά τον έχω λατρέψει από τότε που κατάφερα να πιάσω το νόημά του. Ο λόγος για το Still Life των Σουηδών progressive death-metal-άδων Opeth.

Το front-cover του Still Life

Το στυλ του δίσκου ξεχωρίζει για την εναλλαγή από επιθετικά σημεία με ακραία φωνητικά σε μελωδικούς παραδείσους και την πολύπλοκη ενορχήστρωση. Οι πολλαπλές κιθάρες που παίζουν παράλληλα, οι απόκοσμοι αντίλαλοι, οι ψαλμοειδείς διφωνίες κάνουν αυτό το album πολύ επιβλητικό και ο ακροατής μονίμως αισθάνεται τον ήχο να τον περικυκλώνει και να τον μεταφέρει στο μουσικό του κόσμο. Οι Opeth για πρώτη φορά σε αυτό το δίσκο πειραματίζονται με ιδέες από το χώρο της blues, της jazz κ.α. και το αποτέλεσμα είναι πολύ ωραίο και πρωτότυπο. Τέλος, η φωνή του Akerfeldt έχει ωριμάσει αρκετά και εντυπωσιάζει τόσο στα brutal όσο και στα συναισθηματικά φορτισμένα καθαρά του.

Αυτό όμως που καθιστά αυτό το δίσκο πραγματικό masterpiece είναι το concept που δένει τα κομμάτια. Ολόκληρο το Still Life αφηγείται μια φανταστική ιστορία, η οποία από ότι φαίνεται τοποθετείται στην εποχή του Μεσαίωνα. Ο πρωταγωνιστής είχε εξοριστεί από το χωριό του επειδή δεν ασπαζόταν τις θρησκευτικές αντιλήψεις των υπολοίπων και επιστρέφει κρυφά δεκαπέντε χρόνια αργότερα για να βρει την παλιά αγαπημένη του, με κίνδυνο της ζωής του φυσικά αφού δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν. Οι στίχοι είναι ποιητικού στυλ και μάλιστα αρκετά ευφάνταστοι και οι έντονες εναλλαγές στη μουσική περιγράφουν καταπληκτικά την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Στα πλαίσια της περιγραφής των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή, γίνεται κατανοητός ο σκοπός που υπηρετούν τα ακραία φωνητικά του Akerfeldt, που δε βρίσκονται εκεί από ποζεριά ή κακό γούστο, όπως θεωρεί κάποιος που δεν έχει ξανακούσει death metal. Η εξέλιξη της ιστορίας έχει αρκετά σκοτεινά σημεία και όποιος την παρακολουθεί θα ανατριχιάσει με κάποιες από τις σκηνές χάρη στον τρόπο που δένουν η μουσική, οι στίχοι και τα φωνητικά.

Γενικά, αυτό το δίσκο θα τον εκτιμήσει οποιοσδήποτε έχει καλή σχέση με τη μουσική και εκτιμά τα εναλλακτικά ακούσματα (γιατί Opeth και mainstream στην ίδια πρόταση δε χωρούν εδώ που τα λέμε). Για να τον απολαύσετε σε όλο του το μεγαλείο πρέπει να τον ακούσετε μονορούφι από αρχή μέχρι τέλους.

Over-over-rated

Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τομείς υπάρχουν άτομα ή καταστάσεις που είναι απλώς υπερεκτιμημένοι μέχρι αηδίας. Και φυσικά η μουσική ήταν πάντα υπόδειγμα αυτής της συμπεριφοράς (εδώ διευκρινίζεται ότι μουσική σημαίνει μουσική, οπότε μην περιμένετε να διαβάσετε σε αυτό το άρθρο τίποτα για pop ή σκυλάδικα ή δεν ξέρω εγώ τι σκατά προωθούν κάθε φορά οι δισκογραφικές). Όσο και αν θα τσούξει τους πολλούς fan-boys που λιώνουν για αυτούς, όλοι οι παρακάτω μουσικοί δεν αξίζουν την προσοχή που έχουν εισπράξει :

  • Guns ‘n’ Roses : ναι σωστά διάβασες, οι GnR είναι άνετα μια από τις πιο μέτριες μπάντες που έχει βγει ποτέ. Την επόμενη φορά που θα ακούσεις τον Axl Rose να τραγουδάει απλά ξέχασε πόσο θεό τον θεωρείς, κλείσε τα μάτια και άκου τη φωνή του. Ξέρεις τι είναι αυτό που ακούς; Είναι μια φωνή που καταστράφηκε πριν καλά-καλά ενηλικιωθεί λόγω των ναρκωτικών και του ποτού. Και να σίγουρα δυο δεκαετίες πριν ήταν “πολύ cool αυτή η φωνή δικέ μου”, αλλά τώρα ζεις στο 2010 και αν σου αρέσει περισσότερο να ακούς ναρκωτικοφωνή από ότι ένα σωστό τραγουδιστή τότε απλά grow-up! Όσο για το Slash, ok ωραία πράγματα έβγαζε αλλά για να πεις ότι κάποιος είναι ΓΑΜΑΤΟΣ πρέπει να έχει ένα στοιχείο : τη δημιουργικότητα/πρωτοτυπία. Και όχι τα πεντατονικά σολάκια και τα 4/4 ριφάκια με ακκόρντα για να πατήσει πάνω η φωνή (ποια; ) δεν είναι πρωτότυπα, είναι απλά πιασάρικα.
  • AC/DC : Εδώ δεν έχω και πολλά να πω. Όταν ήταν νέοι δημιούργησαν ένα ωραίο στυλ, έβγαλαν μερικά τραγουδάκια και 35 χρόνια μετά… παίζουν τα ακριβώς ίδια πράγματα. Έλεος ρε παιδιά, ξέρουμε ότι σας αρέσουν τα 3 αυτά ακκόρντα που ξέρετε (ειδικά η Σολ ματζόρε δε λείπει από πουθενά), αλλά τόσα χρόνια πόση λίγη προσπάθεια παίζει να κάνατε για να αναπτύξετε τη μουσική σας; Και δεν εννοώ ότι η καλή μουσική πρέπει να είναι ντε και καλά πολύπλοκη ή ριζοσπαστική, απλά να έχει κάτι το διαφορετικό με τα προηγούμενα 100 κομμάτια που γράψατε! Από τη στιγμή που ακούσει κάποιος το It’s a long way to the top δε χρειάζεται να ακούσει τίποτα άλλο. Ξέρει ήδη όλη τη μουσική σας. Παρ’ όλα αυτά όμως το cd σας κάνει 20€ και το εισιτήριο για τη συναυλία 80€! (τελικά είχα αρκετά να πω)
  • Kirk Hammet
  • Όλες οι core-ίλες : Κοίτα το ότι εμένα δε μου αρέσει το είδος σίγουρα δε σημαίνει ότι είναι μάπα. Αλλά αυτό που κάθε οπαδός της hardcore και των παρακλαδιών της πρέπει να παραδεχτεί είναι ότι αυτή τη στιγμή οι core-ίλες είναι υπερβολικά δημοφιλείς στους νέους με αποτέλεσμα ο κάθε σκατο-πόζερος-που-δεν-έχει-βούληση-και-σε-δυο-χρόνια-θα-ακούει-σκυλάδικα-μπας-και-βρει-έτσι-γκόμενα να ασχολείται με αυτά τα είδη και να τα γεμίζει με τα σκουπίδια που αναπόφευκτα παράγει ένας άνθρωπος που δε νιώθει τη μουσική που παίζει
  • Slipknot : 90% εντυπωσιασμός, 10% πραγματική μουσική αξία
  • Scorpions : εδώ κολλάει αυτό που είπα πριν για τους AC/DC, αν έχεις ακούσει ένα κομμάτι τους ξέρεις όλη τη μουσική τους. Αν έχεις ακούσει και δεύτερο, το έχεις μετανιώσει.
  • Ozzy Osbourne : και για αυτόν θα επαναλάβω ένα προηγούμενο επιχείρημα. Δε θέλουμε σαπίλα λόγω κατάχρησης, θέλουμε ΦΩΝΗ. Την έχεις; Όχι; Τότε δεν είσαι καλός τραγουδιστής. Σοβαρά τώρα του τύπου του λύγιζε η φωνή από όταν ήταν 20κάτι χρονών. Η σάπια/σκληρή/απάνθρωπη φωνή είναι ωραία μόνο όταν είναι επιτηδευμένη και κάπου πίσω της κρύβεται ένας υγιής άνθρωπος που θα σε πορώσει με τις σωματικές του ικανότητες. Κάποιον που έχει λιγότερες δυνατότητες από το μέσο άνθρωπο γιατί να το θαυμάζεις; Το ότι ήταν ιστορική φιγούρα δεν είναι αρκετό για να με κάνει να τον προσκυνάω…

Όπως φαίνεται, η λίστα αυτή μπορεί να μην τελειώσει ποτέ μιας και είναι άπειρα τα παραδείγματα στα οποία μπορώ να αναφερθώ. Προτιμώ όμως να την κρατήσω σε λογικό μέγεθος, οπότε θα αρκεστώ σε αυτά τα από το χώρο της metal και θα αφήσω τον καθένα να συνεχίσει στο μυαλό του τη λίστα όπως θέλει.

Αρέσει σε %d bloggers: