Μοντέρνοι Πειρατές

Πέτυχα πρόσφατα στο internet έναν γρίφο που είχα συναντήσει και παλιότερα που έχει αρκετό ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Ο γρίφος είναι ο εξής :

5 πειρατές βρίσκουν ένα σεντούκι με 1000 χρυσά νομίσματα. Το μοίρασμα των θησαυρών γίνεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο. Ο τωρινός αρχηγός προτείνει ένα τρόπο μοιράσματος και κατόπιν γίνεται ψηφοφορία. Αν η πρόταση μαζέψει τουλάχιστον το 50% των ψήφων (ψηφίζει και ο ίδιος ο αρχηγός) τότε περνάει η απόφασή του, τα λεφτά μοιράζονται όπως προτάθηκε και η ζωή συνεχίζεται. Αν, όμως, δεν πάρει τους μισούς ψήφους ο αρχηγός, τότε εκτελείται επιτόπου, τον διαδέχεται ο επόμενος σε ιεραρχία και, με τη σειρά του, προτείνει αυτός το δικό του τρόπο μοιράσματος του χρήματος. Η ερώτηση λοιπόν είναι : τι ακριβώς πρέπει να προτείνει ο αρχηγός στους πειρατές ώστε να μην πεθάνει αλλά να έχει και το μέγιστο δυνατό κέρδος; Η ιδιαιτερότητα του γρίφου είναι στο ότι οι πειρατές είναι

  • απείρως άπληστοι : αν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές μια τους προσφέρει έστω και 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από τις υπόλοιπες, θα την προτιμήσουν οπωσδήποτε.
  • απείρως αιμοδιψείς : δεδομένου ότι δύο ή περισσότερες εναλλακτικές λύσεις θα προσφέρουν σε έναν πειρατή τα ακριβώς ίδια λεφτά, αυτός θα προτιμάει πάντα τη λύση που θα προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους στους υπολοίπους πειρατές.
  • απείρως λογικοί και έξυπνοι : δεν υπάρχει κανένας συναισθηματικός παράγοντας στο μοίρασμα του χρυσού και, επίσης, δεν κάνουν πότε το παραμικρό λάθος στην πρόβλεψη των πιθανών εκβάσεων, επιλέγοντας πάντα αυτό που ικανοποιεί μέγιστα τα δύο παραπάνω κριτήρια.

Το ωραίο με αυτό το γρίφο είναι ότι η σωστή απάντηση είναι λίγο απρόβλεπτη διαισθητικά και αρχικά δεν την περιμένει κανείς. Συγκεκριμένα, αν η ιεραρχία των πειρατών είναι Α > Β > Γ > Δ > Ε, τότε το μοίρασμα που πρέπει να προτείνει ο αρχηγός (Α) είναι :
Α : 998 νομίσματα
Β : 0 νομίσματα
Γ : 1 νόμισμα
Δ : 0 νομίσματα
Ε : 1 νόμισμα

Παραδόξως, ο πειρατής Α έχει την ευκαιρία να πάρει σχεδόν ολόκληρο το θησαυρό μόνος του. Αυτό προκύπτει ευκολότερα από ότι φαίνεται, ξεκινώντας την ανάλυση του προβλήματος ανάποδα. Δηλαδή, αν είχαν μείνει μόνο οι τελευταίοι δύο πειρατές (Δ & Ε) τότε ο Δ θα μπορούσε να πάρει όλο το θησαυρό μόνος του αφού νικάει την ψηφοφορία ψηφίζοντας τον εαυτό του. Άρα ο πειρατής Γ για να μην πεθάνει χρειάζεται να προσφέρει 1 νόμισμα στον Ε και κανένα στο Δ, ώστε να πάρει την ψήφο του Ε και να κερδίσει την ψηφοφορία. Αντίστοιχα, αν ο Β είχε προσφέρει 1 χρυσό νόμισμα στον Δ και κανένα στους άλλους δύο θα έπαιρνε την ψήφο του Δ (αφού αν καταψηφίσει το Β, τότε θα περάσει η πρόταση του Γ, στην οποία δε θα πάρει τίποτα). Συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο, καταλήγουμε ότι ο Α για να πάρει τους 2 ψήφους που θα του εξασφαλίσουν την πλειοψηφία χρειάζεται να προτείνει αυτό που έγραψα και παραπάνω, αφού οι Γ, Ε βγαίνουν κερδισμένοι με το να συμφωνήσουν μαζί του και να μην περάσει η ιεραρχία στον Β, που δε χρειάζεται να τους προσφέρει τίποτα.

Όλα αυτά δεν τα ανέφερα, βεβαίως, μόνο για να παρουσιάσω το γρίφο αυτόν καθ’ αυτόν (αν και μου αρέσει ο συγκεκριμένος), αλλά κυρίως γιατί αυτή η φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά των πειρατών μοιάζει πολύ με τη νοοτροπία του σημερινού ανθρώπου που περνάει οικονομική κρίση. Σκεφτείτε μόνο ότι για να σταθεί μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, πρέπει κάπως να ησυχάσει το λαό. Και πως θα το κάνει αυτό; Ακριβώς όπως και ο αρχηγός των πειρατών στο παράδειγμά μας. Δε χρειάζεται παρά να προσφέρει λίγα ψίχουλα σε αυτούς που θα βγουν χαμένοι σε διαφορετική περίπτωση και έχει την υποστήριξη που χρειάζεται, κρατώντας σχεδόν όλο τον πλούτο για τον εαυτό της.

Και ενώ σε μια τέτοια περίπτωση όλοι φωνάζουμε ότι μόνο δίκαιη ή συμφέρουσα δεν είναι αυτή η κατανομή και ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να τη δεχτούμε, μόλις έρθει η στιγμή που θα μας προσφέρει ο “αρχηγός” 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από το τίποτα, το δεχόμαστε και βγάζουμε το σκασμό, χωρίς να μας νοιάζει ότι μακροπρόθεσμα έχουμε καταδικάσει τον εαυτό μας στη φτώχεια.

Επομένως, ούτε “μαζί τα φάγαμε”, όπως μας λένε, αλλά ούτε και αθώοι, όπως θέλουμε να ισχυριζόμαστε, είμαστε. Γιατί ούτε για αστείο δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν απάνθρωπες κυβερνήσεις και άδικα οικονομικά συστήματα πάνω από έναν τίμιο και αφιλοκερδή λαό. Αλλά χειρότερη από την απατεωνία είναι η ηλιθιότητά μας, αφού δεν κλέψουμε εμείς τα ουσιαστικά ποσά, απλά νομίζουμε ότι βγαίνουμε κερδισμένοι με το 1 γαμημένο νόμισμα που θα πάρουν τα χεράκια μας.

Αυτή τη λίγη τροφή για σκέψη είχα να παρουσιάσω. Πείτε μου γνώμες όσοι ενδιαφέρεστε (και έχετε xD).

Advertisements

2η Ευκαιρία

Λίγο πολύ όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βρισκόμαστε θύματα προδοτικής ή ανήθικης συμπεριφοράς από κάποιον που θεωρούσαμε έμπιστο φίλο (ή έστω γνωστό). Κάτι τέτοιες στιγμές δύο είναι οι πιθανές αντιδράσεις των (υπολοίπων) φίλων μας. Ή θα μας υποστηρίξουν και θα λένε τι αρχίδι ήταν ο άλλος και πως δεν αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του κτλ ή θα θεωρήσουν ότι έγινε μια παρεξήγηση και θα μας πουν να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Ναι, ναι, το ξέρω, υπάρχουν κι άλλες πιθανές αντιδράσεις (η πιο συνήθης είναι “στα αρχίδια μας”) αλλά δε γαμιέται, για εισαγωγή τα αναφέρω αυτά.

Αυτό που θέλω να αναλύσω στην πραγματικότητα είναι το σκεπτικό της “2ης ευκαιρίας” που ανέφερα. Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται πιο σωστό και αξιέπαινο το να δίνεις άλλη μια ευκαιρία σε κάποιον ˙ ωστόσο, αυτή η λογική έχει μια τεράστια τρύπα. Και αυτή είναι το ότι να συμπαθείς και να εμπιστεύεσαι κάποιον άνθρωπο δε γίνεται κατ’ ανάγκη με κριτήρια αντικειμενικά και δίκαια.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνεις καν την πρώτη ευκαιρία σε κάποιον αν δεν το επιθυμείς ο ίδιος. Ακόμη και δήθεν ηλίθιοι λόγοι όπως “μου τη σπάει η φάτσα του” είναι επαρκείς για να αποφύγεις την επαφή με κάποιο άτομο, γιατί στην τελική δεν έχει σημασία το αν κάποιος “αξίζει” καλή αντιμετώπιση –το μέτρο για την παρέα με ένα άτομο είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι και τι στάση σου εμπνέει να κρατήσεις απέναντί του.

Αυτό για κάποιος μπορεί να φαίνεται περίεργο ή ακόμη και σκληρό αλλά δεν πρέπει να το αναλύουμε το θέμα με την άποψη ότι η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς ένα άτομο είναι επιβράβευση ή τιμωρία αντίστοιχα για το χαρακτήρα του. Αυτά είναι γνήσια συναισθήματα που δεν έχει νόημα να τα προσομοιώνουμε ή να τα εκβιάζουμε. Βέβαια, για να μην καταλήξουμε στο άλλο άκρο, να διευκρινίσω ότι όλα αυτά αναφέρονται κυρίως σε άτομα με τα οποία δεν υπάρχει ουσιαστικό παρελθόν. Προφανώς δεν είναι σωστό να παρατήσει κανείς τον κολλητό του επειδή άρχισε να του τη δίνει κάποια συνήθειά του ή κάτι τέτοιο. Όχι ότι θα πρέπει κάποιος να αισθάνεται “παγιδευμένος” σε αυτήν την περίπτωση, απλά εκεί θα έχει λόγους για να προσπαθήσει να συμβιβαστεί.

Όμως, όμως αυτά είναι άλλα, πιο πολύπλοκα θέματα. Σκοπός μου ήταν απλά να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να κανονίζουμε τις σχέσεις μας με γνώμονα το τι αξίζει ο καθένας σαν άτομο, αλλά με το ποιους εμείς οι ίδιοι θέλουμε δίπλα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε τα άτομα με τα οποία θα τα πάμε τελικά καλά και θα έχουμε μέλλον.

Θέματα του In.gr

Ως μαθητής της 3ης λυκείου, ασχολούμαι αυτόν τον καιρό σοβαρά με την προετοιμασία για τη διαδικασία των πανελληνίων. Στα πλαίσια του μαθήματος Ανάπτυξης Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον, πολύ συχνά κατεβάζω και λύνω τα προτεινόμενα θέματα από το in.gr (τα οποία τυχαίως κάθε χρόνο έχουν πολλά κοινά με τα πραγματικά θέματα των πανελληνίων…). Τις τελευταίες βδομάδες, λοιπόν, παρατήρησα κάτι περίεργο : οι εκφωνήσεις και οι λύσεις των θεμάτων γίνονται όλο και πιο κακογραμμένες και πρόχειρες όσο πλησιάζουμε στις πανελλήνιες.

Παράδειγμα εκφώνησης :
«Σε ένα παιχνίδι με κάρτες που απαριθμούνται από το 1 εως το 13, νικητής είναι αυτός που έχει 5 συνεχόμενες (πχ 3,4,5,6,7. Συνεχόμενες θεωρούνται και οι 11,12,13,1,2).»
Και μετά περνάει κατευθείαν στα ζητούμενα. Όλα καλά; Όχι βέβαια! Κάθεσαι τώρα να λύσεις την άσκηση και αναρωτιέσαι :

  1. Πόσες κάρτες παίρνει ο καθένας;
  2. Πόσες κάρτες παίζουν συνολικά; Πόσες φορές μπορεί να εμφανιστεί ο κάθε αριθμός
  3. Οι παίκτες παίζουν ταυτόχρονα και αν ναι πόσοι είναι; Η νίκη του ενός αποκλείει τη νίκη του άλλου ή δεν είναι ανταγωνιστικό το παιχνίδι;

Πώς σκατά μπορείς να γράψεις ένα πρόγραμμα που επεξεργάζεται δεδομένα που δεν είναι ξεκάθαρο πόσα και ποια είναι και να βγάζει ένα αποτέλεσμα που δεν είσαι σίγουρος με ποιους κανόνες θα είναι σύμφωνο; Και μην ακούσω μαλακίες ότι είναι αυτονόητα κάποια πράγματα ή λίγο-πολύ γνωστά, γιατί όταν εξετάζεις κάποιον στον προγραμματισμό πρέπει να μην υπάρχουν άλλοι άκυροι παράγοντες μέσα. Για αυτό, άλλωστε, όταν στις πανελλήνιες βάζουν αυτά τα «αυτονόητα» (πχ το παιχνίδι πέτρα-ψαλίδι-χαρτί) εξηγούν τους κανόνες αναλυτικά και με επίσημο ύφος επειδή ακριβώς πρέπει να είναι το ίδιο γνωστά σε όλους τους εξεταζόμενους.

Ακόμη πιο τραγικό : σε μια άλλη άσκηση ζητάει από το μαθητή να υλοποιήσει το παιχνίδι κρεμάλα και όχι μόνο δεν αναφέρει τίποτα από τους κανόνες, αλλά δεν ξεκαθαρίζει καν τα ζητούμενα! Συγκεκριμένα η εκφώνηση είναι αυτή :
«Να γράψετε πρόγραμμα που να υλοποιεί το παιχνίδι κρεμάλα σύμφωνα με τα παρακάτω :

  1. Διαβάζει τους χαρακτήρες της λέξης μέχρι να δοθεί ο χαρακτήρας τελείας «.» (μέγιστη λέξη 30 χαρ.)
  2. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να επιλέξει 10 λανθασμένους χαρακτήρες
  3. Ο έλεγχος για την ύπαρξη ενός χαρακτήρα στη λέξη γίνεται με υποπρόγραμμα

Άρα το ζητούμενο ποιο είναι; Χμ, δεν υπάρχει… Και τώρα θα μου πείτε : «μα προφανώς θέλει να εμφανίζουμε μήνυμα σχετικά με το αν νίκησε ή όχι ο παίκτης». Εμ ναι μιλάμε πολύ «προφανώς» όμως… Και κοιτάς από κάτω όπου «προφανώς» υπάρχει αυτή η «προφανής» λύση και βλέπεις ένα πρόγραμμα το οποίο εμφανίζει στην οθόνη τόσα κενά όσα γράμματα έχει η λέξη (που ζητήθηκε αυτό;) και στη συνέχεια κάθε φορά που βρίσκει ο παίκτης ένα γράμμα το αποκαλύπτει, αφήνοντας τα υπόλοιπα κενά (και αυτό;), εμφανίζοντας παράλληλα και το πόσα λάθη απομένουν στον παίκτη (οκ τα παρατάω…).

Με άλλα λόγια, γράφουν εκεί μια πίπα της μισής γραμμής για εκφώνηση και ο υποψήφιος μένει (δικαίως) μαλάκας, διότι όταν διαβάζει τη λύση βλέπει κάτι στο οποίο δε θα πήγαινε ποτέ το μυαλό του, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή κανείς δεν του το ζήτησε!

Και μη μιλήσω και για την ποιότητα των λύσεων… Το τι λάθη βρήκαμε τον τελευταίο καιρό δε λέγεται (σημ. αν δεν έχετε επαφή με το μάθημα δεν πρόκειται να καταλάβετε τα παρακάτω λάθη και τη σοβαρότητά τους). Ζητάει η εκφώνηση την εύρεση μεγίστης τιμής και από κάτω η λύση ψάχνει τους μέσους όρους. Κάπου αλλού τα σκατώνει με τις μεταβλητές και βρίσκεται να κάνει πράξεις με το στοιχείο [1,0] ενός πίνακα (που προφανώς μηδενικό στοιχείο δεν υπάρχει), πράγμα που σε ένα πρόγραμμα θα ήταν τραγικό λάθος, όχι λάθος αποτελέσματα και μαλακίες, δε θα μπορούσε να εκτελεστεί το πρόγραμμα. Όσο για την κρεμάλα δουλεύει έναν πίνακα 30 στοιχείων χωρίς να ελέγχει αν ο μετρητής έχει ξεπεράσει το 30, λάθος που δε δικαιολογείται να το κάνει ούτε ο μαθητής στις ασκήσεις κατανόησης έχοντας διαβάζει πρώτη φορά το κεφάλαιο περί πινάκων και, μάλιστα, ενώ το τονίζει στην εκφώνηση ότι είναι μέχρι 30 χαρακτήρες η λέξη.

Θα δείξω λίγο έλεος και δε θα ακουμπήσω τα ορθογραφικά και λοιπά λάθη, αφού δεν είναι τόσο κρίσιμα για το μάθημα. Για όλα τα υπόλοιπα, όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη. Και όλα αυτά, βέβαια, δε γίνονται τυχαία, αλλά λόγω συμφερόντων. Γιατί αν δεν το έχεις μυριστεί όλο αυτό, εκεί που σε έχει αποπροσανατολίσει η εκφώνηση βλέπεις μια λύση που δεν την κατανοείς πλήρως και ψαρώνεις. Κι έτσι όπως νιώθεις λίγο άχρηστος και χρήζων καλύτερης προετοιμασίας, προσέχεις από πίσω το τεράστιο (χωρίς υπερβολές) λογότυπο ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ και λες «Για κοίτα τους τύπους τι φοβερές ασκήσεις ανεβάζουν. Στο δικό μας φροντιστήριο δεν τα κάναμε αυτά». Μη με νομίζετε υπερβολικό, όντως αυτά τα προτεινόμενα θέματα λειτουργούν διαφημιστικά για τα αντίστοιχα φροντιστήρια. Έτσι αυτή η ατμόσφαιρα ανασφάλειας και δέους που μπορούν να καλλιεργήσουν αυτά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα αυτού του «εκπαιδευτικού οργανισμού» στα μάτια των μαθητών και σίγουρα η εποχή που τα μυαλά των μαθητών είναι πιο ευάλωτα και αυτή η τακτική πιο αποτελεσματική είναι οι μήνες πριν τις πανελλήνιες.

Ένα μπράβο λοιπόν στο φροντιστήριο αυτό και στο site που το υποστηρίζει. Συγχαρητήρια που σαν κλασικοί μαλάκες πατάτε πάνω σε μια ευάλωτη ομάδα ανθρώπων με γνώμονα το συμφέρον σας και γράφετε στα αρχίδια σας όλα τα υπόλοιπα. Τι σας νοιάζει αν οι λάθος λύσεις σας μπερδέψουν και κάποιους μαθητές και τους κοστίσουν πολύτιμα μόρια, ενώ έφαγαν σα μαλάκες 2 χρόνια προετοιμασίας (ξοδεύοντας τα αντίστοιχα ποσά) από τους ομοειδείς σας; Αφού εσείς διαφημιστήκατε…

Θα ζητήσω συγγνώμη σε τυχόν αναγνώστες για το μέγεθος του κειμένου και το περιορισμένο αριθμό ατόμων που αφορά/ενδιαφέρει.

Αρέσει σε %d bloggers: