Μοντέρνοι Πειρατές

Πέτυχα πρόσφατα στο internet έναν γρίφο που είχα συναντήσει και παλιότερα που έχει αρκετό ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Ο γρίφος είναι ο εξής :

5 πειρατές βρίσκουν ένα σεντούκι με 1000 χρυσά νομίσματα. Το μοίρασμα των θησαυρών γίνεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο. Ο τωρινός αρχηγός προτείνει ένα τρόπο μοιράσματος και κατόπιν γίνεται ψηφοφορία. Αν η πρόταση μαζέψει τουλάχιστον το 50% των ψήφων (ψηφίζει και ο ίδιος ο αρχηγός) τότε περνάει η απόφασή του, τα λεφτά μοιράζονται όπως προτάθηκε και η ζωή συνεχίζεται. Αν, όμως, δεν πάρει τους μισούς ψήφους ο αρχηγός, τότε εκτελείται επιτόπου, τον διαδέχεται ο επόμενος σε ιεραρχία και, με τη σειρά του, προτείνει αυτός το δικό του τρόπο μοιράσματος του χρήματος. Η ερώτηση λοιπόν είναι : τι ακριβώς πρέπει να προτείνει ο αρχηγός στους πειρατές ώστε να μην πεθάνει αλλά να έχει και το μέγιστο δυνατό κέρδος; Η ιδιαιτερότητα του γρίφου είναι στο ότι οι πειρατές είναι

  • απείρως άπληστοι : αν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές μια τους προσφέρει έστω και 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από τις υπόλοιπες, θα την προτιμήσουν οπωσδήποτε.
  • απείρως αιμοδιψείς : δεδομένου ότι δύο ή περισσότερες εναλλακτικές λύσεις θα προσφέρουν σε έναν πειρατή τα ακριβώς ίδια λεφτά, αυτός θα προτιμάει πάντα τη λύση που θα προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους στους υπολοίπους πειρατές.
  • απείρως λογικοί και έξυπνοι : δεν υπάρχει κανένας συναισθηματικός παράγοντας στο μοίρασμα του χρυσού και, επίσης, δεν κάνουν πότε το παραμικρό λάθος στην πρόβλεψη των πιθανών εκβάσεων, επιλέγοντας πάντα αυτό που ικανοποιεί μέγιστα τα δύο παραπάνω κριτήρια.

Το ωραίο με αυτό το γρίφο είναι ότι η σωστή απάντηση είναι λίγο απρόβλεπτη διαισθητικά και αρχικά δεν την περιμένει κανείς. Συγκεκριμένα, αν η ιεραρχία των πειρατών είναι Α > Β > Γ > Δ > Ε, τότε το μοίρασμα που πρέπει να προτείνει ο αρχηγός (Α) είναι :
Α : 998 νομίσματα
Β : 0 νομίσματα
Γ : 1 νόμισμα
Δ : 0 νομίσματα
Ε : 1 νόμισμα

Παραδόξως, ο πειρατής Α έχει την ευκαιρία να πάρει σχεδόν ολόκληρο το θησαυρό μόνος του. Αυτό προκύπτει ευκολότερα από ότι φαίνεται, ξεκινώντας την ανάλυση του προβλήματος ανάποδα. Δηλαδή, αν είχαν μείνει μόνο οι τελευταίοι δύο πειρατές (Δ & Ε) τότε ο Δ θα μπορούσε να πάρει όλο το θησαυρό μόνος του αφού νικάει την ψηφοφορία ψηφίζοντας τον εαυτό του. Άρα ο πειρατής Γ για να μην πεθάνει χρειάζεται να προσφέρει 1 νόμισμα στον Ε και κανένα στο Δ, ώστε να πάρει την ψήφο του Ε και να κερδίσει την ψηφοφορία. Αντίστοιχα, αν ο Β είχε προσφέρει 1 χρυσό νόμισμα στον Δ και κανένα στους άλλους δύο θα έπαιρνε την ψήφο του Δ (αφού αν καταψηφίσει το Β, τότε θα περάσει η πρόταση του Γ, στην οποία δε θα πάρει τίποτα). Συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο, καταλήγουμε ότι ο Α για να πάρει τους 2 ψήφους που θα του εξασφαλίσουν την πλειοψηφία χρειάζεται να προτείνει αυτό που έγραψα και παραπάνω, αφού οι Γ, Ε βγαίνουν κερδισμένοι με το να συμφωνήσουν μαζί του και να μην περάσει η ιεραρχία στον Β, που δε χρειάζεται να τους προσφέρει τίποτα.

Όλα αυτά δεν τα ανέφερα, βεβαίως, μόνο για να παρουσιάσω το γρίφο αυτόν καθ’ αυτόν (αν και μου αρέσει ο συγκεκριμένος), αλλά κυρίως γιατί αυτή η φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά των πειρατών μοιάζει πολύ με τη νοοτροπία του σημερινού ανθρώπου που περνάει οικονομική κρίση. Σκεφτείτε μόνο ότι για να σταθεί μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, πρέπει κάπως να ησυχάσει το λαό. Και πως θα το κάνει αυτό; Ακριβώς όπως και ο αρχηγός των πειρατών στο παράδειγμά μας. Δε χρειάζεται παρά να προσφέρει λίγα ψίχουλα σε αυτούς που θα βγουν χαμένοι σε διαφορετική περίπτωση και έχει την υποστήριξη που χρειάζεται, κρατώντας σχεδόν όλο τον πλούτο για τον εαυτό της.

Και ενώ σε μια τέτοια περίπτωση όλοι φωνάζουμε ότι μόνο δίκαιη ή συμφέρουσα δεν είναι αυτή η κατανομή και ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να τη δεχτούμε, μόλις έρθει η στιγμή που θα μας προσφέρει ο “αρχηγός” 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από το τίποτα, το δεχόμαστε και βγάζουμε το σκασμό, χωρίς να μας νοιάζει ότι μακροπρόθεσμα έχουμε καταδικάσει τον εαυτό μας στη φτώχεια.

Επομένως, ούτε “μαζί τα φάγαμε”, όπως μας λένε, αλλά ούτε και αθώοι, όπως θέλουμε να ισχυριζόμαστε, είμαστε. Γιατί ούτε για αστείο δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν απάνθρωπες κυβερνήσεις και άδικα οικονομικά συστήματα πάνω από έναν τίμιο και αφιλοκερδή λαό. Αλλά χειρότερη από την απατεωνία είναι η ηλιθιότητά μας, αφού δεν κλέψουμε εμείς τα ουσιαστικά ποσά, απλά νομίζουμε ότι βγαίνουμε κερδισμένοι με το 1 γαμημένο νόμισμα που θα πάρουν τα χεράκια μας.

Αυτή τη λίγη τροφή για σκέψη είχα να παρουσιάσω. Πείτε μου γνώμες όσοι ενδιαφέρεστε (και έχετε xD).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: