Μοντέρνοι Πειρατές

Πέτυχα πρόσφατα στο internet έναν γρίφο που είχα συναντήσει και παλιότερα που έχει αρκετό ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Ο γρίφος είναι ο εξής :

5 πειρατές βρίσκουν ένα σεντούκι με 1000 χρυσά νομίσματα. Το μοίρασμα των θησαυρών γίνεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο. Ο τωρινός αρχηγός προτείνει ένα τρόπο μοιράσματος και κατόπιν γίνεται ψηφοφορία. Αν η πρόταση μαζέψει τουλάχιστον το 50% των ψήφων (ψηφίζει και ο ίδιος ο αρχηγός) τότε περνάει η απόφασή του, τα λεφτά μοιράζονται όπως προτάθηκε και η ζωή συνεχίζεται. Αν, όμως, δεν πάρει τους μισούς ψήφους ο αρχηγός, τότε εκτελείται επιτόπου, τον διαδέχεται ο επόμενος σε ιεραρχία και, με τη σειρά του, προτείνει αυτός το δικό του τρόπο μοιράσματος του χρήματος. Η ερώτηση λοιπόν είναι : τι ακριβώς πρέπει να προτείνει ο αρχηγός στους πειρατές ώστε να μην πεθάνει αλλά να έχει και το μέγιστο δυνατό κέρδος; Η ιδιαιτερότητα του γρίφου είναι στο ότι οι πειρατές είναι

  • απείρως άπληστοι : αν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές μια τους προσφέρει έστω και 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από τις υπόλοιπες, θα την προτιμήσουν οπωσδήποτε.
  • απείρως αιμοδιψείς : δεδομένου ότι δύο ή περισσότερες εναλλακτικές λύσεις θα προσφέρουν σε έναν πειρατή τα ακριβώς ίδια λεφτά, αυτός θα προτιμάει πάντα τη λύση που θα προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους στους υπολοίπους πειρατές.
  • απείρως λογικοί και έξυπνοι : δεν υπάρχει κανένας συναισθηματικός παράγοντας στο μοίρασμα του χρυσού και, επίσης, δεν κάνουν πότε το παραμικρό λάθος στην πρόβλεψη των πιθανών εκβάσεων, επιλέγοντας πάντα αυτό που ικανοποιεί μέγιστα τα δύο παραπάνω κριτήρια.

Το ωραίο με αυτό το γρίφο είναι ότι η σωστή απάντηση είναι λίγο απρόβλεπτη διαισθητικά και αρχικά δεν την περιμένει κανείς. Συγκεκριμένα, αν η ιεραρχία των πειρατών είναι Α > Β > Γ > Δ > Ε, τότε το μοίρασμα που πρέπει να προτείνει ο αρχηγός (Α) είναι :
Α : 998 νομίσματα
Β : 0 νομίσματα
Γ : 1 νόμισμα
Δ : 0 νομίσματα
Ε : 1 νόμισμα

Παραδόξως, ο πειρατής Α έχει την ευκαιρία να πάρει σχεδόν ολόκληρο το θησαυρό μόνος του. Αυτό προκύπτει ευκολότερα από ότι φαίνεται, ξεκινώντας την ανάλυση του προβλήματος ανάποδα. Δηλαδή, αν είχαν μείνει μόνο οι τελευταίοι δύο πειρατές (Δ & Ε) τότε ο Δ θα μπορούσε να πάρει όλο το θησαυρό μόνος του αφού νικάει την ψηφοφορία ψηφίζοντας τον εαυτό του. Άρα ο πειρατής Γ για να μην πεθάνει χρειάζεται να προσφέρει 1 νόμισμα στον Ε και κανένα στο Δ, ώστε να πάρει την ψήφο του Ε και να κερδίσει την ψηφοφορία. Αντίστοιχα, αν ο Β είχε προσφέρει 1 χρυσό νόμισμα στον Δ και κανένα στους άλλους δύο θα έπαιρνε την ψήφο του Δ (αφού αν καταψηφίσει το Β, τότε θα περάσει η πρόταση του Γ, στην οποία δε θα πάρει τίποτα). Συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο, καταλήγουμε ότι ο Α για να πάρει τους 2 ψήφους που θα του εξασφαλίσουν την πλειοψηφία χρειάζεται να προτείνει αυτό που έγραψα και παραπάνω, αφού οι Γ, Ε βγαίνουν κερδισμένοι με το να συμφωνήσουν μαζί του και να μην περάσει η ιεραρχία στον Β, που δε χρειάζεται να τους προσφέρει τίποτα.

Όλα αυτά δεν τα ανέφερα, βεβαίως, μόνο για να παρουσιάσω το γρίφο αυτόν καθ’ αυτόν (αν και μου αρέσει ο συγκεκριμένος), αλλά κυρίως γιατί αυτή η φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά των πειρατών μοιάζει πολύ με τη νοοτροπία του σημερινού ανθρώπου που περνάει οικονομική κρίση. Σκεφτείτε μόνο ότι για να σταθεί μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, πρέπει κάπως να ησυχάσει το λαό. Και πως θα το κάνει αυτό; Ακριβώς όπως και ο αρχηγός των πειρατών στο παράδειγμά μας. Δε χρειάζεται παρά να προσφέρει λίγα ψίχουλα σε αυτούς που θα βγουν χαμένοι σε διαφορετική περίπτωση και έχει την υποστήριξη που χρειάζεται, κρατώντας σχεδόν όλο τον πλούτο για τον εαυτό της.

Και ενώ σε μια τέτοια περίπτωση όλοι φωνάζουμε ότι μόνο δίκαιη ή συμφέρουσα δεν είναι αυτή η κατανομή και ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να τη δεχτούμε, μόλις έρθει η στιγμή που θα μας προσφέρει ο “αρχηγός” 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από το τίποτα, το δεχόμαστε και βγάζουμε το σκασμό, χωρίς να μας νοιάζει ότι μακροπρόθεσμα έχουμε καταδικάσει τον εαυτό μας στη φτώχεια.

Επομένως, ούτε “μαζί τα φάγαμε”, όπως μας λένε, αλλά ούτε και αθώοι, όπως θέλουμε να ισχυριζόμαστε, είμαστε. Γιατί ούτε για αστείο δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν απάνθρωπες κυβερνήσεις και άδικα οικονομικά συστήματα πάνω από έναν τίμιο και αφιλοκερδή λαό. Αλλά χειρότερη από την απατεωνία είναι η ηλιθιότητά μας, αφού δεν κλέψουμε εμείς τα ουσιαστικά ποσά, απλά νομίζουμε ότι βγαίνουμε κερδισμένοι με το 1 γαμημένο νόμισμα που θα πάρουν τα χεράκια μας.

Αυτή τη λίγη τροφή για σκέψη είχα να παρουσιάσω. Πείτε μου γνώμες όσοι ενδιαφέρεστε (και έχετε xD).

Advertisements

Προγραμματιστές σε κατηγορίες

Δανειζόμενος την ιδέα του tsironakos για την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων με βάση το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιούν, είπα να συντάξω ένα αντίστοιχο άρθρο για τους προγραμματιστές, ή μάλλον για τις ίδιες τις γλώσσες προγραμματισμού μέσω φανταστικών ατόμων που τις χρησιμοποιούν. Για να καταλάβετε αν σας ενδιαφέρει το άρθρο και το αντίστοιχο nerd-humor μπορείτε να κάνετε το ακόλουθο quiz :

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ακούτε το Αγγλικό γράμμα “C”;

  1. Duh! Το Αγγλικό γράμμα “C”!
  2. Το ακόρντο που στην Ελλάδα πιο συχνά αποκαλούμε Ντο Ματζόρε
  3. Τη διαδικαστική γλώσσα προγραμματισμού C
  4. Μια σταθερά σε μαθηματική εξίσωση.

Αν η απάντησή σας δεν ήταν το (3) επιστρέψτε στο facebook, το windows live messenger ή οποιαδήποτε άλλη πηγή spamming με βοήθησε να σας φέρω εδώ γιατί δε σας ενδιαφέρουν τα παρακάτω. Όσοι από εσάς απαντήσατε με το (3) όχι επειδή το ξέρατε, αλλά επειδή το είδατε από τον πρόλογο, συγχαρητήρια! Κλέψατε σε quiz στο οποίο δεν είχατε να κερδίσετε κάτι… Υπάρχει πιο “πάτος” από αυτό;

Εν πάση περιπτώσει, εγώ ξεκινάω :

Προγραμματιστής C

Η πιο πολυπληθής κατηγορία προγραμματιστών. Κάνει πρόθυμα οποιαδήποτε δουλειά και λύνει οποιοδήποτε πρόβλημα. Ακόμη και αν του ζητήσεις κάτι ασύλληπτο όπως το να φέρει ειρήνη σε όλον τον κόσμο θα σου βρει μια σειρά 1.581 στοιχειωδώς απλών βημάτων που μπορεί να ακολουθήσει ακόμη και η κουτσή Μαρία και να τα καταφέρει! Όταν όμως του ζητάς κάτι απλό αυτή η ιδιότητά του σου φαίνεται ενοχλητική και ανούσια. πχ ο προγραμματιστής της C για να φτιάξει φραπέ δεν παίρνει όλα τα απαραίτητα από το ντουλάπι να τα βάλει στον πάγκο και να ξεκινήσει όπως όλος ο κόσμος. Όχι! Αυτός ανοίγει το ντουλάπι να βγάλει τη ζάχαρη. Το κλείνει. Ακουμπάει τη ζάχαρη στον πάγκο. Ξανανοίγει το ντουλάπι για να βγάλει τον καφέ. Το ξανακλείνει. κ.ο.κ. Μάλιστα, αν κάθεσαι δίπλα του όλη αυτήν την ώρα θα σου εξηγεί τι κάνει καθώς το κάνει γιατί θεωρεί ότι μπορεί να σε μπερδέψει αλλιώς. Αν το ρωτήσεις γιατί τα κάνει όλα αυτά, θυμώνει και σου εξηγεί ότι ο δικός του τρόπος είναι ο σωστός και οτιδήποτε άλλο είναι χαοτικό και αντι-αποτελεσματικό! Γενικά είναι ανοιχτόμυαλος και ευγενικός άνθρωπος εκτός από όταν γνωρίζει προγραμματιστές Pascal. Τότε τους κάνει τη ζωή δύσκολη, αποκαλώντας τους “μικρά παιδιά” και “ανώριμους”, ενώ δε θα τους ζητήσει ποτέ βοήθεια γιατί θεωρεί ότι δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα.

Προγραμματιστής Python

Ο πιο εκκεντρικός προγραμματιστής της παρέας. Είναι ο κομπλεξικός τύπος που θέλει τα πάντα στη σωστή θέση, απόλυτη συμμετρία, από το χτένισμά του στο μήκος των κορδονιών των παπουτσιών του, και μάλιστα οτιδήποτε δε συμφωνεί με αυτές του τις ιδιοτροπίες το αγνοεί επιδεικτικά ˙ σα να πιστεύει ότι δεν αξίζει να υπάρχει. Όλοι αναστενάζουν όταν αρχίζει να μετράει αποστάσεις μεταξύ των ποτηριών και να τα μετακινεί άσκοπα στο τραπεζάκι της καφετέριας, αλλά κανείς ποτέ δεν του λέει τίποτα και έτσι έχουν όλοι ευθύνη για την κατάντια του. Έχει, παρ’ όλα αυτά, άπειρες γνώσεις, ίσως περισσότερες και από ό,τι αντιλαμβάνεται ο ίδιος. Όταν στο δημοτικό οι άλλοι μάθαιναν τις 4 πράξεις, αυτός διάβαζε μιγαδικούς. Στο γυμνάσιο είχε τελειώσει κάθε επιστημονικό σύγγραμμα που μπόρεσε να βρει μπροστά του. Στο λύκειο πλέον οι καθηγητές του φοβόντουσαν να μπουν στην τάξη γιατί ένιωθαν ότι τους ρεζίλευε. Όταν σου εξηγεί τις σκέψεις του δε βγάζεις άκρη μέσα στο χάος και για αυτό ξαφνιάζεσαι κάθε φορά με το πόσο εύκολα (αλλά όχι απλά) μπορεί να λύσει τα προβλήματά του.

Προγραμματιστής Pascal

Οι προαναφερθέντες “εχθροί” των προγραμματιστών C. Οι οπαδοί της Pascal είναι καλά μορφωμένοι και φοβεροί στη θεωρία. Μπορούν να σε μάθουν να κάνεις πολλά ωραία πράγματα και πάντα στα εξηγούν με τρόπο που να είναι εύκολα κατανοητός. Άμα τους ζητήσεις, όμως, να τα εφαρμόσουν στην πράξη… συνειδητοποιείς ότι σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος, ακόμη και χωρίς τις αντίστοιχες θεωρητικές γνώσεις θα μπορούσε να δράσει πιο σωστά και πιο αποτελεσματικά στη θέση τους.

Προγραμματιστής MySQL

Οι παρλαπίπες της παρέας. Έτσι και ξεκινήσουν να μιλάνε δεν το βουλώνουν ποτέ και αυτό γιατί οι συνειρμοί τους είναι κυριολεκτικά ατελείωτοι (και, δυστυχώς, παντελώς αδιάφοροι για οποιονδήποτε άλλο) και αφορούν κυρίως λίστες άχρηστων πληροφοριών. “Α ρε δε σου είπα τι έγινε χθες στο μάθημα οδήγησης. Και μιας και το ανέφερα, ξέρεις ότι έχουμε μείνει μόνο 2 άτομα στην παρέα που δεν έχουν πάρει το δίπλωμα ακόμη; Η τελευταία φορά που είχαμε μείνει έτσι δύο άτομα ξεκάρφωτα από την παρέα ήταν όταν είχατε γίνει όλοι 18 και εγώ με το Μήτσο είχαμε μείνει τελευταίοι ανήλικοι. Ο Μήτσος, μιας και τον ανέφερα, πήγε πάλι ταξίδι στο εξωτερικό! Τυχερός είναι αν υπολογίσεις ότι μόνο το 4% των πολιτών έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να φεύγει τόσο συχνά… Και εφόσον ανοίξαμε το θέμα…”
–“ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!!!”

Προγραμματιστής Assembly

Παρ’ όλο που κανείς δεν περηφανεύεται, σχεδόν όλοι όσοι ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες έχουν έναν τέτοιο παππού. Ο μπαρμπα-assembly έμαθε προγραμματισμό πολύ παλιά και μάλλον έχει γράψει ό,τι ήταν να γράψει και τα έχει παρατήσει προ πολλού. Είναι ο κλασικός παππούς που ποτέ δε θα καταλάβει τις συνήθειες και τις ιδεολογίες των νέων και θα εκφράζει μονίμως συντηρητικές απόψεις, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί όλοι ενοχλούνται από αυτό. Επίσης, για κάποιο λόγο ποτέ δεν έμαθε τι πάει να πει μεταφορικός λόγος ή αλληγορία και σου πρήζει τα αρχίδια όταν κάνεις το λάθος να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε μη-κυριολεκτικό στην ομιλία σου. Αν τον πάρεις τηλέφωνο και τον ρωτήσεις “που είσαι;” για να μάθεις τα νέα του θα σου πει “σπίτι. εκεί δεν πήρες;” και σε αντίθεση με τους υπόλοιπους 3 μαλάκες στον κόσμο που το λένε αυτό, ο μπαρμπα-assembly δεν το κάνει ούτε από χιούμορ ούτε γιατί θέλει να στην πει που χρησιμοποιείς ανούσιες εκφράσεις. Ο assembler απλά δεν μπορεί να αντιληφθεί το πώς μπορεί κάποιος να εννοεί κάτι διαφορετικό από ακριβώς αυτό που είπε…

Αρέσει σε %d bloggers: