2η Ευκαιρία

Λίγο πολύ όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βρισκόμαστε θύματα προδοτικής ή ανήθικης συμπεριφοράς από κάποιον που θεωρούσαμε έμπιστο φίλο (ή έστω γνωστό). Κάτι τέτοιες στιγμές δύο είναι οι πιθανές αντιδράσεις των (υπολοίπων) φίλων μας. Ή θα μας υποστηρίξουν και θα λένε τι αρχίδι ήταν ο άλλος και πως δεν αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του κτλ ή θα θεωρήσουν ότι έγινε μια παρεξήγηση και θα μας πουν να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Ναι, ναι, το ξέρω, υπάρχουν κι άλλες πιθανές αντιδράσεις (η πιο συνήθης είναι “στα αρχίδια μας”) αλλά δε γαμιέται, για εισαγωγή τα αναφέρω αυτά.

Αυτό που θέλω να αναλύσω στην πραγματικότητα είναι το σκεπτικό της “2ης ευκαιρίας” που ανέφερα. Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται πιο σωστό και αξιέπαινο το να δίνεις άλλη μια ευκαιρία σε κάποιον ˙ ωστόσο, αυτή η λογική έχει μια τεράστια τρύπα. Και αυτή είναι το ότι να συμπαθείς και να εμπιστεύεσαι κάποιον άνθρωπο δε γίνεται κατ’ ανάγκη με κριτήρια αντικειμενικά και δίκαια.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνεις καν την πρώτη ευκαιρία σε κάποιον αν δεν το επιθυμείς ο ίδιος. Ακόμη και δήθεν ηλίθιοι λόγοι όπως “μου τη σπάει η φάτσα του” είναι επαρκείς για να αποφύγεις την επαφή με κάποιο άτομο, γιατί στην τελική δεν έχει σημασία το αν κάποιος “αξίζει” καλή αντιμετώπιση –το μέτρο για την παρέα με ένα άτομο είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι και τι στάση σου εμπνέει να κρατήσεις απέναντί του.

Αυτό για κάποιος μπορεί να φαίνεται περίεργο ή ακόμη και σκληρό αλλά δεν πρέπει να το αναλύουμε το θέμα με την άποψη ότι η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς ένα άτομο είναι επιβράβευση ή τιμωρία αντίστοιχα για το χαρακτήρα του. Αυτά είναι γνήσια συναισθήματα που δεν έχει νόημα να τα προσομοιώνουμε ή να τα εκβιάζουμε. Βέβαια, για να μην καταλήξουμε στο άλλο άκρο, να διευκρινίσω ότι όλα αυτά αναφέρονται κυρίως σε άτομα με τα οποία δεν υπάρχει ουσιαστικό παρελθόν. Προφανώς δεν είναι σωστό να παρατήσει κανείς τον κολλητό του επειδή άρχισε να του τη δίνει κάποια συνήθειά του ή κάτι τέτοιο. Όχι ότι θα πρέπει κάποιος να αισθάνεται “παγιδευμένος” σε αυτήν την περίπτωση, απλά εκεί θα έχει λόγους για να προσπαθήσει να συμβιβαστεί.

Όμως, όμως αυτά είναι άλλα, πιο πολύπλοκα θέματα. Σκοπός μου ήταν απλά να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να κανονίζουμε τις σχέσεις μας με γνώμονα το τι αξίζει ο καθένας σαν άτομο, αλλά με το ποιους εμείς οι ίδιοι θέλουμε δίπλα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε τα άτομα με τα οποία θα τα πάμε τελικά καλά και θα έχουμε μέλλον.

Advertisements

One Response to 2η Ευκαιρία

  1. tsironakos says:

    Βασικά, είναι λίγο υποκειμενικό γιατί άλλη γνώμη έχει ο καθένας για ένα άτομο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: