Game Reviews : Red Dead Redemption

Red Dead Redemption cover art

Spoiler Alert : το κείμενο δεν έχει spoilers, αλλά έχουν τα σχόλια. Όποιος σκοπεύει να παίξει το παιχνίδι και δε θέλει να ξέρει τι γίνεται ας μη διαβάσει τα σχόλια του άρθρου. You have been warned!

Συνεχίζω το άρθρα με τα προτεινόμενα/αγαπημένα μου games με το Red Dead Redemption, το οποίο εκτυλίσσεται στο Wild West στις αρχές του 20ου αιώνα. Μιας και είναι ένα παιχνίδι της Rockstar (και φυσικά πρωταγωνιστούν τα όπλα αφού είναι Western), έχει ακουστεί ότι το RDR είναι ένα “Grand Theft Auto με άλογα”. Παρ’ όλο που αυτός ο χαρακτηρισμός προϊδεάζει τον παίχτη για πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού, ταυτόχρονα το αδικεί στους τομείς στους οποίους διακρίνεται ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που υπάρχουν.

Η μεγαλύτερη ίσως διαφορά από τα GTA είναι ότι η κεντρική ιστορία είναι από τα δυνατά του σημεία! Ο John Marston ήταν ένας εγκληματίας, μέλος μιας 4-μελούς συμμορίας που είχε γίνει πολύ γνωστή για τα εγκλήματα που διέπραττε. Για λόγους που εξηγεί στη διάρκεια του παιχνιδιού του ο John απομακρύνθηκε από αυτή τη ζωή, έκανε οικογένεια και προσπάθησε να ζήσει “φυσιολογικά” ως ιδιοκτήτης ράντσου. Όμως, η κυβέρνηση για να ξεφορτωθεί τους πρώην-συνεργάτες του, που συνέχιζαν να παρανομούν, τον εκβιάζει να παραδώσει την παλιά συμμορία του με αντάλλαγμα την ελευθερία της γυναίκας και του γιού του. Εκεί κάπου ξεκινάει η ιστορία και ο παίκτης αποκτά τον έλεγχο. Παρ’ όλο που αυτή η εισαγωγή μπορεί να ακουστεί λίγο κλισέ και “αμερικανιά”, ο τρόπος που εξελίσσεται και παρουσιάζεται η ιστορία είναι πολύ πετυχημένος και όχι μόνο δεν είναι προβλέψιμη ή βαρετή, αλλά επιπλέον δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις τον John Marston και να εύχεσαι να τα καταφέρει καθώς πλησιάζεις στο τέλος.

Φυσικά, όλα αυτά δεν πρόκειται να τα καταφέρει μόνος του και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συνεργάζεται με πολλούς ανθρώπους που μπορούν να τον βοηθήσουν να βρει ή και να εξουδετερώσει τους “φίλους” του. Έτσι υπάρχουν δεκάδες χαρακτήρες που εμφανίζονται στο Red Dead Redemption και ο καθένας τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Υπάρχει η καλόκαρδη Bonnie, ο έμπορος-απατεώνας Dickens, ο τρελός Seth, ο δικτάτορας Allende κ.ο.κ. Και όλα αυτά με το διεστραμμένο (και δυστυχώς αρκετά ρεαλιστικό) στυλ της Rockstar. Ξεχάστε τους κλασικούς μονοδιάστατους “βοηθάω τον κόσμο επειδή είμαι καλός” και “σκοτώνω επειδή θέλω να βλέπω πόνο και δυστυχία”. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τη δική τους ηθική και καμία δεν είναι αμιγώς καλή ή κακή. Μάλιστα, ο Marston έχει αποκλειστικό στόχο να σώσει την οικογένειά του κι έτσι συνεργάζεται με τους ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν, άσχετα με το αν συμφωνεί μαζί τους ή θέλει να τους υποστηρίξει.

Αυτό που κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές εξελίξεις είναι απρόβλεπτες. Οι πρωταγωνιστές πεθαίνουν το ίδιο εύκολα με τους υπόλοιπους ανθρώπους (και ψοφάνε σα ζώα, όχι με επικές μουσικές και αργή κίνηση), το happy end δεν είναι ποτέ δεδομένο και οι

διάλογοι δε γίνονται μόνο για να προχωρούν την ιστορία ˙ κάποιες φορές οι πρωταγωνιστές απλά θέλουν να συζητήσουν κάτι! Υπάρχουν, μάλιστα, σκηνές που δεν τις βλέπεις σχεδόν ποτέ σε παιχνίδια/ταινίες αλλά θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματική ζωή κι έτσι εκπλήσσεσαι θετικά όταν τις συναντάς.

Ένα από τα δεκάδες άλογα που μπορείς να δαμάσεις και να χρησιμοποιείς στο παιχνίδι

Στην αληθοφάνεια βοηθάει και η open-world νοοτροπία του παιχνιδιού. Μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα παράλληλα με το να προχωράς την ιστορία, όπως το να κάνεις μονομαχίες (western είπαμε!), να κυνηγάς ζώα (ή να σε κυνηγάνε αυτά!), να παίξεις poker ή άλλα παιχνίδια τζόγου, να μεθύσεις (ω ναι!) ή και να σκοτώνεις τυχαίους περαστικούς. Και βεβαίως, όλα αυτά τα δευτερεύοντα στοιχεία έχουν πολύ περισσότερο βάθος από ότι αναλογεί συνήθως στα mini-games. Επιπλέον, στα ταξίδια σου μπορείς να βρεις από ανθρώπους που κατέβηκαν από το άλογό τους για να κατουρήσουν μέχρι κατασκηνωτές που κάθονται γύρω από τη φωτιά και συζητάνε. Θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες για το πόσο προσεγμένη είναι η κάθε λεπτομέρεια του κόσμου του παιχνιδιού αλλά νομίζω αυτά αρκούν για να αποκτήσετε μια γενική ιδέα.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι από τα καλύτερα που έχω δει μέχρι στιγμής, χωρίς να ανατρέπουν τα δεδομένα του χώρου, και χάρη στο πολύ ωραίο animation που έχει γίνει, το παιχνίδι είναι σχεδόν σα να παίζεις σε μια πολύωρη ταινία. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και το soundtrack που αν και γενικά δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από το background, έχει 3 συγκεκριμένα σημεία στα οποία έχει πλήρη κομμάτια με στίχους, που έχουν ταιριάξει απόλυτα με το τι συμβαίνει στην ιστορία στην κάθε περίπτωση και κάνουν ακόμη πιο έντονα τα συναισθήματα που προκαλεί το παιχνίδι.

Εν ολίγοις, το immersion του παιχνιδιού είναι ένα από τα καλύτερα που έχω συναντήσει, που μόνο μερικά σποραδικά bugs το εμπόδισαν να αγγίξει την τελειότητα.

Μένει, λοιπόν, μόνο το gameplay να σχολιάσω αλλά έχω ήδη μακρηγορήσει και αυτό δεν είναι ένα από τα στοιχεία στα οποία ήθελα να εστιάσω. Οπότε, με λίγα λόγια, το παιχνίδι έχει ένα κλασικό 3rd person shooter στυλ (σαν το GTA 4). Χωρίς καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία, το σύστημα αυτό δουλεύει καλά και είναι διασκεδαστικό και δεν το βαριέσαι εύκολα. Επίσης, το multiplayer έχει πολύ χαβαλέ, με παραλλαγές των βασικών modes : deathmatch, team deathmatch, capture the flag κτλ., αλλά και free roam.

Γενικά, το Read Dead Redemption είναι από τα πιο ολοκληρωμένα παιχνίδια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και πιστεύω στο μέλλον θα θεωρείται υπόδειγμα για το πώς πρέπει να δουλεύουν τα open-world παιχνίδια, αλλά και το βάθος που πρέπει να έχουν η ιστορία και οι χαρακτήρες. Δεν το προτείνω ανεπιφύλακτα μόνο σε gamers, αλλά σε οποιονδήποτε θέλει να παρακολουθήσει μια ενδιαφέρουσα ιστορία διασκεδάζοντας παράλληλα με ένα καλοφτιαγμένο παιχνίδι.

2η Ευκαιρία

Λίγο πολύ όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βρισκόμαστε θύματα προδοτικής ή ανήθικης συμπεριφοράς από κάποιον που θεωρούσαμε έμπιστο φίλο (ή έστω γνωστό). Κάτι τέτοιες στιγμές δύο είναι οι πιθανές αντιδράσεις των (υπολοίπων) φίλων μας. Ή θα μας υποστηρίξουν και θα λένε τι αρχίδι ήταν ο άλλος και πως δεν αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του κτλ ή θα θεωρήσουν ότι έγινε μια παρεξήγηση και θα μας πουν να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Ναι, ναι, το ξέρω, υπάρχουν κι άλλες πιθανές αντιδράσεις (η πιο συνήθης είναι “στα αρχίδια μας”) αλλά δε γαμιέται, για εισαγωγή τα αναφέρω αυτά.

Αυτό που θέλω να αναλύσω στην πραγματικότητα είναι το σκεπτικό της “2ης ευκαιρίας” που ανέφερα. Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται πιο σωστό και αξιέπαινο το να δίνεις άλλη μια ευκαιρία σε κάποιον ˙ ωστόσο, αυτή η λογική έχει μια τεράστια τρύπα. Και αυτή είναι το ότι να συμπαθείς και να εμπιστεύεσαι κάποιον άνθρωπο δε γίνεται κατ’ ανάγκη με κριτήρια αντικειμενικά και δίκαια.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνεις καν την πρώτη ευκαιρία σε κάποιον αν δεν το επιθυμείς ο ίδιος. Ακόμη και δήθεν ηλίθιοι λόγοι όπως “μου τη σπάει η φάτσα του” είναι επαρκείς για να αποφύγεις την επαφή με κάποιο άτομο, γιατί στην τελική δεν έχει σημασία το αν κάποιος “αξίζει” καλή αντιμετώπιση –το μέτρο για την παρέα με ένα άτομο είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι και τι στάση σου εμπνέει να κρατήσεις απέναντί του.

Αυτό για κάποιος μπορεί να φαίνεται περίεργο ή ακόμη και σκληρό αλλά δεν πρέπει να το αναλύουμε το θέμα με την άποψη ότι η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς ένα άτομο είναι επιβράβευση ή τιμωρία αντίστοιχα για το χαρακτήρα του. Αυτά είναι γνήσια συναισθήματα που δεν έχει νόημα να τα προσομοιώνουμε ή να τα εκβιάζουμε. Βέβαια, για να μην καταλήξουμε στο άλλο άκρο, να διευκρινίσω ότι όλα αυτά αναφέρονται κυρίως σε άτομα με τα οποία δεν υπάρχει ουσιαστικό παρελθόν. Προφανώς δεν είναι σωστό να παρατήσει κανείς τον κολλητό του επειδή άρχισε να του τη δίνει κάποια συνήθειά του ή κάτι τέτοιο. Όχι ότι θα πρέπει κάποιος να αισθάνεται “παγιδευμένος” σε αυτήν την περίπτωση, απλά εκεί θα έχει λόγους για να προσπαθήσει να συμβιβαστεί.

Όμως, όμως αυτά είναι άλλα, πιο πολύπλοκα θέματα. Σκοπός μου ήταν απλά να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να κανονίζουμε τις σχέσεις μας με γνώμονα το τι αξίζει ο καθένας σαν άτομο, αλλά με το ποιους εμείς οι ίδιοι θέλουμε δίπλα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε τα άτομα με τα οποία θα τα πάμε τελικά καλά και θα έχουμε μέλλον.

Αρέσει σε %d bloggers: