Δεν το έχω ξαναδεί αυτό κάπου;

Θυμάμαι παλιά όταν δεν είχα δει πολλές ταινίες στη ζωή μου που ότι και να έβλεπα με εντυπωσίαζε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που δε θα μπορούσα να το φανταστώ πριν το δω στην τηλεόρασή μου. Τώρα βλέπω μια ταινία στον υπολογιστή έχοντας δίπλα ανοιγμένο το Firefox και το MSN ώστε να έχω κάτι να κάνω γιατί απλά ΒΑΡΙΕΜΑΙ να ασχοληθώ μόνο με την ταινία. Βλέπω μια ιστορία που την έχω δει μερικές δεκάδες φορές ήδη και απλά περιμένω να δω κανά αστείο χωμένο κάπου εκεί μέσα ή κάποιο συμπαθητικό χαρακτήρα γιατί από μηνύματα, ανατροπές και πρωτοτυπία φαίνεται να έχουν στερέψει οι σεναριογράφοι. Ή μήπως θα μπορούσαν να τα έχουν όλα αυτά αλλά βαριούνται να εργασθούν περισσότερο για να βγάλουν μια ταινία που θα πουλήσει λιγότερο; Ίσως να είναι και αυτό.

Όπως και να έχει, πλέον το 93,333% (κατά προσέγγιση) των ταινιών που κυκλοφορούν μπορούν να καταταχθούν σε λίγες μεγάλες κατηγορίες. Είναι σα να έχουν γραφτεί μερικά templates τα οποία έχουν κενά στα ονόματα των πρωταγωνιστών, το κύριο θέμα κτλ έτσι ώστε συμπληρώνοντας λίγες λέξεις κλειδιά να προκύπτει μια νέα ταινία. Παράδειγμα :

JOHN TUCKER MUST DIE

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _KATE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ_ τον _JOHN TUCKER_ όταν _ΓΝΩΡΊΖΕΤΑΙ ΜΕ 3 ΠΡΩΗΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _SCOTT_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Ας συμπληρώσουμε αλλιώς τώρα τα κενά :

EASY A

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _OLIVE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΜΕ_ τον _GEORGE_ όταν _Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΗΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΣΟΥΛΑ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _WOODCHUCK TODD_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Αν αυτές οι ομοιότητες δε σας αρκούν προσθέτω ότι ο τυπάς με τον οποίο τα φτιάχνει η πρωταγωνίστρια στο τέλος είναι ο ίδιος ηθοποιός και στις δύο ταινίες (!) και η διάρκεια και των δύο είναι μιαμιση ώρα ±2 λεπτά.

Μπορείτε να κάνετε το ίδιο πράγμα με άλλες εφηβικές αμερικανιές και θα δείτε ότι υπάρχουν και άλλες που μπορούν να ταιριάξουν σε αυτό το πρότυπο. Μετά υπάρχει η ταινία με τον άντρα με που έχει «λάθος» lifestyle (γυναικάς/πότης/μίζερος) που γνωρίζει μια γκόμενα και προσπαθεί να το κρύψει από αυτήν αλλά τελικά αυτή το μαθαίνει και θυμώνει που της είπε ψέμματα και δε θέλει να τον ξαναδεί αλλά αυτός της αποδεικνύει ότι την αγαπάει ΚΑΙ ότι μπορεί να αλλάξει και ζουν μαζί ευτυχισμένοι μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους (Wedding crashers, Yes Man κτλ) και ούτω καθεξής.

Οκ το ξέρω ότι δεν μπορούν όλες οι ρομαντικές ταινίες να είναι Eternal Sunshine of a Spotless Mind, ούτε τα finale των ταινιών να περιέχουν ανατροπές του τύπου Usual Suspects ή Identity, αλλά όχι και να βλέπουμε τις ίδες ταινίες με άλλους τίτλους. Δε θα μπορούσε μία στο τόσο να βγει μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ΔΕΝ τα φτιάχνει με τη γκόμενα που είχε σταμπάρει με το που την πρωτοείδε; Δε γίνεται ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο να μεγαλώσει και να γίνει ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στη δουλειά; Και γιατί δε βγαίνουν πιο συχνά horror ταινίες στις οποίες ο μαύρος δεν είναι ο πρώτος που πεθαίνει;

Είναι κατάντια το να έχουμε ταινίες να παίζουν στο background και το να χωρίζουμε τις ταινίες σε «Αμερικανιά» (με ξενέρωτο ύφος) και «Αμερικανιά, αλλά είχε γέλιο». Από την άλλη δε θα ήταν έτσι αν εμείς δε ζητούσαμε να μας δίνουν φθηνή διασκέδαση ώντας πολύ τεμπέληδες για να θέλουμε τέχνη που απαιτεί αφοσίωση από εμάς τους ίδιους για να την απολαύσουμε (προφανώς δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) οπότε μπορούμε απλά να το δεχτούμε ως πραγματικότητα και να μην περιμένουμε καμιά δραματική αλλαγή στο μέλλον.

Advertisements

2 Responses to Δεν το έχω ξαναδεί αυτό κάπου;

  1. tsironakos says:

    «Whatever works»… Αυτό θα πει ανατροπή στο τέλος! Από τις καινούριες (και όχι πίπες) ταινίες του Woody Allen.

    Αν το παρατηρήσεις και ο προαναφερθέντας έχει ένα κοινό μοτίβο στις περισσότερες ταινίες του, αν και δεν είναι απαραίτητα κακό, ίσως να είναι μια προσωπική υπογραφή (;).

  2. Άλλο ο Woody Allen ρε. Μπορεί να έχει κοινό μοτίβο σε κάποιες ταινίες αλλά εγώ μιλάω για ταινίες που στο μισάωρο έχεις ήδη μαντέψει πως θα τελειώσουν, πράγμα που δε μου έχει τύχει ακόμη σε δική του ταινία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: