152 άτομα δε γουστάρουν το αγαπημένο σου κομμάτι. Deal with it!

Δεν ξέρω πως ακριβώς καθιερώθηκε αλλά στο youtube έχουν γίνει πολύ μόδα τα ηλίθια comments για τα dislikes σε ένα κομμάτι. Καταρχάς, συγχαρητήρια στο youtube που έχει το θάρρος να βάζει dislike button σε αντίθεση με κάτι άλλους φλώρους (ΜΕ ΑΚΟΥΣ FACEBOOK; ). Στο θέμα μας τώρα.

Βάζεις στο Youtube να δεις το Sweet Child of Mine των Guns ‘n’ Roses, το οποίο έχει 83,705 likes και 2.032 dislikes και το top rated comment είναι

I need 2,032 guns and 83,705 roses.

Ουάου φοβερό λογοπαίγνιο. Νομίζω κανείς άλλος δε θα το σκεφτόταν. Στη διασκευή Knocking on Heaven’s Door των GnR πάλι :

I need 40,961 Roses And 1,338 Guns…

Χμ τελικά ίσως να μην ήταν τόσο πρωτότυπο. Αντίστοιχα στο Turn the Page του Bob Seger :

70 people cant turn the page

Μαλάκα πως σου ήρθε;

Και αυτό που υπάρχει ολόιδιο στα μισά videos του youtube :

XXXX people hit the dislike button by mistake

Υπάρχουν και άλλα πιο άκυρα. Κάπου είχα πετύχει ένα που απέδιδε τα dislikes σε Μεξικανούς ή κάτι τέτοιο (WTF dude?). Ή το άλλο φοβερό chain-comment που υπάρχει σε άπειρα rock/metal κομμάτια :

You say Lady Gaga, I say Nirvana.
You say Hannah Montana, I say AC/DC.
You say Owl City, I say Lynyrd Skynard.
You say Jonas Brothers, I say Aerosmith.
You say Justin Bieber, I say Queen.
You say Taylor Swift, I say Van Halen.

95% of teens these days listen to the same crappy pop over and over again. If you’re one of the 5% who still listens to real music, thumb this up, then copy and paste it to at least five videos. Don’t let the spirit of rock and roll die

Το πνεύμα της rock and roll; Που περιλαμβάνει και το ότι εγώ κάνω (και κατ’ επέκταση ακούω) αυτό που γουστάρω και θεωρώ σωστό χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Ναι έχεις δίκιο. Ας κάτσουμε να κάνουμε paste σε όλα τα video του youtube ένα comment στο οποίο κλαιγόμαστε για τη pop μουσική. Έτσι θα διασώσουμε το πνεύμα της rock!

Ντάξει η αλήθεια είναι ότι πολλοί στη ζωή μας περνάμε μια φάση στην οποία είμαστε αχόρταγοι attention whores. Ίσως αν πετύχαινα αυτή τη μόδα όταν ήμουν στο Γυμνάσιο να συμμετείχα κι εγώ έστω για λίγες μέρες. Αλλά τώρα δε μιλάμε μόνο για 14χρονα παιδιά που ανακαλύπτουν το internet. Μιλάμε για άτομα διαφόρων ηλικιών και εμπειριών τα οποία ψοφάνε για να πάρουν 2 thumbs up στα σχόλιά τους και να νιώσουν ότι όλοι βρήκαν πολύ cool αυτό που post-αραν.

Βέβαια το ότι κάποια στιγμή κάποιος μαλάκας είπε κάποια μαλακία δεν είναι καινόυριο φαινόμενο. Οι γελοίοι της υπόθεσης είναι οι τυπάδες που δίνουν τα thumbs-up. Πόσο ανασφαλής πρέπει να είσαι για να αρπάζεις κάθε ευκαιρία να συμφωνήσεις ότι το αγαπημένο σου κομμάτι είναι αντικειμενικά γαμάτο, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν το καταλαβαίνει; Και δε λέω αν η ψηφοφορία γινόταν όπως παλιά που είχε αστεράκια ίσως να είχε νόημα αυτή η συμπεριφορά γιατί το να δώσει ο άλλος 1 αστεράκι σε κάτι που δεν του αρέσει αυτομάτως περνάει το μήνυμα «ότι δε μου αρέσει δεν αξίζει».

Τώρα όμως υπάρχουν δύο κουμπιά : «like», «dislike» και νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι εννοούν like και dislike αντίστοιχα (ναι μόνος μου το σκέφτηκα). Δε βλέπω το πρόβλημα με το να πει κάποιος ότι δεν του αρέσει η μουσική που ακούω εφόσον αυτό γίνεται με τρόπο που δεν τη μειώνει. Ειδικά στην κλασική μουσική η ατμόσφαιρα στα σχόλια είναι τόσο snob που σε πνίγει. Δε γουστάρω Beethoven και αυτομάτως γίνομαι ένας απολίτιστος πιθηκάνθρωπος (ειδικά για τους μεταλλάδες υπάρχει αυτή η άποψη) που δεν μπορεί να καταλάβει την πραγματική μουσική. Φοβερή λογική! Μήπως απολίτιστος είναι αυτός που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορετική άποψη και το ότι η μουσική ακούγεται διαφορετική στον καθένα; Δεν αξίζει όμως να απαντήσω κάτι τέτοιο. Do not feed the trolls που λένε και στο χωριό μου. Οπότε καταλήγω να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εξαρχής : να παρακολουθώ το video χωρίς να κοιτάξω τα comments.

Advertisements

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό κάπου;

Θυμάμαι παλιά όταν δεν είχα δει πολλές ταινίες στη ζωή μου που ότι και να έβλεπα με εντυπωσίαζε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που δε θα μπορούσα να το φανταστώ πριν το δω στην τηλεόρασή μου. Τώρα βλέπω μια ταινία στον υπολογιστή έχοντας δίπλα ανοιγμένο το Firefox και το MSN ώστε να έχω κάτι να κάνω γιατί απλά ΒΑΡΙΕΜΑΙ να ασχοληθώ μόνο με την ταινία. Βλέπω μια ιστορία που την έχω δει μερικές δεκάδες φορές ήδη και απλά περιμένω να δω κανά αστείο χωμένο κάπου εκεί μέσα ή κάποιο συμπαθητικό χαρακτήρα γιατί από μηνύματα, ανατροπές και πρωτοτυπία φαίνεται να έχουν στερέψει οι σεναριογράφοι. Ή μήπως θα μπορούσαν να τα έχουν όλα αυτά αλλά βαριούνται να εργασθούν περισσότερο για να βγάλουν μια ταινία που θα πουλήσει λιγότερο; Ίσως να είναι και αυτό.

Όπως και να έχει, πλέον το 93,333% (κατά προσέγγιση) των ταινιών που κυκλοφορούν μπορούν να καταταχθούν σε λίγες μεγάλες κατηγορίες. Είναι σα να έχουν γραφτεί μερικά templates τα οποία έχουν κενά στα ονόματα των πρωταγωνιστών, το κύριο θέμα κτλ έτσι ώστε συμπληρώνοντας λίγες λέξεις κλειδιά να προκύπτει μια νέα ταινία. Παράδειγμα :

JOHN TUCKER MUST DIE

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _KATE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ_ τον _JOHN TUCKER_ όταν _ΓΝΩΡΊΖΕΤΑΙ ΜΕ 3 ΠΡΩΗΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _SCOTT_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Ας συμπληρώσουμε αλλιώς τώρα τα κενά :

EASY A

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _OLIVE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΜΕ_ τον _GEORGE_ όταν _Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΗΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΣΟΥΛΑ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _WOODCHUCK TODD_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Αν αυτές οι ομοιότητες δε σας αρκούν προσθέτω ότι ο τυπάς με τον οποίο τα φτιάχνει η πρωταγωνίστρια στο τέλος είναι ο ίδιος ηθοποιός και στις δύο ταινίες (!) και η διάρκεια και των δύο είναι μιαμιση ώρα ±2 λεπτά.

Μπορείτε να κάνετε το ίδιο πράγμα με άλλες εφηβικές αμερικανιές και θα δείτε ότι υπάρχουν και άλλες που μπορούν να ταιριάξουν σε αυτό το πρότυπο. Μετά υπάρχει η ταινία με τον άντρα με που έχει «λάθος» lifestyle (γυναικάς/πότης/μίζερος) που γνωρίζει μια γκόμενα και προσπαθεί να το κρύψει από αυτήν αλλά τελικά αυτή το μαθαίνει και θυμώνει που της είπε ψέμματα και δε θέλει να τον ξαναδεί αλλά αυτός της αποδεικνύει ότι την αγαπάει ΚΑΙ ότι μπορεί να αλλάξει και ζουν μαζί ευτυχισμένοι μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους (Wedding crashers, Yes Man κτλ) και ούτω καθεξής.

Οκ το ξέρω ότι δεν μπορούν όλες οι ρομαντικές ταινίες να είναι Eternal Sunshine of a Spotless Mind, ούτε τα finale των ταινιών να περιέχουν ανατροπές του τύπου Usual Suspects ή Identity, αλλά όχι και να βλέπουμε τις ίδες ταινίες με άλλους τίτλους. Δε θα μπορούσε μία στο τόσο να βγει μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ΔΕΝ τα φτιάχνει με τη γκόμενα που είχε σταμπάρει με το που την πρωτοείδε; Δε γίνεται ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο να μεγαλώσει και να γίνει ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στη δουλειά; Και γιατί δε βγαίνουν πιο συχνά horror ταινίες στις οποίες ο μαύρος δεν είναι ο πρώτος που πεθαίνει;

Είναι κατάντια το να έχουμε ταινίες να παίζουν στο background και το να χωρίζουμε τις ταινίες σε «Αμερικανιά» (με ξενέρωτο ύφος) και «Αμερικανιά, αλλά είχε γέλιο». Από την άλλη δε θα ήταν έτσι αν εμείς δε ζητούσαμε να μας δίνουν φθηνή διασκέδαση ώντας πολύ τεμπέληδες για να θέλουμε τέχνη που απαιτεί αφοσίωση από εμάς τους ίδιους για να την απολαύσουμε (προφανώς δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) οπότε μπορούμε απλά να το δεχτούμε ως πραγματικότητα και να μην περιμένουμε καμιά δραματική αλλαγή στο μέλλον.

Αρέσει σε %d bloggers: