6 πράγματα που δε θα μου λείψουν μετά τις Παννελλήνιες

Το ξέρω ότι θα ήταν καλύτερο αυτό το άρθρο να γραφεί μετά τις πανελλήνιες οπότε θα ήταν και πιο αντικειμενικό, αλλά ειληκρινά δεν έχω τίποτα να κάνω αυτή τη στιγμή και δε χρειάζεται (δε θέλω δηλαδή) να σκέφτομαι άλλο τα μαθήματα. Ορίστε, λοιπόν, τα πράγματα που θα ήθελα να ξεχάσω από φέτος :

  1. Τη νοοτροπία «τέλος του κόσμου» : Νομίζω αρκετά προφανές και συμβατικό παράπονο. Δε θα το αναλύσω γιατί το έχετε ακούσει από κάθε παιδί που έχει περάσει την Γ’ λυκείου.
  2. Τους γονείς που λένε «δίνουμε φέτος» : Από που και ως που δίνετε εσείς ρε; Το αν θα χεστείτε ή όχι στο άγχος είναι δικό σας θέμα, αλλά από όσο έχω παρατηρήσει οι γονείς ούτε διαβάζουν ούτε εξετάζονται στο τέλος, ούτε ξενυχτάνε λόγω υπερβολικού όγκου ασκήσεων ούτε… τίποτα! Στη χειρότερη περίπτωση μπορείτε να πείτε «περνάμε δύσκολες στιγμές σαν οικογένεια επειδή το παιδί μας φέτος δίνει». Αυτό είναι λογικό. Στέκει στα πόδια της η πρόταση, αλλά μαλακίες του τύπου «Δίνουμε πανελλήνιες φέτος» και «Θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί» κράτα τες για τον εαυτό σου γιατί κάθε φορά που τις λες απλά υπενθυμίζεις στον κόσμο ότι δε θεωρείς το 18χρονο παιδί σου αυτόνομη ύπαρξη και θα το έχεις με λουρί μέχρι τα 55 του. Fail από όλες τις πλευρές.
  3. Τη μανία να φέρνουμε τα πάντα στα χέρια των παιδιών μην τυχόν και σηκωθούν και τους πέσει ο κώλος : Παρόμοια νοοτροπία με το προηγούμενο. Το ξέρω ότι αρχικά φαίνεται παράξενο το ότι με εκνευρίζει που με πρόσεχαν παραπάνω από ό,τι συνήθως, αλλά πραγματικά κατάντησε αηδία το πράγμα. Ώρες-ώρες φοβόμουν να πάω να κατουρήσω μήπως πεταγόταν κανάς γονιός/γνωστός/γείτονας και προσφερόταν να μου την κρατάει για να μην κουράζομαι να στοχεύω. Ήμαρτον ρε παιδιά! Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω την πρόθεση και την αλτρουϊστική διάθεση των γονέων που θέλουν να φέρνουν στα παιδιά φρέσκια πορτοκαλάδα και τοστάκια την ώρα που διαβάζουν, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι τελικά αυτή η βοήθεια κάνει κακό στα παιδιά. Αφενός, το παιδί ψοφάει να βρει δικαιολογία για να σηκωθεί από την καρέκλα του και να ασχοληθεί με κάτι άλλο για 5 λεπτά (και το αξίζει!) και αφετέρου η διαφορετική αντιμετώπιση ενισχύει την ατμόσφαιρα πανικού. Αντί να καταλαβαίνει το άτομο ότι αυτή η χρονιά είναι σα μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά, ενισχύεται η αίσθηση ότι αυτή η χρονιά είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες γιατί «φέτος δίνω».
  4. Τα τυποποιημένα ενθαρρυντικά λόγια : Είσαι μεγαλύτερος από μένα. Με βλέπεις στο δρόμο. Έχουμε 5 μήνες να τα πούμε. Εγώ δεν έχω νέα να σου πω γιατί είχα περιορισμένο χρόνο και ακόμη και ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει με ρουτίνα φέτος. Εσύ έχεις τόσα πράγματα να μου πεις που με ενδιαφέρουν : πως πάει η σχολή/επάγγλεμα, ποιο καινούριο cool hobby ανακάλυψες, καφρίλες που έκανες με τους φίλους σου, κάτι ενδιαφέρον που διάβασες στο Internet/περιοδικό/εφημερίδα. Αλλά ΟΧΙ! Δε θα συζητήσουμε τίποτα από αυτά. Απλά θα μου πεις (σχεδόν κατά λέξη) : «Δίνεις φέτος ε; Άντε, στην τελική ευθεία είσαι… Δεν είναι τίποτα, μόνο Χ μήνες έμειναν (όπου Χ=Μάιος – τρέχων μήνας). Πήγαινε χωρίς άγχος και όλα θα πάνε καλά. Χάρηκα που τα είπαμε! Άντε καλή επιτυχία!» Στον κώλο σου μαλάκα και η καλή επιτυχία και η τελική ευθεία. Νομίζεις ότι με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να ακούσω αυτά τα πράγματα; Αυτά που τα έχω ακούσει ΟΛΟΙΔΙΑ περίπου 162 φορές από το Σεπτέμβρη; Έκπληξη : όχι, δε με ενδιαφέρει!
  5. Την πρόταση «Αυτό είναι μάθημα για 20» : Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει μάθημα για 20! Δε με νοιάζει πόσο εύκολα είναι τα μαθηματικά γενικής και ο ΑΟΔΕ, δεν μπορεί να μου ασκείς την πίεση του τέλειου γραπτού στα δύο γαμο-μαθήματα που θα πάω και λίγο πιο χαλαρός. Και δε μπορείς να πας σε έναν αριστούχο και να του πεις ότι έκανε μαλακία που έχασε μόρια στο τάδε εύκολο μάθημα, αγνοώντας το 3μετρο παλούκι που έφαγε στον κώλο για να γράψει 99 στα μαθηματικά κατεύθυνσης. Τα σχόλια του τύπου «αν διάβαζες λίγο παραπάνω και αυτό»/»πρόσεχες λίγο παραπάνω και στο άλλο» δεν έχουν νόημα αφού το παιδί προφανώς ξεσκίστηκε για να γράψει αυτό που έγραψε. Το ότι άφησε λίγο χρόνο στον εαυτό του να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί δεν είναι κακούργημα!
  6. Τον έμμεσο ψυχολογικό εκβιασμό : Στα αρχίδια μου, ρε μάνα, αν σε κουράζει το ότι δεν ξεσκίζομαι όλη μέρα και να ξέρεις ότι δε με συγκινεί το πως λες «έεεελα ρε παιδί μου… προσπάθησε λίγο περισσότερο…». Στην πραγματικότητα με εκνευρίζεις τόσο πολύ όταν τα κάνεις αυτά που την επόμενη βδομάδα θα διαβάσω λιγότερο μόνο και μόνο από τα νεύρα μου. Αρκετό άγχος έχω και χωρίς τα κολπάκια σου (που στην πραγματικότητα είναι και πολύ ανήθικα.)

Αυτά τα λίγα είχα να πω. Θα διευκρινίσω μόνο δύο πράγματα πριν κλείσω. Πρώτον, οι γονείς έφαγαν περισσότερο κράξιμο από όλους αλλά δε νομίζω ότι φταίνε όντως περισσότερο. Πρέπει να γνωρίζουν, ωστόσο ότι λόγω του ότι έχουν πολύ περισσότερο επαφή με το παιδί από οποινδήποτε άλλο, το επηρεάζουν και περισσότερο. Και δεύτερον, προσπάθησα να παρουσιάσω τα εκνευριστικά στοιχεία που αντιμετωπίζουμε όλοι μας οπότε μην πάρετε πολύ προσωπικά ό,τι διαβάσετε γιατί δεν αναφέρεται κατ ανάγκη σε εσάς.

Advertisements

2 Responses to 6 πράγματα που δε θα μου λείψουν μετά τις Παννελλήνιες

  1. tsironakos says:

    1) Λες να σε ποστάρουν σε εκείνο το forum για τους γονείς;;; Lol. Δε νομίζω!
    2) Τα πούστικα τα τοστάκια είναι πολύ ύπουλα. Σε αποσυγκεντρώνουν.
    3) «Αυτό το μάθημα είναι για 20»: πφφφ, είναι εύκολο να στο λέει η γυμνάστρια όλη την ώρα, αλλά ΟΧΙ το ΑΟΔΕ δεν είναι εύκολο με καμία κυβέρνηση!
    4) Εγώ δέχομαι ψυχολογικό εκβιασμό από την αδερφή μου, όχι από τους γονείς μου! How uncool is that?
    5) Επίσης μου τη σπάει η νοοτροπία «αν-δε-διαβάσω-13-ώρες-την-ημέρα-δε-θα-περάσω-πουθενά». Περικλείει και το «τέλος του κόσμου» που αναφέρεις.

  2. robot says:

    Θα συμφωνήσω με σχεδόν όλα τα παραπάνω εκτός του γεγονότος ότι οι δικοί μου με έχουν πρίξει. Είναι το μόνο που πλέον στη δική μου περίπτωση θα έλεγα ότι έχω ελευθερία. Το τι θα αποφασίσω να κάνω εξατάται από εμένα και όχι από τους γονείς μου. Αν θα διαβάσω 12 ώρες την ημέρα ή όχι, αν θα περάσω Πολυτεχνείο ή ΤΕΙ ή γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει σχέση με Πανελλήνιες δεν το αποφασίζει ο γονιός . Πιστεύω ότι αυτό θα έπρεπε να κάνει ο κάθε γονιός και να μην έχει το παιδί του στη »πρέσα» όλη τη χρονία.
    ΥΓ. Μερικές φορές το ζηλεύω αυτό που σου φέρνουν τα πάντα! Βλέπεις στη δική μου περίπτωση συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο αν και δεν ξέρω πόσο θα άντεχα αν γινόταν μανιωδώς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: