Animals

Όχι, μην ανησυχείτε, δεν πάει σε σας ο τίτλος. Δεν είναι ψευδο-επαναστατικό post από ηγέτη wannabe! Ο λόγος για τον κλασικό δίσκο Animals των Pink Floyd. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω για ποιο album θα μιλήσω, αφού αγαπώ εξίσου και το Wish You Were Here. Όμως, όπως έγινε και με το Still Life των Opeth, στο οποίο είχα αναφερθεί νωρίτερα, είναι το περιεχόμενο των στίχων που με βοήθησαν να καταλήξω στο Animals.

Συγκεκριμένα, ο δίσκος είναι εμπνευσμένος από τη Φάρμα των Ζώων του Orwell και συμβολίζει τα «είδη» των ανθρώπων με συγκεκριμένα ζώα. Ακολουθώντας μια αρκετά απλοποιημένη μορφή του προαναφερθέντος βιβλίου, οι Pink Floyd χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρία ζώα. Τα γουρούνια είναι οι αδίστακτοι ηγέτες, αυτοί που καθορίζουν τις ζωές των άλλων με τη δύναμη που κατέχουν. Όμως, δεν ασκούν άμεσα την εξουσία τους στους υπολοίπους. Αυτή είναι η δουλειά των σκυλιών, τα οποία παίζουν το ρόλο των αρχών που επιβάλλουν το νόμο, αλλά και γενικότερα των ανθρώπων που έχουν περιορισμένη εξουσία («μικροί» επιχειρηματίες ή πολιτικοί κτλ), οπότε εξαρτόνται μονίμως από τα γουρούνια. Αν και παρουσιάζονται ως σκληροί και διπρόσωποι, στην πραγματικότητα είναι αξιολύπητοι αφού καταλήγουν πάντα άσχημα, καθώς όσο γερνάνε δέχονται τις επιπτώσεις της βρώμικης ζωής που έζησαν. Στον πάτο της κοινωνίας βρίσκονται τα πρόβατα, δηλαδή οι απλοί άνθρωποι : εγώ που τα γράφω αυτά και πιθανόν και εσύ που τα διαβάζεις. Τα πρόβατα αρχικά δεν αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία λειτουργεί έτσι (μάλλον επειδή δε θέλουν), αλλά μεγαλώνοντας χάνουν την αθωότητά τους και υποτάσσονται στα σκυλιά, μέχρι κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Μετά την επανάσταση, όμως, εξακολουθούν να νιώθουν φόβο και γυρίζουν στα σπίτια τους. Εκεί νομίζω αφήνουν να εννοηθεί ότι διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση και ξεκινάει από την αρχή ο κύκλος για την επόμενη γενιά σκύλων, γουρουνιών και προβάτων.

Μουσικά, θεωρώ αυτό το δισκό το τελευταίο πραγματικό masterpiece των Pink Floyd. Όποιος ξέρει την ιστορία της μπάντας, θα γνωρίζει ότι αυτή την εποχή ο Roger Waters άρχισε να αποκτά όλο και περισσότερο δημιουργικό έλεγχο με αποτέλεσμα η μπάντα να λειτουργεί (στη σύνθεση των κομματιών τουλάχιστον) σχεδόν σαν solo project τα επόμενα χρόνια. Το Animals βρίσκεται στη μεταβατική περίοδο, όπου ο Waters έχει ξεκινήσει να γράφει τα περισσότερα riffs, αλλά η υπόλοιπη μπάντα κάνει ακόμη σημαντικότατες συνεισφορές, ειδικά στο Dogs που είναι δημιούργημα του Gilmour. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, με ήχο πιο «συμπαγή» από τα προηγούμενα albums αλλά και πιο ευφάνταστο από τα επόμενα,  στα οποία έχουν χαθεί οι επικές διάρκειες και τα ατμοσφαιρικά interlude. Ακόμη, τα φωνητικά είναι εξαιρετικά, με αποκορύφωμα την αληθοφανή απόδοση τόσο της ψυχολογίας των σκύλων όσο και της περιφρόνησης του λαού προς τα γουρούνια.

Συνοψίζοντας, αυτό το δίσκο πρέπει να τον ακούσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, τότε για να θαυμάσει τους καταπληκτικούς στίχους του Waters. Επίσης, αν ξανακούσω άνθρωπο να λέει ότι η Pink Floyd είναι γαμάτη μπάντα και να απαντάει ότι το καλύτερο τους album είναι το the Wall θα αφηνιάσω και θα τον δαγκώσω. You have been warned!

Advertisements

3 Responses to Animals

  1. tsironakos says:

    1) Το Dogs κορυφή κομμάτι του δίσκου.
    2) Έχει γίνει πολύ mainstream η Φάρμα των Ζώων σαν βιβλίο. Το αστείο είναι ότι στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας το έχουν στην Παιδική Πεζογραφία.
    3) Το Pigs on the Wings είναι λίγο άκυρο σε στίχους, από ό,τι ξέρω μιλάει για κάποια γκομενά του, αλλά μπορεί να λανθάνω.
    4) Θα έλεγα ότι δεν συγκρίνονται το The Wall με το Animals. Το ένα είναι rock opera (τρόπω τινά) και το άλλο κλασικό rock concept album. So, το καθένα καλύτερο στο είδος του.
    5) Αυτό που λες για τα πρόβατα, ότι εν τέλει πάντα φοβούνται είναι αλήθεια. Ίσως επειδή πάντα αποζητούν έναν ποιμένα. Το θέμα είναι αν ο ποιμένας είναι καλός και αν δε διαστρεβλωθεί στην πορεία από τη δίψα του για εξουσία.

  2. Το Pigs on the Wings ούτε εγώ είχα καταλάβει που κολλάει, αλλά η ουσία βρίσκεται στα τρία «εσωτερικά» κομμάτια του δίσκου.

    Η ένσταση μου για το the Wall δεν είναι στην ποιότητά του, αλλά στο ότι απλά δεν είναι δίσκος των Pink Floyd παρά μόνο τυπικά.

  3. tsironakos says:

    Sure. Αλλά δισκάρα, αν και είναι έξω από τα γούστα μου.

    Κάτι άσχετο: πολλές φορές έχω ακούσει άτομα να κράζουν τα progressive albums (και εμμέσως εμένα που τα παίρνω) επειδή λένε δεν αξίζουν γιατί δεν έχουν πολλά κομμάτια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: