Mousakas!

Acropolis! Delphi! Με κάτι τέτοιες λέξεις έχουν συνδυάσει παγκοσμίως τον ελληνικό πολιτισμό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εμείς επιδιώξαμε μέσω των διαφημίσεων και του τρόπου που προβαλλόμαστε να δημιουργήσουμε αυτούς τους συνειρμούς, ενώ ταυτόχρονα δεν αισθανόμαστε καμία ιδιαίτερη σχέση με αυτές τις λέξεις. Βλέπουμε τα τουριστικά spot-άκια που προβάλλονται σε άλλες χώρες να δείχνουν γραφικά σπιτάκια, γέρους σε ουζερί, παιδιά να παίζουν σε πλακόστρωτους δρόμους και ευγενικούς ανθρώπους να χαιρετούν αγνώστους με ένα χαμόγελο μέχρι τα χείλη. Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά εγώ γιατί δεν το βλέπω αυτό; Γιατί εγώ όταν βγαίνω βλέπω σκατομαθημένους νέους να τσακώνονται στην πλατεία για το ποιος έχει περισσότερες γνωριμίες με «συμμορίες», για το αν οι Αλβανοί κλέβουν ή όχι το εισόδημα της Ελλάδας και για το ποια ομάδα «γάμησε χθες στο ντέρμπυ»; Γιατί δε βλέπω παραδοσιακή ουζερί παρά μόνο στα υπερ-τουριστικά μέρη, την ώρα που οποιοσδήποτε είναι νεότερος από 50 βγαίνει σε Starbucks, στο Mall και καφετέριες με ονόματα Palmier, Face, Fame κτλ; Γιατί μαζευόμαστε στο σπίτι για να δούμε Hollywood-ιανές ταινίες και αμερικάνικα sitcoms;

Όχι ότι είναι κακό αυτό. Ότι γουστάρει ο καθένας ας κάνει, αλλά τουλάχιστον ας έχει τα αρχίδια να πει «όχι η χώρα μου δεν έχει καμία σχέση με αυτή που θα γνωρίσει ο τουρίστας τη μία βδομάδα που θα μείνει εδώ». Η χώρα μας έχει μια δική της κουλτούρα και θα πρέπει να τη γνωρίζουμε και να έχουμε την αξιοπρέπεια να τη δείχνουμε παραέξω, όχι σαν κουτσομπόλες νοικοκοιρούλες του χωριού που θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να βγει στη γειτονία βρώμα για ό,τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους. Ορίστε κάποια στοιχεία της κουλτούρας μας που δε θα βρουν ποτέ το δρόμο τους σε διαφημίσεις :

  • Μαθητές του προτελευταίου θρανίου : πέρα από τον κλασικό μαλάκα που δεν ξέρει γιατί σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι και έρχεται στο σχολείο, με αποτέλεσμα να πρήζει τα αρχίδια όλων όσων βρίσκονται γύρω του για να τραβάει προσοχή, υπάρχει και ένα άλλο είδος «κακού» μαθητή. Αυτός που δε συμμετέχει στο μάθημα, επειδή δεν τον ενδιαφέρει, αλλά παρ’όλα αυτά κάνει ησυχία γιατί ξέρει ότι ο φίλο τους δίπλα παρακολουθεί. Βαριέται την παράδοση αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να αγαπά πολλούς από τους καθηγητές του και να τους θαυμάζει για τον τρόπο διδασκαλίας τους. Αν νομίζετε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ξανασκεφτείτε το, έχετε γνωρίσει αρκετούς τέτοιους. Συνήθως περνάνε την ώρα του μαθήματος ζωγραφίζοντας (πολύ καλά κιόλας) χαρακτήρες από anime και καρικατούρες. Μιλάνε ελάχιστες φορές δυνατά στο μάθημα, αλλά όσες φορές το κάνουν όλοι κλάνουν στα γέλια με το αστείο τους (και ο καθηγητής μαζί). Παίζουν λίγη κιθάρα τα σαββατοκύριακα, αλλά όχι αρκετά συχνά για να πάρουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και να αυτο-ταμπελωθούν ως «μουσικοί». Γουστάρουν πολύ Origami και φτιάχνουν αυτοσχέδια παιχνίδια από οτιδήποτε βρουν μπροστά τους όταν έχουν όρεξη.
  • Underground μουσική : Μπορεί να μην το γνωρίζεις, επειδή δεν έχεις ασχοληθεί, αλλά υπάρχουν άτομα στη γειτονία σου που παίζουν και γαμώ τη μουσική. Αν είσαι τυχερός θα έχεις περάσει έξω από art rock caffe ή μπυραρία την ώρα που κάποιος μέσα χώνει τζαζιές και progressive rock-άκια με περισσότερο συναίσθημα από ότι τολμάει να βγάλει ο πουλημένος της «μουσικής βιομηχανίας» που έχει γεμίσει το pc σου με mp3. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατ’ εμέ στην όλη υπόθεση του πολιτισμού μας είναι ότι κρύβουμε απίστευτα ποιοτικές νεανικές μπάντες του χώρου της metal, rock, jazz, blues, alternative και κλασικής μουσικής (και οποιονδήποτε ευφάνταστο συνδυασμό των προηγουμένων) επειδή «δεν είναι παραδοσιακό», «είναι πολύ καμένο» ή «δεν είναι σοβαρή μουσική». Αντ’ αυτού προωθούμε τα σκυλάδικα και τα pop τραγούδια, γιατί θεωρούμε ότι σωστό τραγούδι είναι αυτό που δεν έχει μελωδία και οι στίχοι μιλάνε μόνο για τον πόνο του εκάστοτε άτεχνου που τον παράτησε και καλά η γκόμενα. Δε μας πείθεις ρε φίλε ότι έχουμε κάτι κοινό στα προβλήματά μας! Ίσως αν ήσουν 20 χρόνια νεότερος, δεν σκούπιζες τον κώλο σου με εκατοντάευρα και δε σνίφαρες κόκα αντί για πρωινό να γινόταν κάτι… Ίσως… Για να επιστρέψω, όμως, στο θέμα μετά από αυτό το ιντερλούδιο μίσους (έγραψα πάλι ο πούστης με την ορολογία μου), όσο επιμένουμε να προβάλλουμε ως «έγκυρα είδη» μόνο τα παραδοσιακά και τα σκυλάδικα, θα μείνουμε στάσιμοι και δε θα μπορέσουμε να παράγουμε πολιτισμό με τη μορφή μουσικής. Ξεκολλήστε παλιο-βιομήχανοι και αφήστε τον κόσμο να αγαπά τη μουσική που το αξίζει.
  • Χαβαλές : εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς μπορώ να πω… Είναι αόριστη έννοια. Πάντως έχουμε μια ικανότητα, παρ’ όλο που είμαστε γκρηνιάρηδες σα λαός, να βγάζουμε γέλιο από κάθε τι «σοβαρό» και να διασκεδάζουμε με το τίποτα. Αν αντί να βγεις σε κλαμπ/μπυραρία/ταβέρνα/cinema/μπιλιαρδάδικο με τους φίλους σου καθίσετε σπίτι και συζητάτε για καμενιές βλέποντας κάποια χαζοκωμωδία που πετύχατε στην τηλεόραση θα δείτε ότι παραδόξως θα περάσετε ακριβώς το ίδιο καλά. Γιατί το νόημα βρίσκεται στην παρέα και στο χιούμορ της. Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι εδώ στην Ελλάδα δεν είναι τόσο συνηθισμένο σε μια παρέα να είναι ένας μόνο αστείος ή ένας μόνο κάφρος. Αντίθετα, στο εξωτερικό, όπως φαίνεται και από τις ταινίες/σειρές αν το παρατηρήσετε, υπάρχει το στερεότυπο του αστείου τύπου που κάνει το χαβαλέ της παρέας και οι υπόλοιποι χαίρονται που τον κάνουν παρέα για να τους κάνει να γελάνε. Δεν είναι βέβαια αποκλειστικά δικό μας πρωτέρημα αυτό, αφόυ πιο πολύ φαίνεται να έχει σχέση με την περιοχή, το κλίμα, την ιστορία του κάθε τόπου παρά με μεμονωμένους λαούς ή χώρες, αλλά είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό.
  • Fashion victims/posers : Πραγματικά βαριέμαι να το αναλύσω. Σίγουρα έχετε δει κάποιον να κράζει τους emo/trendy/punk/goth/vampire/ψευδο-metalheads/άθεους-από-πέντε-χρονών/tokio hotel fans/κάγκουρες/ντύνομαι-μόνο-με-ρούχα-από-Gap/υποστηρίζω-Che-ενώ-είμαι-ρατσιστής-και-φυγόπονος/ακτιβιστές/χορτοφάγους/ράσταμαν (συγγνώμη αν ξέχασα κάποια κατηγορία, δεν το έκανα από κακή πρόθεση), οπότε δε θα μπω στον κόπο να τους κράξω κι εγώ. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει με τον εαυτό του (πραγματικά όλα τα παραπάνω είναι δικαιολογημένα αν τα νιώθεις) αλλά όταν το παίζεις ότι αλλάζεις κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής τρεις φορές το μήνα, αξίζεις το κράξιμό σου. Πώς μπορείς μετά να βγεις να πεις ότι οι είσαι γαμάτος επειδή οι Έλληνες μπλαμπλαμπλα όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα, όταν αυτοί έχουν σχέση το ελληνικό πνεύμα, ενώ εσύ έχεις λιώσει στις εισαγώμενες μόδες;
  • Τέλος, η αρρωστημένη σχέση παιδιών-γονέων, είναι, νομίζω, χαρακτηριστικό της χώρας μας. Ως στερεοτυπικοί έφηβοι, σνομπάρουμε τη μάνα μας και τσακωνόμαστε μαζί της και καταλήγουμε 20 χρόνια αργότερα να εξαρτώμαστε ακόμη από το αν θα μας στείλει το τάππερ με τα γιουβαρλάκια ή όχι. Απλά, no comments!

Συνοψίζοντας, το θέμα του κειμένου δεν ήταν να κατονομάσει κακές συμπεριφορές και πρότυπα. Αν εξαιρέσουμε το τέλος της λίστας, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά πολύ καλά κάνουν και υπάρχουν, γιατί αυτά μας ξεχωρίζουν και μας κάνουν αυτούς που είμαστε. Αυτό που θεωρώ, όμως, εξοργιστικό είναι το πως τα κρύβουμε και το παίζουμε και ανώτεροι με το δήθεν ελληνικό πολιτισμό, τη στιγμή που τον καταδικάζουμε σε στασιμότητα και υπανάπτυξη με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία. Γιατί πρέπει να κρύβουμε το ποιοι είμαστε; Μήπως θα το βρουν λιγότερο ενδιαφέρον ή μοναδικό από αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε τόσες δεκαετίες χωρίς αλλαγή; Ή μήπως θα οφελήσει εμάς τους νέους το να μην ξέρουμε ποιοι είμαστε και ποια είναι τα πραγματικά προβλήματά μας;

Advertisements

One Response to Mousakas!

  1. tsironakos says:

    Καλά, ο μαθητής του προτελευταίο θρανίου ξέρω από που σου ήρθε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: