Ronnie James Dio

Στις 16 Μαΐου χάσαμε έναν από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία της heavy metal. Ο Dio, στον οποίον είχε βρεθεί καρκίνος του στομάχου, έχασε τελικά τη μάχη και πέθανε σε ηλικία 67 ετών.

Ο άπειρος σεβασμός που του δείχνει η metal κοινότητα δεν οφείλεται τόσο στην τεχνική του και στην ικανότητά του, όσο στο ότι κατάφερε να διατηρήσει τη φωνή του και την αυθεντικότητά του αναλλοίωτες παρά τη μεγάλη του ηλικία. Οι ιστορίες τραγουδιστών που εξαφανίζονται σε λιγότερο από μια δεκαετία λόγω του ότι δεν είχαν τα αρχίδια να  προστατεύσουν τη φωνή τους (ναι τελικά θέλει αρχίδια) είναι αναρίθμητες και οι ιστορίες μουσικών που έχασαν την ουσία της μουσικής  συνήθως στο κυνήγι για δημοσιότητα, λεφτά και ναρκωτικά… αφήστε το καλύτερα. Για αυτό και όποιος είχε την τύχη να τον δει στην περιοδεία των Heaven & Hell να είναι τόσο δυνατός και διασκεδαστικός παρά τα 66 του χρόνια και το ύψος να είναι μόλις 1.60 μέτρα δε θα μπορέσει ποτέ να τον ξεχάσει.

Και, φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το σημαντικότατο ρόλο που έπαιξε στην ιστορία της heavy metal, ειδικά με τη συμμετοχή του στους Black Sabbath, την αρχή των πάντων. Ακόμη και κάποιος που δε γουστάρει τον Dio ή αυτή την περίοδο των Sabbath δεν μπορεί να μην τον παραδεχτεί.

Δε θα κλείσω με τις κλισέ φράσεις του τύπου «τέτοια αστέρια δε γεννιούνται πια» και «κανείς ποτέ δε θα ξαναείναι τόσο γαμάτος τραγουδιστής» γιατί είναι όλα μαλακίες. Δε μου αρέσει να θεοποιώ τους παλιούς και έτσι θεωρώ ότι η σημερινή metal πραγματικότητα έχει πάρα πολύ καλούς τραγουδιστές, τους οποίους όμως δεν τους σεβόμαστε αρκετά επειδή δεν έχουν γίνει ιστορικές φιγούρες ακόμη. Αν και η είδηση του θανάτου του με στενοχώρησε ιδιαίτερα, διατηρώ την αισιοδοξία μου και το θαυμασμό μου για τις σημερινές μπάντες.

Weep responsibly!

6 πράγματα που δε θα μου λείψουν μετά τις Παννελλήνιες

Το ξέρω ότι θα ήταν καλύτερο αυτό το άρθρο να γραφεί μετά τις πανελλήνιες οπότε θα ήταν και πιο αντικειμενικό, αλλά ειληκρινά δεν έχω τίποτα να κάνω αυτή τη στιγμή και δε χρειάζεται (δε θέλω δηλαδή) να σκέφτομαι άλλο τα μαθήματα. Ορίστε, λοιπόν, τα πράγματα που θα ήθελα να ξεχάσω από φέτος :

  1. Τη νοοτροπία «τέλος του κόσμου» : Νομίζω αρκετά προφανές και συμβατικό παράπονο. Δε θα το αναλύσω γιατί το έχετε ακούσει από κάθε παιδί που έχει περάσει την Γ’ λυκείου.
  2. Τους γονείς που λένε «δίνουμε φέτος» : Από που και ως που δίνετε εσείς ρε; Το αν θα χεστείτε ή όχι στο άγχος είναι δικό σας θέμα, αλλά από όσο έχω παρατηρήσει οι γονείς ούτε διαβάζουν ούτε εξετάζονται στο τέλος, ούτε ξενυχτάνε λόγω υπερβολικού όγκου ασκήσεων ούτε… τίποτα! Στη χειρότερη περίπτωση μπορείτε να πείτε «περνάμε δύσκολες στιγμές σαν οικογένεια επειδή το παιδί μας φέτος δίνει». Αυτό είναι λογικό. Στέκει στα πόδια της η πρόταση, αλλά μαλακίες του τύπου «Δίνουμε πανελλήνιες φέτος» και «Θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί» κράτα τες για τον εαυτό σου γιατί κάθε φορά που τις λες απλά υπενθυμίζεις στον κόσμο ότι δε θεωρείς το 18χρονο παιδί σου αυτόνομη ύπαρξη και θα το έχεις με λουρί μέχρι τα 55 του. Fail από όλες τις πλευρές.
  3. Τη μανία να φέρνουμε τα πάντα στα χέρια των παιδιών μην τυχόν και σηκωθούν και τους πέσει ο κώλος : Παρόμοια νοοτροπία με το προηγούμενο. Το ξέρω ότι αρχικά φαίνεται παράξενο το ότι με εκνευρίζει που με πρόσεχαν παραπάνω από ό,τι συνήθως, αλλά πραγματικά κατάντησε αηδία το πράγμα. Ώρες-ώρες φοβόμουν να πάω να κατουρήσω μήπως πεταγόταν κανάς γονιός/γνωστός/γείτονας και προσφερόταν να μου την κρατάει για να μην κουράζομαι να στοχεύω. Ήμαρτον ρε παιδιά! Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω την πρόθεση και την αλτρουϊστική διάθεση των γονέων που θέλουν να φέρνουν στα παιδιά φρέσκια πορτοκαλάδα και τοστάκια την ώρα που διαβάζουν, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι τελικά αυτή η βοήθεια κάνει κακό στα παιδιά. Αφενός, το παιδί ψοφάει να βρει δικαιολογία για να σηκωθεί από την καρέκλα του και να ασχοληθεί με κάτι άλλο για 5 λεπτά (και το αξίζει!) και αφετέρου η διαφορετική αντιμετώπιση ενισχύει την ατμόσφαιρα πανικού. Αντί να καταλαβαίνει το άτομο ότι αυτή η χρονιά είναι σα μια οποιαδήποτε άλλη χρονιά, ενισχύεται η αίσθηση ότι αυτή η χρονιά είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες γιατί «φέτος δίνω».
  4. Τα τυποποιημένα ενθαρρυντικά λόγια : Είσαι μεγαλύτερος από μένα. Με βλέπεις στο δρόμο. Έχουμε 5 μήνες να τα πούμε. Εγώ δεν έχω νέα να σου πω γιατί είχα περιορισμένο χρόνο και ακόμη και ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει με ρουτίνα φέτος. Εσύ έχεις τόσα πράγματα να μου πεις που με ενδιαφέρουν : πως πάει η σχολή/επάγγλεμα, ποιο καινούριο cool hobby ανακάλυψες, καφρίλες που έκανες με τους φίλους σου, κάτι ενδιαφέρον που διάβασες στο Internet/περιοδικό/εφημερίδα. Αλλά ΟΧΙ! Δε θα συζητήσουμε τίποτα από αυτά. Απλά θα μου πεις (σχεδόν κατά λέξη) : «Δίνεις φέτος ε; Άντε, στην τελική ευθεία είσαι… Δεν είναι τίποτα, μόνο Χ μήνες έμειναν (όπου Χ=Μάιος – τρέχων μήνας). Πήγαινε χωρίς άγχος και όλα θα πάνε καλά. Χάρηκα που τα είπαμε! Άντε καλή επιτυχία!» Στον κώλο σου μαλάκα και η καλή επιτυχία και η τελική ευθεία. Νομίζεις ότι με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να ακούσω αυτά τα πράγματα; Αυτά που τα έχω ακούσει ΟΛΟΙΔΙΑ περίπου 162 φορές από το Σεπτέμβρη; Έκπληξη : όχι, δε με ενδιαφέρει!
  5. Την πρόταση «Αυτό είναι μάθημα για 20» : Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει μάθημα για 20! Δε με νοιάζει πόσο εύκολα είναι τα μαθηματικά γενικής και ο ΑΟΔΕ, δεν μπορεί να μου ασκείς την πίεση του τέλειου γραπτού στα δύο γαμο-μαθήματα που θα πάω και λίγο πιο χαλαρός. Και δε μπορείς να πας σε έναν αριστούχο και να του πεις ότι έκανε μαλακία που έχασε μόρια στο τάδε εύκολο μάθημα, αγνοώντας το 3μετρο παλούκι που έφαγε στον κώλο για να γράψει 99 στα μαθηματικά κατεύθυνσης. Τα σχόλια του τύπου «αν διάβαζες λίγο παραπάνω και αυτό»/»πρόσεχες λίγο παραπάνω και στο άλλο» δεν έχουν νόημα αφού το παιδί προφανώς ξεσκίστηκε για να γράψει αυτό που έγραψε. Το ότι άφησε λίγο χρόνο στον εαυτό του να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί δεν είναι κακούργημα!
  6. Τον έμμεσο ψυχολογικό εκβιασμό : Στα αρχίδια μου, ρε μάνα, αν σε κουράζει το ότι δεν ξεσκίζομαι όλη μέρα και να ξέρεις ότι δε με συγκινεί το πως λες «έεεελα ρε παιδί μου… προσπάθησε λίγο περισσότερο…». Στην πραγματικότητα με εκνευρίζεις τόσο πολύ όταν τα κάνεις αυτά που την επόμενη βδομάδα θα διαβάσω λιγότερο μόνο και μόνο από τα νεύρα μου. Αρκετό άγχος έχω και χωρίς τα κολπάκια σου (που στην πραγματικότητα είναι και πολύ ανήθικα.)

Αυτά τα λίγα είχα να πω. Θα διευκρινίσω μόνο δύο πράγματα πριν κλείσω. Πρώτον, οι γονείς έφαγαν περισσότερο κράξιμο από όλους αλλά δε νομίζω ότι φταίνε όντως περισσότερο. Πρέπει να γνωρίζουν, ωστόσο ότι λόγω του ότι έχουν πολύ περισσότερο επαφή με το παιδί από οποινδήποτε άλλο, το επηρεάζουν και περισσότερο. Και δεύτερον, προσπάθησα να παρουσιάσω τα εκνευριστικά στοιχεία που αντιμετωπίζουμε όλοι μας οπότε μην πάρετε πολύ προσωπικά ό,τι διαβάσετε γιατί δεν αναφέρεται κατ ανάγκη σε εσάς.

Animals

Όχι, μην ανησυχείτε, δεν πάει σε σας ο τίτλος. Δεν είναι ψευδο-επαναστατικό post από ηγέτη wannabe! Ο λόγος για τον κλασικό δίσκο Animals των Pink Floyd. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω για ποιο album θα μιλήσω, αφού αγαπώ εξίσου και το Wish You Were Here. Όμως, όπως έγινε και με το Still Life των Opeth, στο οποίο είχα αναφερθεί νωρίτερα, είναι το περιεχόμενο των στίχων που με βοήθησαν να καταλήξω στο Animals.

Συγκεκριμένα, ο δίσκος είναι εμπνευσμένος από τη Φάρμα των Ζώων του Orwell και συμβολίζει τα «είδη» των ανθρώπων με συγκεκριμένα ζώα. Ακολουθώντας μια αρκετά απλοποιημένη μορφή του προαναφερθέντος βιβλίου, οι Pink Floyd χωρίζουν τους ανθρώπους σε τρία ζώα. Τα γουρούνια είναι οι αδίστακτοι ηγέτες, αυτοί που καθορίζουν τις ζωές των άλλων με τη δύναμη που κατέχουν. Όμως, δεν ασκούν άμεσα την εξουσία τους στους υπολοίπους. Αυτή είναι η δουλειά των σκυλιών, τα οποία παίζουν το ρόλο των αρχών που επιβάλλουν το νόμο, αλλά και γενικότερα των ανθρώπων που έχουν περιορισμένη εξουσία («μικροί» επιχειρηματίες ή πολιτικοί κτλ), οπότε εξαρτόνται μονίμως από τα γουρούνια. Αν και παρουσιάζονται ως σκληροί και διπρόσωποι, στην πραγματικότητα είναι αξιολύπητοι αφού καταλήγουν πάντα άσχημα, καθώς όσο γερνάνε δέχονται τις επιπτώσεις της βρώμικης ζωής που έζησαν. Στον πάτο της κοινωνίας βρίσκονται τα πρόβατα, δηλαδή οι απλοί άνθρωποι : εγώ που τα γράφω αυτά και πιθανόν και εσύ που τα διαβάζεις. Τα πρόβατα αρχικά δεν αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία λειτουργεί έτσι (μάλλον επειδή δε θέλουν), αλλά μεγαλώνοντας χάνουν την αθωότητά τους και υποτάσσονται στα σκυλιά, μέχρι κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Μετά την επανάσταση, όμως, εξακολουθούν να νιώθουν φόβο και γυρίζουν στα σπίτια τους. Εκεί νομίζω αφήνουν να εννοηθεί ότι διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση και ξεκινάει από την αρχή ο κύκλος για την επόμενη γενιά σκύλων, γουρουνιών και προβάτων.

Μουσικά, θεωρώ αυτό το δισκό το τελευταίο πραγματικό masterpiece των Pink Floyd. Όποιος ξέρει την ιστορία της μπάντας, θα γνωρίζει ότι αυτή την εποχή ο Roger Waters άρχισε να αποκτά όλο και περισσότερο δημιουργικό έλεγχο με αποτέλεσμα η μπάντα να λειτουργεί (στη σύνθεση των κομματιών τουλάχιστον) σχεδόν σαν solo project τα επόμενα χρόνια. Το Animals βρίσκεται στη μεταβατική περίοδο, όπου ο Waters έχει ξεκινήσει να γράφει τα περισσότερα riffs, αλλά η υπόλοιπη μπάντα κάνει ακόμη σημαντικότατες συνεισφορές, ειδικά στο Dogs που είναι δημιούργημα του Gilmour. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, με ήχο πιο «συμπαγή» από τα προηγούμενα albums αλλά και πιο ευφάνταστο από τα επόμενα,  στα οποία έχουν χαθεί οι επικές διάρκειες και τα ατμοσφαιρικά interlude. Ακόμη, τα φωνητικά είναι εξαιρετικά, με αποκορύφωμα την αληθοφανή απόδοση τόσο της ψυχολογίας των σκύλων όσο και της περιφρόνησης του λαού προς τα γουρούνια.

Συνοψίζοντας, αυτό το δίσκο πρέπει να τον ακούσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, τότε για να θαυμάσει τους καταπληκτικούς στίχους του Waters. Επίσης, αν ξανακούσω άνθρωπο να λέει ότι η Pink Floyd είναι γαμάτη μπάντα και να απαντάει ότι το καλύτερο τους album είναι το the Wall θα αφηνιάσω και θα τον δαγκώσω. You have been warned!

Mousakas!

Acropolis! Delphi! Με κάτι τέτοιες λέξεις έχουν συνδυάσει παγκοσμίως τον ελληνικό πολιτισμό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εμείς επιδιώξαμε μέσω των διαφημίσεων και του τρόπου που προβαλλόμαστε να δημιουργήσουμε αυτούς τους συνειρμούς, ενώ ταυτόχρονα δεν αισθανόμαστε καμία ιδιαίτερη σχέση με αυτές τις λέξεις. Βλέπουμε τα τουριστικά spot-άκια που προβάλλονται σε άλλες χώρες να δείχνουν γραφικά σπιτάκια, γέρους σε ουζερί, παιδιά να παίζουν σε πλακόστρωτους δρόμους και ευγενικούς ανθρώπους να χαιρετούν αγνώστους με ένα χαμόγελο μέχρι τα χείλη. Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά εγώ γιατί δεν το βλέπω αυτό; Γιατί εγώ όταν βγαίνω βλέπω σκατομαθημένους νέους να τσακώνονται στην πλατεία για το ποιος έχει περισσότερες γνωριμίες με «συμμορίες», για το αν οι Αλβανοί κλέβουν ή όχι το εισόδημα της Ελλάδας και για το ποια ομάδα «γάμησε χθες στο ντέρμπυ»; Γιατί δε βλέπω παραδοσιακή ουζερί παρά μόνο στα υπερ-τουριστικά μέρη, την ώρα που οποιοσδήποτε είναι νεότερος από 50 βγαίνει σε Starbucks, στο Mall και καφετέριες με ονόματα Palmier, Face, Fame κτλ; Γιατί μαζευόμαστε στο σπίτι για να δούμε Hollywood-ιανές ταινίες και αμερικάνικα sitcoms;

Όχι ότι είναι κακό αυτό. Ότι γουστάρει ο καθένας ας κάνει, αλλά τουλάχιστον ας έχει τα αρχίδια να πει «όχι η χώρα μου δεν έχει καμία σχέση με αυτή που θα γνωρίσει ο τουρίστας τη μία βδομάδα που θα μείνει εδώ». Η χώρα μας έχει μια δική της κουλτούρα και θα πρέπει να τη γνωρίζουμε και να έχουμε την αξιοπρέπεια να τη δείχνουμε παραέξω, όχι σαν κουτσομπόλες νοικοκοιρούλες του χωριού που θα προτιμούσαν να πεθάνουν, παρά να βγει στη γειτονία βρώμα για ό,τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους. Ορίστε κάποια στοιχεία της κουλτούρας μας που δε θα βρουν ποτέ το δρόμο τους σε διαφημίσεις :

  • Μαθητές του προτελευταίου θρανίου : πέρα από τον κλασικό μαλάκα που δεν ξέρει γιατί σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι και έρχεται στο σχολείο, με αποτέλεσμα να πρήζει τα αρχίδια όλων όσων βρίσκονται γύρω του για να τραβάει προσοχή, υπάρχει και ένα άλλο είδος «κακού» μαθητή. Αυτός που δε συμμετέχει στο μάθημα, επειδή δεν τον ενδιαφέρει, αλλά παρ’όλα αυτά κάνει ησυχία γιατί ξέρει ότι ο φίλο τους δίπλα παρακολουθεί. Βαριέται την παράδοση αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να αγαπά πολλούς από τους καθηγητές του και να τους θαυμάζει για τον τρόπο διδασκαλίας τους. Αν νομίζετε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ξανασκεφτείτε το, έχετε γνωρίσει αρκετούς τέτοιους. Συνήθως περνάνε την ώρα του μαθήματος ζωγραφίζοντας (πολύ καλά κιόλας) χαρακτήρες από anime και καρικατούρες. Μιλάνε ελάχιστες φορές δυνατά στο μάθημα, αλλά όσες φορές το κάνουν όλοι κλάνουν στα γέλια με το αστείο τους (και ο καθηγητής μαζί). Παίζουν λίγη κιθάρα τα σαββατοκύριακα, αλλά όχι αρκετά συχνά για να πάρουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και να αυτο-ταμπελωθούν ως «μουσικοί». Γουστάρουν πολύ Origami και φτιάχνουν αυτοσχέδια παιχνίδια από οτιδήποτε βρουν μπροστά τους όταν έχουν όρεξη.
  • Underground μουσική : Μπορεί να μην το γνωρίζεις, επειδή δεν έχεις ασχοληθεί, αλλά υπάρχουν άτομα στη γειτονία σου που παίζουν και γαμώ τη μουσική. Αν είσαι τυχερός θα έχεις περάσει έξω από art rock caffe ή μπυραρία την ώρα που κάποιος μέσα χώνει τζαζιές και progressive rock-άκια με περισσότερο συναίσθημα από ότι τολμάει να βγάλει ο πουλημένος της «μουσικής βιομηχανίας» που έχει γεμίσει το pc σου με mp3. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατ’ εμέ στην όλη υπόθεση του πολιτισμού μας είναι ότι κρύβουμε απίστευτα ποιοτικές νεανικές μπάντες του χώρου της metal, rock, jazz, blues, alternative και κλασικής μουσικής (και οποιονδήποτε ευφάνταστο συνδυασμό των προηγουμένων) επειδή «δεν είναι παραδοσιακό», «είναι πολύ καμένο» ή «δεν είναι σοβαρή μουσική». Αντ’ αυτού προωθούμε τα σκυλάδικα και τα pop τραγούδια, γιατί θεωρούμε ότι σωστό τραγούδι είναι αυτό που δεν έχει μελωδία και οι στίχοι μιλάνε μόνο για τον πόνο του εκάστοτε άτεχνου που τον παράτησε και καλά η γκόμενα. Δε μας πείθεις ρε φίλε ότι έχουμε κάτι κοινό στα προβλήματά μας! Ίσως αν ήσουν 20 χρόνια νεότερος, δεν σκούπιζες τον κώλο σου με εκατοντάευρα και δε σνίφαρες κόκα αντί για πρωινό να γινόταν κάτι… Ίσως… Για να επιστρέψω, όμως, στο θέμα μετά από αυτό το ιντερλούδιο μίσους (έγραψα πάλι ο πούστης με την ορολογία μου), όσο επιμένουμε να προβάλλουμε ως «έγκυρα είδη» μόνο τα παραδοσιακά και τα σκυλάδικα, θα μείνουμε στάσιμοι και δε θα μπορέσουμε να παράγουμε πολιτισμό με τη μορφή μουσικής. Ξεκολλήστε παλιο-βιομήχανοι και αφήστε τον κόσμο να αγαπά τη μουσική που το αξίζει.
  • Χαβαλές : εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς μπορώ να πω… Είναι αόριστη έννοια. Πάντως έχουμε μια ικανότητα, παρ’ όλο που είμαστε γκρηνιάρηδες σα λαός, να βγάζουμε γέλιο από κάθε τι «σοβαρό» και να διασκεδάζουμε με το τίποτα. Αν αντί να βγεις σε κλαμπ/μπυραρία/ταβέρνα/cinema/μπιλιαρδάδικο με τους φίλους σου καθίσετε σπίτι και συζητάτε για καμενιές βλέποντας κάποια χαζοκωμωδία που πετύχατε στην τηλεόραση θα δείτε ότι παραδόξως θα περάσετε ακριβώς το ίδιο καλά. Γιατί το νόημα βρίσκεται στην παρέα και στο χιούμορ της. Ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι εδώ στην Ελλάδα δεν είναι τόσο συνηθισμένο σε μια παρέα να είναι ένας μόνο αστείος ή ένας μόνο κάφρος. Αντίθετα, στο εξωτερικό, όπως φαίνεται και από τις ταινίες/σειρές αν το παρατηρήσετε, υπάρχει το στερεότυπο του αστείου τύπου που κάνει το χαβαλέ της παρέας και οι υπόλοιποι χαίρονται που τον κάνουν παρέα για να τους κάνει να γελάνε. Δεν είναι βέβαια αποκλειστικά δικό μας πρωτέρημα αυτό, αφόυ πιο πολύ φαίνεται να έχει σχέση με την περιοχή, το κλίμα, την ιστορία του κάθε τόπου παρά με μεμονωμένους λαούς ή χώρες, αλλά είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό.
  • Fashion victims/posers : Πραγματικά βαριέμαι να το αναλύσω. Σίγουρα έχετε δει κάποιον να κράζει τους emo/trendy/punk/goth/vampire/ψευδο-metalheads/άθεους-από-πέντε-χρονών/tokio hotel fans/κάγκουρες/ντύνομαι-μόνο-με-ρούχα-από-Gap/υποστηρίζω-Che-ενώ-είμαι-ρατσιστής-και-φυγόπονος/ακτιβιστές/χορτοφάγους/ράσταμαν (συγγνώμη αν ξέχασα κάποια κατηγορία, δεν το έκανα από κακή πρόθεση), οπότε δε θα μπω στον κόπο να τους κράξω κι εγώ. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει με τον εαυτό του (πραγματικά όλα τα παραπάνω είναι δικαιολογημένα αν τα νιώθεις) αλλά όταν το παίζεις ότι αλλάζεις κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής τρεις φορές το μήνα, αξίζεις το κράξιμό σου. Πώς μπορείς μετά να βγεις να πεις ότι οι είσαι γαμάτος επειδή οι Έλληνες μπλαμπλαμπλα όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα, όταν αυτοί έχουν σχέση το ελληνικό πνεύμα, ενώ εσύ έχεις λιώσει στις εισαγώμενες μόδες;
  • Τέλος, η αρρωστημένη σχέση παιδιών-γονέων, είναι, νομίζω, χαρακτηριστικό της χώρας μας. Ως στερεοτυπικοί έφηβοι, σνομπάρουμε τη μάνα μας και τσακωνόμαστε μαζί της και καταλήγουμε 20 χρόνια αργότερα να εξαρτώμαστε ακόμη από το αν θα μας στείλει το τάππερ με τα γιουβαρλάκια ή όχι. Απλά, no comments!

Συνοψίζοντας, το θέμα του κειμένου δεν ήταν να κατονομάσει κακές συμπεριφορές και πρότυπα. Αν εξαιρέσουμε το τέλος της λίστας, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά πολύ καλά κάνουν και υπάρχουν, γιατί αυτά μας ξεχωρίζουν και μας κάνουν αυτούς που είμαστε. Αυτό που θεωρώ, όμως, εξοργιστικό είναι το πως τα κρύβουμε και το παίζουμε και ανώτεροι με το δήθεν ελληνικό πολιτισμό, τη στιγμή που τον καταδικάζουμε σε στασιμότητα και υπανάπτυξη με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία. Γιατί πρέπει να κρύβουμε το ποιοι είμαστε; Μήπως θα το βρουν λιγότερο ενδιαφέρον ή μοναδικό από αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε τόσες δεκαετίες χωρίς αλλαγή; Ή μήπως θα οφελήσει εμάς τους νέους το να μην ξέρουμε ποιοι είμαστε και ποια είναι τα πραγματικά προβλήματά μας;

Αρέσει σε %d bloggers: