Still Life

Λέω αυτόν τον καιρό να ανεβάσω μερικά άρθρα σχετικά με τα αγαπημένα μου album και τους λόγους που πιστεύω ότι ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους δίσκους που έχω ακούσει. Και θα ξεκινήσω με ένα δίσκο που πραγματικά τον έχω λατρέψει από τότε που κατάφερα να πιάσω το νόημά του. Ο λόγος για το Still Life των Σουηδών progressive death-metal-άδων Opeth.

Το front-cover του Still Life

Το στυλ του δίσκου ξεχωρίζει για την εναλλαγή από επιθετικά σημεία με ακραία φωνητικά σε μελωδικούς παραδείσους και την πολύπλοκη ενορχήστρωση. Οι πολλαπλές κιθάρες που παίζουν παράλληλα, οι απόκοσμοι αντίλαλοι, οι ψαλμοειδείς διφωνίες κάνουν αυτό το album πολύ επιβλητικό και ο ακροατής μονίμως αισθάνεται τον ήχο να τον περικυκλώνει και να τον μεταφέρει στο μουσικό του κόσμο. Οι Opeth για πρώτη φορά σε αυτό το δίσκο πειραματίζονται με ιδέες από το χώρο της blues, της jazz κ.α. και το αποτέλεσμα είναι πολύ ωραίο και πρωτότυπο. Τέλος, η φωνή του Akerfeldt έχει ωριμάσει αρκετά και εντυπωσιάζει τόσο στα brutal όσο και στα συναισθηματικά φορτισμένα καθαρά του.

Αυτό όμως που καθιστά αυτό το δίσκο πραγματικό masterpiece είναι το concept που δένει τα κομμάτια. Ολόκληρο το Still Life αφηγείται μια φανταστική ιστορία, η οποία από ότι φαίνεται τοποθετείται στην εποχή του Μεσαίωνα. Ο πρωταγωνιστής είχε εξοριστεί από το χωριό του επειδή δεν ασπαζόταν τις θρησκευτικές αντιλήψεις των υπολοίπων και επιστρέφει κρυφά δεκαπέντε χρόνια αργότερα για να βρει την παλιά αγαπημένη του, με κίνδυνο της ζωής του φυσικά αφού δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν. Οι στίχοι είναι ποιητικού στυλ και μάλιστα αρκετά ευφάνταστοι και οι έντονες εναλλαγές στη μουσική περιγράφουν καταπληκτικά την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Στα πλαίσια της περιγραφής των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή, γίνεται κατανοητός ο σκοπός που υπηρετούν τα ακραία φωνητικά του Akerfeldt, που δε βρίσκονται εκεί από ποζεριά ή κακό γούστο, όπως θεωρεί κάποιος που δεν έχει ξανακούσει death metal. Η εξέλιξη της ιστορίας έχει αρκετά σκοτεινά σημεία και όποιος την παρακολουθεί θα ανατριχιάσει με κάποιες από τις σκηνές χάρη στον τρόπο που δένουν η μουσική, οι στίχοι και τα φωνητικά.

Γενικά, αυτό το δίσκο θα τον εκτιμήσει οποιοσδήποτε έχει καλή σχέση με τη μουσική και εκτιμά τα εναλλακτικά ακούσματα (γιατί Opeth και mainstream στην ίδια πρόταση δε χωρούν εδώ που τα λέμε). Για να τον απολαύσετε σε όλο του το μεγαλείο πρέπει να τον ακούσετε μονορούφι από αρχή μέχρι τέλους.

Advertisements

One Response to Still Life

  1. tsironakos says:

    Ναι, indeed I say, γαμάτος δίσκος και πραγματικά ενώ δεν είναι (κατά την άποψη μου) ο καλύτερος δίσκος των Opeth, το όλο θέμα με το concept album τον απογειώνει και τον βάζει και στο δικό μου Top 10 (μην πω Top 5).

    Αναρωτιέμαι ποιος στον πρότεινε… (ηχητικό background-σφύριγμα που σβήνει σιγά σιγά)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: