Θέματα του In.gr

Ως μαθητής της 3ης λυκείου, ασχολούμαι αυτόν τον καιρό σοβαρά με την προετοιμασία για τη διαδικασία των πανελληνίων. Στα πλαίσια του μαθήματος Ανάπτυξης Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον, πολύ συχνά κατεβάζω και λύνω τα προτεινόμενα θέματα από το in.gr (τα οποία τυχαίως κάθε χρόνο έχουν πολλά κοινά με τα πραγματικά θέματα των πανελληνίων…). Τις τελευταίες βδομάδες, λοιπόν, παρατήρησα κάτι περίεργο : οι εκφωνήσεις και οι λύσεις των θεμάτων γίνονται όλο και πιο κακογραμμένες και πρόχειρες όσο πλησιάζουμε στις πανελλήνιες.

Παράδειγμα εκφώνησης :
«Σε ένα παιχνίδι με κάρτες που απαριθμούνται από το 1 εως το 13, νικητής είναι αυτός που έχει 5 συνεχόμενες (πχ 3,4,5,6,7. Συνεχόμενες θεωρούνται και οι 11,12,13,1,2).»
Και μετά περνάει κατευθείαν στα ζητούμενα. Όλα καλά; Όχι βέβαια! Κάθεσαι τώρα να λύσεις την άσκηση και αναρωτιέσαι :

  1. Πόσες κάρτες παίρνει ο καθένας;
  2. Πόσες κάρτες παίζουν συνολικά; Πόσες φορές μπορεί να εμφανιστεί ο κάθε αριθμός
  3. Οι παίκτες παίζουν ταυτόχρονα και αν ναι πόσοι είναι; Η νίκη του ενός αποκλείει τη νίκη του άλλου ή δεν είναι ανταγωνιστικό το παιχνίδι;

Πώς σκατά μπορείς να γράψεις ένα πρόγραμμα που επεξεργάζεται δεδομένα που δεν είναι ξεκάθαρο πόσα και ποια είναι και να βγάζει ένα αποτέλεσμα που δεν είσαι σίγουρος με ποιους κανόνες θα είναι σύμφωνο; Και μην ακούσω μαλακίες ότι είναι αυτονόητα κάποια πράγματα ή λίγο-πολύ γνωστά, γιατί όταν εξετάζεις κάποιον στον προγραμματισμό πρέπει να μην υπάρχουν άλλοι άκυροι παράγοντες μέσα. Για αυτό, άλλωστε, όταν στις πανελλήνιες βάζουν αυτά τα «αυτονόητα» (πχ το παιχνίδι πέτρα-ψαλίδι-χαρτί) εξηγούν τους κανόνες αναλυτικά και με επίσημο ύφος επειδή ακριβώς πρέπει να είναι το ίδιο γνωστά σε όλους τους εξεταζόμενους.

Ακόμη πιο τραγικό : σε μια άλλη άσκηση ζητάει από το μαθητή να υλοποιήσει το παιχνίδι κρεμάλα και όχι μόνο δεν αναφέρει τίποτα από τους κανόνες, αλλά δεν ξεκαθαρίζει καν τα ζητούμενα! Συγκεκριμένα η εκφώνηση είναι αυτή :
«Να γράψετε πρόγραμμα που να υλοποιεί το παιχνίδι κρεμάλα σύμφωνα με τα παρακάτω :

  1. Διαβάζει τους χαρακτήρες της λέξης μέχρι να δοθεί ο χαρακτήρας τελείας «.» (μέγιστη λέξη 30 χαρ.)
  2. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να επιλέξει 10 λανθασμένους χαρακτήρες
  3. Ο έλεγχος για την ύπαρξη ενός χαρακτήρα στη λέξη γίνεται με υποπρόγραμμα

Άρα το ζητούμενο ποιο είναι; Χμ, δεν υπάρχει… Και τώρα θα μου πείτε : «μα προφανώς θέλει να εμφανίζουμε μήνυμα σχετικά με το αν νίκησε ή όχι ο παίκτης». Εμ ναι μιλάμε πολύ «προφανώς» όμως… Και κοιτάς από κάτω όπου «προφανώς» υπάρχει αυτή η «προφανής» λύση και βλέπεις ένα πρόγραμμα το οποίο εμφανίζει στην οθόνη τόσα κενά όσα γράμματα έχει η λέξη (που ζητήθηκε αυτό;) και στη συνέχεια κάθε φορά που βρίσκει ο παίκτης ένα γράμμα το αποκαλύπτει, αφήνοντας τα υπόλοιπα κενά (και αυτό;), εμφανίζοντας παράλληλα και το πόσα λάθη απομένουν στον παίκτη (οκ τα παρατάω…).

Με άλλα λόγια, γράφουν εκεί μια πίπα της μισής γραμμής για εκφώνηση και ο υποψήφιος μένει (δικαίως) μαλάκας, διότι όταν διαβάζει τη λύση βλέπει κάτι στο οποίο δε θα πήγαινε ποτέ το μυαλό του, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή κανείς δεν του το ζήτησε!

Και μη μιλήσω και για την ποιότητα των λύσεων… Το τι λάθη βρήκαμε τον τελευταίο καιρό δε λέγεται (σημ. αν δεν έχετε επαφή με το μάθημα δεν πρόκειται να καταλάβετε τα παρακάτω λάθη και τη σοβαρότητά τους). Ζητάει η εκφώνηση την εύρεση μεγίστης τιμής και από κάτω η λύση ψάχνει τους μέσους όρους. Κάπου αλλού τα σκατώνει με τις μεταβλητές και βρίσκεται να κάνει πράξεις με το στοιχείο [1,0] ενός πίνακα (που προφανώς μηδενικό στοιχείο δεν υπάρχει), πράγμα που σε ένα πρόγραμμα θα ήταν τραγικό λάθος, όχι λάθος αποτελέσματα και μαλακίες, δε θα μπορούσε να εκτελεστεί το πρόγραμμα. Όσο για την κρεμάλα δουλεύει έναν πίνακα 30 στοιχείων χωρίς να ελέγχει αν ο μετρητής έχει ξεπεράσει το 30, λάθος που δε δικαιολογείται να το κάνει ούτε ο μαθητής στις ασκήσεις κατανόησης έχοντας διαβάζει πρώτη φορά το κεφάλαιο περί πινάκων και, μάλιστα, ενώ το τονίζει στην εκφώνηση ότι είναι μέχρι 30 χαρακτήρες η λέξη.

Θα δείξω λίγο έλεος και δε θα ακουμπήσω τα ορθογραφικά και λοιπά λάθη, αφού δεν είναι τόσο κρίσιμα για το μάθημα. Για όλα τα υπόλοιπα, όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη. Και όλα αυτά, βέβαια, δε γίνονται τυχαία, αλλά λόγω συμφερόντων. Γιατί αν δεν το έχεις μυριστεί όλο αυτό, εκεί που σε έχει αποπροσανατολίσει η εκφώνηση βλέπεις μια λύση που δεν την κατανοείς πλήρως και ψαρώνεις. Κι έτσι όπως νιώθεις λίγο άχρηστος και χρήζων καλύτερης προετοιμασίας, προσέχεις από πίσω το τεράστιο (χωρίς υπερβολές) λογότυπο ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ και λες «Για κοίτα τους τύπους τι φοβερές ασκήσεις ανεβάζουν. Στο δικό μας φροντιστήριο δεν τα κάναμε αυτά». Μη με νομίζετε υπερβολικό, όντως αυτά τα προτεινόμενα θέματα λειτουργούν διαφημιστικά για τα αντίστοιχα φροντιστήρια. Έτσι αυτή η ατμόσφαιρα ανασφάλειας και δέους που μπορούν να καλλιεργήσουν αυτά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα αυτού του «εκπαιδευτικού οργανισμού» στα μάτια των μαθητών και σίγουρα η εποχή που τα μυαλά των μαθητών είναι πιο ευάλωτα και αυτή η τακτική πιο αποτελεσματική είναι οι μήνες πριν τις πανελλήνιες.

Ένα μπράβο λοιπόν στο φροντιστήριο αυτό και στο site που το υποστηρίζει. Συγχαρητήρια που σαν κλασικοί μαλάκες πατάτε πάνω σε μια ευάλωτη ομάδα ανθρώπων με γνώμονα το συμφέρον σας και γράφετε στα αρχίδια σας όλα τα υπόλοιπα. Τι σας νοιάζει αν οι λάθος λύσεις σας μπερδέψουν και κάποιους μαθητές και τους κοστίσουν πολύτιμα μόρια, ενώ έφαγαν σα μαλάκες 2 χρόνια προετοιμασίας (ξοδεύοντας τα αντίστοιχα ποσά) από τους ομοειδείς σας; Αφού εσείς διαφημιστήκατε…

Θα ζητήσω συγγνώμη σε τυχόν αναγνώστες για το μέγεθος του κειμένου και το περιορισμένο αριθμό ατόμων που αφορά/ενδιαφέρει.

Η ομορφιά της cult-ίλας

Τους τελευταίους μήνες έχω ανακαλύψει μια νέα μορφή διασκέδασης με την παρέα μου, αυτή των cult ταινιών. Αν πρέπει να σας εξηγήσω τι σημαίνει ο όρος μάλλον δε σας ενδιαφέρει το άρθρο αλλά τέλος πάντων, cult είναι οι ταινίες, συνήθως γυρισμένες παλιά, που έχουν πολύ χαμηλό budget, αποτυχημένα special effects, κακή παραγωγή, ηθοποιούς που δεν ξέρουν να υποκρίνονται, ηλίθιο σενάριο κτλ. Δεν υπάρχει ορισμός του τι ακριβώς είναι αλλά αν έχετε δει ταινία με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι.

Θα μου πείτε τώρα : «Και τι το διασκεδαστικό έχει αυτό το πράγμα; Μαλακία ακούγεται…» Και έχετε δίκιο, είναι μαλακία. Για αυτό ακριβώς είναι διασκεδαστικό. Το πολυεπίπεδο και αριστουργηματικό fail αυτών των ταινιών δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Και επειδή η επιχειρηματολογία δεν πείθει ποτέ τόσο καλά όσο συγκεντρωμένες δόσεις μαλακίας περνάω κατευθείαν στα αγαπημένα μου cult masterpieces.

Robot Monster

Συνοπτικά το μεγαλείο αυτής της ταινίας : Λέγεται robot monster και υποτίθεται ότι το τέρας είναι ένας εξωγηίνος-ρομπότ που ήρθε στη γη για να καταστρέψει τους ανθρώπους. Προσέξτε καλά την εικόνα… ναι, είναι πραγματικά ένας χοντρός πίθηκος με σκάφανδρο και κεραία τηλεόρασης στο κεφάλι του, που κρατάει μια κοπέλα που υποτίθεται ότι πρέπει να σκοτώσει, η οποία αντί να κοπανιέται τον κοιτάζει με αδιαφορία και βαρεμάρα. Επίσης, με ατάκες του τύπου «Yet I must, but I cannot.», «You’re talking like a hu-man, not a Ro-man!» και «Roy’s dead and nothing can be done» που δε βγάζουν κανένα νόημα, ειδικά όπως τις αποδίδουν οι πρωταγωνιστές, και με σκηνές που επαναλαμβάνονται ακριβώς ίδιες σε διαφορετικά μέρη της ταινίας (ή και 3 φορές στη σειρά σε κάποιο σημείο!) αυτή η ταινία καταφέρνει να είναι μία από τις κορυφαίες cult-ίλες που υπάρχουν. Μην τη χάσετε!

The Incredibly Strange Creatures who Stopped Living and Became Mixed-up Zombies


Όχι δεν κάνω καθόλου πλάκα αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας. Στο βίντεο (αν καταφέρει τελικά το wordpress να το δείξει γιατί αυτή τη στιγμή ΣΕΡΝΕΤΑΙ. Εν πάσει περιπτώσει το βίντεο είναι αυτό http://www.youtube.com/watch?v=7fqGd3wtfWM) θα δείτε ένα δολοφόνο/part-time ηθοποιό να σκοτώνει τη σκιά (WTF?) της πρωταγωνίστριας και μετά να βλέπει ένα σουρεαλιστικό όνειρο χαμηλού budget και κακών σκηνικών. Δε θα πω τίποτε άλλο για αυτήν την ταινία για να μη χαλάσω το μυστήριο, ό,τι συμπεράνατε από αυτό το βίντεο συμπεράνατε. Αν και σίγουρα δε γελάσαμε όσο με τις άλλες, είναι classic.

Werewolf Woman (La Lupa Manara)

Όπως βλέπετε και στην εικόνα, ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να κοιτάξουν αυτό το τερατούργημα χωρίς να σαπίσει η φάτσα τους. Πέρα από την πλάκα, ο ηθοποιός που φαίνεται στην εικόνα έχει την ίδια ακριβώς φάτσα σε όλη την ταινία και παρέχει εγγυημένο γέλιο μόνο με το να βρίσκεται εκεί και να μην αντιδρά σε κανένα ερέθισμα του περιβάλλοντος. Επισημαίνω, ότι όσον αφορά το werewolf του τίτλου, στην αρχή της ταινίας δείχνει έναν εφιάλτη που βλέπει η πρωταγωνίστρια σχετικά με μια πρόγονο-λυκάνθρωπο και… τέλος! Η ταινία από εκεί και πέρα δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με λυκανθρώπους! Στην πραγματικότητα, αφορά μια κοπέλα που την είχαν βιάσει όταν ήταν νέα και για αυτό σκοτώνει όποιον την ερωτεύεται ή θέλει να κάνει σεξ μαζί της… Επιπλέον, η ταινία που κυκλοφορεί στα videoclub και στο internet δεν έχει τους original διαλόγους (που ήταν στα Ιταλικά) αλλά έχει ηχογραφηθεί η Αγγλική έκδοση από πάνω, πράγμα που το κάνει ακόμη πιο φτηνιάρικο και αστείο. Τελειωτικό χτύπημα στην ποιότητα (;) της ταινίας είναι το γεγονός ότι για να τραβήξει την πρόσοχη του θεατή έχει σκηνές με γυμνό και σεξ, οι οποίες όμως λόγω του πόσο ξενέρωτες είναι (και του ότι υπάρχει πολλήηηηη τρίχα εκεί) κάνουν την ταινία ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία. Απολαύστε υπεύθυνα!

Αυτά για την ώρα. Έχω κι άλλο υλικό (και θα έχω ακόμη περισσότερο το καλοκαίρι) οπότε θα επανέλθω σε αυτό το θέμα εντός ολίγων μηνών.

South Park

Ότι και να πεις για αυτή την (ιστορική πλέον) σειρά λίγο θα είναι. Αυτό που ξεκίνησε πριν μιάμιση δεκαετία ως ένα σύντομο αστείο βιντεάκι/online χριστουγεννιάτικη κάρτα βρέθηκε χωρίς να το περιμένει να είναι μια από τις πιο δημοφιλείς (και άρα πετυχημένες) σειρές στον πλανήτη.

Αυτό που τράβηξε αμέσως την προσοχή του κόσμου ήταν ο περίεργος συνδυασμός καταστάσεων που προσέφερε η εκπομπή. Οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά του δημοτικού οπότε εξ ορισμού δεν μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα όπως οι μεγάλοι, αλλά όταν ασχολούνται με κάτι το παίρνουν πολύ σοβαρά. Επομένως πολλά αστεία βασίζονται στο ότι παρερμηνεύουν λάθος ορισμένα πράγματα (ειδικά γύρω από την κοινωνία, το σεξ, την πολιτική κτλ) τα οποία όμως τα παίρνουν σοβαρά και τα παρατραβάνε. Και εδώ φαίνεται η ιδιοφυΐα των δημιουργών της σειράς Trey Parker και Matt Stone. Οι συμπεριφορές των παιδιών που προκύπτουν από την ανωριμότητα και την άγνοιά τους μοιάζουν πάρα πολύ με μικρογραφία της δικής μας «ώριμης» και «νορμάλ» συμπεριφοράς. Πολλές φορές θα βρεθείτε να γελάτε με κάτι που φαίνεται εξωφρενικά ηλίθιο και ταυτόχρονα θα συνειδητοποιείται ότι αυτό το «εξωφρενικά ηλίθιο» το τρώτε στη μάπα (ή χειρότερα το ρίχνετε στη μάπα άλλων) καθημερινά.

Όπως καταλαβαίνετε αυτό το καλούπι δεν υπάρχει σε όλα τα επεισόδια γιατί αλλιώς θα μας τα είχαν πρήξει τόσα χρόνια το ίδιο πράγμα. Είναι, όμως σήμα-κατατεθέν της σειράς και δείχνει το πως χωράει μέσα στις ίδιες σκηνές τελείως ηλίθια αστεία και βρισιές (από τα παιδιά) σε απόλυτη αρμονία με τα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα που προσπαθούν να περάσουν οι δημιουργοί.

Ακόμη καλύτερο, δε, είναι ότι τα μηνύματα που περνάνε δεν είναι μόνο οι απόψεις τους, αλλά συνήθως παρουσιάζουν πολλές πλευρές του κάθε ζητήματος. Πχ σε ένα επεισόδιο μειώνει το κάπνισμα δείχνοντας ακριβώς αυτό που συμβαίνει στα σχολεία με τα παιδιά να το καπνίζουν λόγω image/παρέας και σε ένα άλλο επεισόδιο κράζει τους φανατικούς αντικαπνιστές για τον τρόπο που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα για να παρουσιάσουν υπερβολικές απόψεις, ενώ παραδέχεται ότι αν και το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία, οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν αν θα καπνίσουν ή όχι, χωρίς όμως μέσα στην ιστορία να παρουσιαστεί ως κάτι καλό ή επιθυμητό.

Επίσης, όπως κάθε αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων που προορίζεται για μεγαλύτερο σε ηλικία κοινό, έτσι και το South Park σατυρίζει πολύ συχνά τόσο την επικαιρότητα όσο και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί. Από διακριτικές παρωδίες σκηνών από το Godfather μέχρι in-your-face κράξιμο για τα παιδιά που καίγονται όλη μέρα στο World of Warcraft μπορείς να δεις σε ένα επεισόδιο και το ωραίο στην υπόθεση είναι ότι συνήθως δεν παρατηρείς τα αστεία που αναφέρονται σε πράγματα που δε γνωρίζεις (και άρα δε σε κουράζουν) ενώ λιώνεις με τα αστεία που σχετίζονται με τα ενδιαφέρονται και μάλιστα νιώθεις ότι είναι πολύ ψαγμένοι που γνωρίζουν τόσα πολλά για το συγκεκριμένο θέμα.

Και όλα αυτά ενώ οι πρωταγωνιστές είναι 4 μικρά παιδιά που γελάνε με τις λέξεις «shit» και «fuck»! Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει αυτή τη σειρά. Και προσοχή : δε λέω να ΔΕΙ αλλά να ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ, γιατί δυστυχώς το μεγαλύτερο πρόβλημα του South Park είναι ότι οι περισσότεροι που θα δοκιμάσουν να το δουν θα πετύχουν κάποιο σκατολογικό αστείο και δε θα τους περάσει καν από το μυαλό ότι αυτή η σειρά έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει. Εγώ πάντως θαυμάζω το επίπεδο της δουλειάς που έχουν ρίξει τόσα χρόνια και την πρωτοτυπίας τους. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι.

Still Life

Λέω αυτόν τον καιρό να ανεβάσω μερικά άρθρα σχετικά με τα αγαπημένα μου album και τους λόγους που πιστεύω ότι ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους δίσκους που έχω ακούσει. Και θα ξεκινήσω με ένα δίσκο που πραγματικά τον έχω λατρέψει από τότε που κατάφερα να πιάσω το νόημά του. Ο λόγος για το Still Life των Σουηδών progressive death-metal-άδων Opeth.

Το front-cover του Still Life

Το στυλ του δίσκου ξεχωρίζει για την εναλλαγή από επιθετικά σημεία με ακραία φωνητικά σε μελωδικούς παραδείσους και την πολύπλοκη ενορχήστρωση. Οι πολλαπλές κιθάρες που παίζουν παράλληλα, οι απόκοσμοι αντίλαλοι, οι ψαλμοειδείς διφωνίες κάνουν αυτό το album πολύ επιβλητικό και ο ακροατής μονίμως αισθάνεται τον ήχο να τον περικυκλώνει και να τον μεταφέρει στο μουσικό του κόσμο. Οι Opeth για πρώτη φορά σε αυτό το δίσκο πειραματίζονται με ιδέες από το χώρο της blues, της jazz κ.α. και το αποτέλεσμα είναι πολύ ωραίο και πρωτότυπο. Τέλος, η φωνή του Akerfeldt έχει ωριμάσει αρκετά και εντυπωσιάζει τόσο στα brutal όσο και στα συναισθηματικά φορτισμένα καθαρά του.

Αυτό όμως που καθιστά αυτό το δίσκο πραγματικό masterpiece είναι το concept που δένει τα κομμάτια. Ολόκληρο το Still Life αφηγείται μια φανταστική ιστορία, η οποία από ότι φαίνεται τοποθετείται στην εποχή του Μεσαίωνα. Ο πρωταγωνιστής είχε εξοριστεί από το χωριό του επειδή δεν ασπαζόταν τις θρησκευτικές αντιλήψεις των υπολοίπων και επιστρέφει κρυφά δεκαπέντε χρόνια αργότερα για να βρει την παλιά αγαπημένη του, με κίνδυνο της ζωής του φυσικά αφού δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν. Οι στίχοι είναι ποιητικού στυλ και μάλιστα αρκετά ευφάνταστοι και οι έντονες εναλλαγές στη μουσική περιγράφουν καταπληκτικά την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Στα πλαίσια της περιγραφής των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή, γίνεται κατανοητός ο σκοπός που υπηρετούν τα ακραία φωνητικά του Akerfeldt, που δε βρίσκονται εκεί από ποζεριά ή κακό γούστο, όπως θεωρεί κάποιος που δεν έχει ξανακούσει death metal. Η εξέλιξη της ιστορίας έχει αρκετά σκοτεινά σημεία και όποιος την παρακολουθεί θα ανατριχιάσει με κάποιες από τις σκηνές χάρη στον τρόπο που δένουν η μουσική, οι στίχοι και τα φωνητικά.

Γενικά, αυτό το δίσκο θα τον εκτιμήσει οποιοσδήποτε έχει καλή σχέση με τη μουσική και εκτιμά τα εναλλακτικά ακούσματα (γιατί Opeth και mainstream στην ίδια πρόταση δε χωρούν εδώ που τα λέμε). Για να τον απολαύσετε σε όλο του το μεγαλείο πρέπει να τον ακούσετε μονορούφι από αρχή μέχρι τέλους.

Over-over-rated

Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τομείς υπάρχουν άτομα ή καταστάσεις που είναι απλώς υπερεκτιμημένοι μέχρι αηδίας. Και φυσικά η μουσική ήταν πάντα υπόδειγμα αυτής της συμπεριφοράς (εδώ διευκρινίζεται ότι μουσική σημαίνει μουσική, οπότε μην περιμένετε να διαβάσετε σε αυτό το άρθρο τίποτα για pop ή σκυλάδικα ή δεν ξέρω εγώ τι σκατά προωθούν κάθε φορά οι δισκογραφικές). Όσο και αν θα τσούξει τους πολλούς fan-boys που λιώνουν για αυτούς, όλοι οι παρακάτω μουσικοί δεν αξίζουν την προσοχή που έχουν εισπράξει :

  • Guns ‘n’ Roses : ναι σωστά διάβασες, οι GnR είναι άνετα μια από τις πιο μέτριες μπάντες που έχει βγει ποτέ. Την επόμενη φορά που θα ακούσεις τον Axl Rose να τραγουδάει απλά ξέχασε πόσο θεό τον θεωρείς, κλείσε τα μάτια και άκου τη φωνή του. Ξέρεις τι είναι αυτό που ακούς; Είναι μια φωνή που καταστράφηκε πριν καλά-καλά ενηλικιωθεί λόγω των ναρκωτικών και του ποτού. Και να σίγουρα δυο δεκαετίες πριν ήταν “πολύ cool αυτή η φωνή δικέ μου”, αλλά τώρα ζεις στο 2010 και αν σου αρέσει περισσότερο να ακούς ναρκωτικοφωνή από ότι ένα σωστό τραγουδιστή τότε απλά grow-up! Όσο για το Slash, ok ωραία πράγματα έβγαζε αλλά για να πεις ότι κάποιος είναι ΓΑΜΑΤΟΣ πρέπει να έχει ένα στοιχείο : τη δημιουργικότητα/πρωτοτυπία. Και όχι τα πεντατονικά σολάκια και τα 4/4 ριφάκια με ακκόρντα για να πατήσει πάνω η φωνή (ποια; ) δεν είναι πρωτότυπα, είναι απλά πιασάρικα.
  • AC/DC : Εδώ δεν έχω και πολλά να πω. Όταν ήταν νέοι δημιούργησαν ένα ωραίο στυλ, έβγαλαν μερικά τραγουδάκια και 35 χρόνια μετά… παίζουν τα ακριβώς ίδια πράγματα. Έλεος ρε παιδιά, ξέρουμε ότι σας αρέσουν τα 3 αυτά ακκόρντα που ξέρετε (ειδικά η Σολ ματζόρε δε λείπει από πουθενά), αλλά τόσα χρόνια πόση λίγη προσπάθεια παίζει να κάνατε για να αναπτύξετε τη μουσική σας; Και δεν εννοώ ότι η καλή μουσική πρέπει να είναι ντε και καλά πολύπλοκη ή ριζοσπαστική, απλά να έχει κάτι το διαφορετικό με τα προηγούμενα 100 κομμάτια που γράψατε! Από τη στιγμή που ακούσει κάποιος το It’s a long way to the top δε χρειάζεται να ακούσει τίποτα άλλο. Ξέρει ήδη όλη τη μουσική σας. Παρ’ όλα αυτά όμως το cd σας κάνει 20€ και το εισιτήριο για τη συναυλία 80€! (τελικά είχα αρκετά να πω)
  • Kirk Hammet
  • Όλες οι core-ίλες : Κοίτα το ότι εμένα δε μου αρέσει το είδος σίγουρα δε σημαίνει ότι είναι μάπα. Αλλά αυτό που κάθε οπαδός της hardcore και των παρακλαδιών της πρέπει να παραδεχτεί είναι ότι αυτή τη στιγμή οι core-ίλες είναι υπερβολικά δημοφιλείς στους νέους με αποτέλεσμα ο κάθε σκατο-πόζερος-που-δεν-έχει-βούληση-και-σε-δυο-χρόνια-θα-ακούει-σκυλάδικα-μπας-και-βρει-έτσι-γκόμενα να ασχολείται με αυτά τα είδη και να τα γεμίζει με τα σκουπίδια που αναπόφευκτα παράγει ένας άνθρωπος που δε νιώθει τη μουσική που παίζει
  • Slipknot : 90% εντυπωσιασμός, 10% πραγματική μουσική αξία
  • Scorpions : εδώ κολλάει αυτό που είπα πριν για τους AC/DC, αν έχεις ακούσει ένα κομμάτι τους ξέρεις όλη τη μουσική τους. Αν έχεις ακούσει και δεύτερο, το έχεις μετανιώσει.
  • Ozzy Osbourne : και για αυτόν θα επαναλάβω ένα προηγούμενο επιχείρημα. Δε θέλουμε σαπίλα λόγω κατάχρησης, θέλουμε ΦΩΝΗ. Την έχεις; Όχι; Τότε δεν είσαι καλός τραγουδιστής. Σοβαρά τώρα του τύπου του λύγιζε η φωνή από όταν ήταν 20κάτι χρονών. Η σάπια/σκληρή/απάνθρωπη φωνή είναι ωραία μόνο όταν είναι επιτηδευμένη και κάπου πίσω της κρύβεται ένας υγιής άνθρωπος που θα σε πορώσει με τις σωματικές του ικανότητες. Κάποιον που έχει λιγότερες δυνατότητες από το μέσο άνθρωπο γιατί να το θαυμάζεις; Το ότι ήταν ιστορική φιγούρα δεν είναι αρκετό για να με κάνει να τον προσκυνάω…

Όπως φαίνεται, η λίστα αυτή μπορεί να μην τελειώσει ποτέ μιας και είναι άπειρα τα παραδείγματα στα οποία μπορώ να αναφερθώ. Προτιμώ όμως να την κρατήσω σε λογικό μέγεθος, οπότε θα αρκεστώ σε αυτά τα από το χώρο της metal και θα αφήσω τον καθένα να συνεχίσει στο μυαλό του τη λίστα όπως θέλει.

Αρέσει σε %d bloggers: