Μοντέρνοι Πειρατές

Πέτυχα πρόσφατα στο internet έναν γρίφο που είχα συναντήσει και παλιότερα που έχει αρκετό ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Ο γρίφος είναι ο εξής :

5 πειρατές βρίσκουν ένα σεντούκι με 1000 χρυσά νομίσματα. Το μοίρασμα των θησαυρών γίνεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο. Ο τωρινός αρχηγός προτείνει ένα τρόπο μοιράσματος και κατόπιν γίνεται ψηφοφορία. Αν η πρόταση μαζέψει τουλάχιστον το 50% των ψήφων (ψηφίζει και ο ίδιος ο αρχηγός) τότε περνάει η απόφασή του, τα λεφτά μοιράζονται όπως προτάθηκε και η ζωή συνεχίζεται. Αν, όμως, δεν πάρει τους μισούς ψήφους ο αρχηγός, τότε εκτελείται επιτόπου, τον διαδέχεται ο επόμενος σε ιεραρχία και, με τη σειρά του, προτείνει αυτός το δικό του τρόπο μοιράσματος του χρήματος. Η ερώτηση λοιπόν είναι : τι ακριβώς πρέπει να προτείνει ο αρχηγός στους πειρατές ώστε να μην πεθάνει αλλά να έχει και το μέγιστο δυνατό κέρδος; Η ιδιαιτερότητα του γρίφου είναι στο ότι οι πειρατές είναι

  • απείρως άπληστοι : αν ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές μια τους προσφέρει έστω και 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από τις υπόλοιπες, θα την προτιμήσουν οπωσδήποτε.
  • απείρως αιμοδιψείς : δεδομένου ότι δύο ή περισσότερες εναλλακτικές λύσεις θα προσφέρουν σε έναν πειρατή τα ακριβώς ίδια λεφτά, αυτός θα προτιμάει πάντα τη λύση που θα προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους στους υπολοίπους πειρατές.
  • απείρως λογικοί και έξυπνοι : δεν υπάρχει κανένας συναισθηματικός παράγοντας στο μοίρασμα του χρυσού και, επίσης, δεν κάνουν πότε το παραμικρό λάθος στην πρόβλεψη των πιθανών εκβάσεων, επιλέγοντας πάντα αυτό που ικανοποιεί μέγιστα τα δύο παραπάνω κριτήρια.

Το ωραίο με αυτό το γρίφο είναι ότι η σωστή απάντηση είναι λίγο απρόβλεπτη διαισθητικά και αρχικά δεν την περιμένει κανείς. Συγκεκριμένα, αν η ιεραρχία των πειρατών είναι Α > Β > Γ > Δ > Ε, τότε το μοίρασμα που πρέπει να προτείνει ο αρχηγός (Α) είναι :
Α : 998 νομίσματα
Β : 0 νομίσματα
Γ : 1 νόμισμα
Δ : 0 νομίσματα
Ε : 1 νόμισμα

Παραδόξως, ο πειρατής Α έχει την ευκαιρία να πάρει σχεδόν ολόκληρο το θησαυρό μόνος του. Αυτό προκύπτει ευκολότερα από ότι φαίνεται, ξεκινώντας την ανάλυση του προβλήματος ανάποδα. Δηλαδή, αν είχαν μείνει μόνο οι τελευταίοι δύο πειρατές (Δ & Ε) τότε ο Δ θα μπορούσε να πάρει όλο το θησαυρό μόνος του αφού νικάει την ψηφοφορία ψηφίζοντας τον εαυτό του. Άρα ο πειρατής Γ για να μην πεθάνει χρειάζεται να προσφέρει 1 νόμισμα στον Ε και κανένα στο Δ, ώστε να πάρει την ψήφο του Ε και να κερδίσει την ψηφοφορία. Αντίστοιχα, αν ο Β είχε προσφέρει 1 χρυσό νόμισμα στον Δ και κανένα στους άλλους δύο θα έπαιρνε την ψήφο του Δ (αφού αν καταψηφίσει το Β, τότε θα περάσει η πρόταση του Γ, στην οποία δε θα πάρει τίποτα). Συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο, καταλήγουμε ότι ο Α για να πάρει τους 2 ψήφους που θα του εξασφαλίσουν την πλειοψηφία χρειάζεται να προτείνει αυτό που έγραψα και παραπάνω, αφού οι Γ, Ε βγαίνουν κερδισμένοι με το να συμφωνήσουν μαζί του και να μην περάσει η ιεραρχία στον Β, που δε χρειάζεται να τους προσφέρει τίποτα.

Όλα αυτά δεν τα ανέφερα, βεβαίως, μόνο για να παρουσιάσω το γρίφο αυτόν καθ’ αυτόν (αν και μου αρέσει ο συγκεκριμένος), αλλά κυρίως γιατί αυτή η φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά των πειρατών μοιάζει πολύ με τη νοοτροπία του σημερινού ανθρώπου που περνάει οικονομική κρίση. Σκεφτείτε μόνο ότι για να σταθεί μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, πρέπει κάπως να ησυχάσει το λαό. Και πως θα το κάνει αυτό; Ακριβώς όπως και ο αρχηγός των πειρατών στο παράδειγμά μας. Δε χρειάζεται παρά να προσφέρει λίγα ψίχουλα σε αυτούς που θα βγουν χαμένοι σε διαφορετική περίπτωση και έχει την υποστήριξη που χρειάζεται, κρατώντας σχεδόν όλο τον πλούτο για τον εαυτό της.

Και ενώ σε μια τέτοια περίπτωση όλοι φωνάζουμε ότι μόνο δίκαιη ή συμφέρουσα δεν είναι αυτή η κατανομή και ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να τη δεχτούμε, μόλις έρθει η στιγμή που θα μας προσφέρει ο “αρχηγός” 1 χρυσό νόμισμα παραπάνω από το τίποτα, το δεχόμαστε και βγάζουμε το σκασμό, χωρίς να μας νοιάζει ότι μακροπρόθεσμα έχουμε καταδικάσει τον εαυτό μας στη φτώχεια.

Επομένως, ούτε “μαζί τα φάγαμε”, όπως μας λένε, αλλά ούτε και αθώοι, όπως θέλουμε να ισχυριζόμαστε, είμαστε. Γιατί ούτε για αστείο δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν απάνθρωπες κυβερνήσεις και άδικα οικονομικά συστήματα πάνω από έναν τίμιο και αφιλοκερδή λαό. Αλλά χειρότερη από την απατεωνία είναι η ηλιθιότητά μας, αφού δεν κλέψουμε εμείς τα ουσιαστικά ποσά, απλά νομίζουμε ότι βγαίνουμε κερδισμένοι με το 1 γαμημένο νόμισμα που θα πάρουν τα χεράκια μας.

Αυτή τη λίγη τροφή για σκέψη είχα να παρουσιάσω. Πείτε μου γνώμες όσοι ενδιαφέρεστε (και έχετε xD).

Προγραμματιστές σε κατηγορίες

Δανειζόμενος την ιδέα του tsironakos για την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων με βάση το λειτουργικό σύστημα που χρησιμοποιούν, είπα να συντάξω ένα αντίστοιχο άρθρο για τους προγραμματιστές, ή μάλλον για τις ίδιες τις γλώσσες προγραμματισμού μέσω φανταστικών ατόμων που τις χρησιμοποιούν. Για να καταλάβετε αν σας ενδιαφέρει το άρθρο και το αντίστοιχο nerd-humor μπορείτε να κάνετε το ακόλουθο quiz :

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ακούτε το Αγγλικό γράμμα “C”;

  1. Duh! Το Αγγλικό γράμμα “C”!
  2. Το ακόρντο που στην Ελλάδα πιο συχνά αποκαλούμε Ντο Ματζόρε
  3. Τη διαδικαστική γλώσσα προγραμματισμού C
  4. Μια σταθερά σε μαθηματική εξίσωση.

Αν η απάντησή σας δεν ήταν το (3) επιστρέψτε στο facebook, το windows live messenger ή οποιαδήποτε άλλη πηγή spamming με βοήθησε να σας φέρω εδώ γιατί δε σας ενδιαφέρουν τα παρακάτω. Όσοι από εσάς απαντήσατε με το (3) όχι επειδή το ξέρατε, αλλά επειδή το είδατε από τον πρόλογο, συγχαρητήρια! Κλέψατε σε quiz στο οποίο δεν είχατε να κερδίσετε κάτι… Υπάρχει πιο “πάτος” από αυτό;

Εν πάση περιπτώσει, εγώ ξεκινάω :

Προγραμματιστής C

Η πιο πολυπληθής κατηγορία προγραμματιστών. Κάνει πρόθυμα οποιαδήποτε δουλειά και λύνει οποιοδήποτε πρόβλημα. Ακόμη και αν του ζητήσεις κάτι ασύλληπτο όπως το να φέρει ειρήνη σε όλον τον κόσμο θα σου βρει μια σειρά 1.581 στοιχειωδώς απλών βημάτων που μπορεί να ακολουθήσει ακόμη και η κουτσή Μαρία και να τα καταφέρει! Όταν όμως του ζητάς κάτι απλό αυτή η ιδιότητά του σου φαίνεται ενοχλητική και ανούσια. πχ ο προγραμματιστής της C για να φτιάξει φραπέ δεν παίρνει όλα τα απαραίτητα από το ντουλάπι να τα βάλει στον πάγκο και να ξεκινήσει όπως όλος ο κόσμος. Όχι! Αυτός ανοίγει το ντουλάπι να βγάλει τη ζάχαρη. Το κλείνει. Ακουμπάει τη ζάχαρη στον πάγκο. Ξανανοίγει το ντουλάπι για να βγάλει τον καφέ. Το ξανακλείνει. κ.ο.κ. Μάλιστα, αν κάθεσαι δίπλα του όλη αυτήν την ώρα θα σου εξηγεί τι κάνει καθώς το κάνει γιατί θεωρεί ότι μπορεί να σε μπερδέψει αλλιώς. Αν το ρωτήσεις γιατί τα κάνει όλα αυτά, θυμώνει και σου εξηγεί ότι ο δικός του τρόπος είναι ο σωστός και οτιδήποτε άλλο είναι χαοτικό και αντι-αποτελεσματικό! Γενικά είναι ανοιχτόμυαλος και ευγενικός άνθρωπος εκτός από όταν γνωρίζει προγραμματιστές Pascal. Τότε τους κάνει τη ζωή δύσκολη, αποκαλώντας τους “μικρά παιδιά” και “ανώριμους”, ενώ δε θα τους ζητήσει ποτέ βοήθεια γιατί θεωρεί ότι δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα.

Προγραμματιστής Python

Ο πιο εκκεντρικός προγραμματιστής της παρέας. Είναι ο κομπλεξικός τύπος που θέλει τα πάντα στη σωστή θέση, απόλυτη συμμετρία, από το χτένισμά του στο μήκος των κορδονιών των παπουτσιών του, και μάλιστα οτιδήποτε δε συμφωνεί με αυτές του τις ιδιοτροπίες το αγνοεί επιδεικτικά ˙ σα να πιστεύει ότι δεν αξίζει να υπάρχει. Όλοι αναστενάζουν όταν αρχίζει να μετράει αποστάσεις μεταξύ των ποτηριών και να τα μετακινεί άσκοπα στο τραπεζάκι της καφετέριας, αλλά κανείς ποτέ δεν του λέει τίποτα και έτσι έχουν όλοι ευθύνη για την κατάντια του. Έχει, παρ’ όλα αυτά, άπειρες γνώσεις, ίσως περισσότερες και από ό,τι αντιλαμβάνεται ο ίδιος. Όταν στο δημοτικό οι άλλοι μάθαιναν τις 4 πράξεις, αυτός διάβαζε μιγαδικούς. Στο γυμνάσιο είχε τελειώσει κάθε επιστημονικό σύγγραμμα που μπόρεσε να βρει μπροστά του. Στο λύκειο πλέον οι καθηγητές του φοβόντουσαν να μπουν στην τάξη γιατί ένιωθαν ότι τους ρεζίλευε. Όταν σου εξηγεί τις σκέψεις του δε βγάζεις άκρη μέσα στο χάος και για αυτό ξαφνιάζεσαι κάθε φορά με το πόσο εύκολα (αλλά όχι απλά) μπορεί να λύσει τα προβλήματά του.

Προγραμματιστής Pascal

Οι προαναφερθέντες “εχθροί” των προγραμματιστών C. Οι οπαδοί της Pascal είναι καλά μορφωμένοι και φοβεροί στη θεωρία. Μπορούν να σε μάθουν να κάνεις πολλά ωραία πράγματα και πάντα στα εξηγούν με τρόπο που να είναι εύκολα κατανοητός. Άμα τους ζητήσεις, όμως, να τα εφαρμόσουν στην πράξη… συνειδητοποιείς ότι σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος, ακόμη και χωρίς τις αντίστοιχες θεωρητικές γνώσεις θα μπορούσε να δράσει πιο σωστά και πιο αποτελεσματικά στη θέση τους.

Προγραμματιστής MySQL

Οι παρλαπίπες της παρέας. Έτσι και ξεκινήσουν να μιλάνε δεν το βουλώνουν ποτέ και αυτό γιατί οι συνειρμοί τους είναι κυριολεκτικά ατελείωτοι (και, δυστυχώς, παντελώς αδιάφοροι για οποιονδήποτε άλλο) και αφορούν κυρίως λίστες άχρηστων πληροφοριών. “Α ρε δε σου είπα τι έγινε χθες στο μάθημα οδήγησης. Και μιας και το ανέφερα, ξέρεις ότι έχουμε μείνει μόνο 2 άτομα στην παρέα που δεν έχουν πάρει το δίπλωμα ακόμη; Η τελευταία φορά που είχαμε μείνει έτσι δύο άτομα ξεκάρφωτα από την παρέα ήταν όταν είχατε γίνει όλοι 18 και εγώ με το Μήτσο είχαμε μείνει τελευταίοι ανήλικοι. Ο Μήτσος, μιας και τον ανέφερα, πήγε πάλι ταξίδι στο εξωτερικό! Τυχερός είναι αν υπολογίσεις ότι μόνο το 4% των πολιτών έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να φεύγει τόσο συχνά… Και εφόσον ανοίξαμε το θέμα…”
–“ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!!!”

Προγραμματιστής Assembly

Παρ’ όλο που κανείς δεν περηφανεύεται, σχεδόν όλοι όσοι ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες έχουν έναν τέτοιο παππού. Ο μπαρμπα-assembly έμαθε προγραμματισμό πολύ παλιά και μάλλον έχει γράψει ό,τι ήταν να γράψει και τα έχει παρατήσει προ πολλού. Είναι ο κλασικός παππούς που ποτέ δε θα καταλάβει τις συνήθειες και τις ιδεολογίες των νέων και θα εκφράζει μονίμως συντηρητικές απόψεις, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί όλοι ενοχλούνται από αυτό. Επίσης, για κάποιο λόγο ποτέ δεν έμαθε τι πάει να πει μεταφορικός λόγος ή αλληγορία και σου πρήζει τα αρχίδια όταν κάνεις το λάθος να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε μη-κυριολεκτικό στην ομιλία σου. Αν τον πάρεις τηλέφωνο και τον ρωτήσεις “που είσαι;” για να μάθεις τα νέα του θα σου πει “σπίτι. εκεί δεν πήρες;” και σε αντίθεση με τους υπόλοιπους 3 μαλάκες στον κόσμο που το λένε αυτό, ο μπαρμπα-assembly δεν το κάνει ούτε από χιούμορ ούτε γιατί θέλει να στην πει που χρησιμοποιείς ανούσιες εκφράσεις. Ο assembler απλά δεν μπορεί να αντιληφθεί το πώς μπορεί κάποιος να εννοεί κάτι διαφορετικό από ακριβώς αυτό που είπε…

Game Reviews : Red Dead Redemption

Red Dead Redemption cover art

Spoiler Alert : το κείμενο δεν έχει spoilers, αλλά έχουν τα σχόλια. Όποιος σκοπεύει να παίξει το παιχνίδι και δε θέλει να ξέρει τι γίνεται ας μη διαβάσει τα σχόλια του άρθρου. You have been warned!

Συνεχίζω το άρθρα με τα προτεινόμενα/αγαπημένα μου games με το Red Dead Redemption, το οποίο εκτυλίσσεται στο Wild West στις αρχές του 20ου αιώνα. Μιας και είναι ένα παιχνίδι της Rockstar (και φυσικά πρωταγωνιστούν τα όπλα αφού είναι Western), έχει ακουστεί ότι το RDR είναι ένα “Grand Theft Auto με άλογα”. Παρ’ όλο που αυτός ο χαρακτηρισμός προϊδεάζει τον παίχτη για πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού, ταυτόχρονα το αδικεί στους τομείς στους οποίους διακρίνεται ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που υπάρχουν.

Η μεγαλύτερη ίσως διαφορά από τα GTA είναι ότι η κεντρική ιστορία είναι από τα δυνατά του σημεία! Ο John Marston ήταν ένας εγκληματίας, μέλος μιας 4-μελούς συμμορίας που είχε γίνει πολύ γνωστή για τα εγκλήματα που διέπραττε. Για λόγους που εξηγεί στη διάρκεια του παιχνιδιού του ο John απομακρύνθηκε από αυτή τη ζωή, έκανε οικογένεια και προσπάθησε να ζήσει “φυσιολογικά” ως ιδιοκτήτης ράντσου. Όμως, η κυβέρνηση για να ξεφορτωθεί τους πρώην-συνεργάτες του, που συνέχιζαν να παρανομούν, τον εκβιάζει να παραδώσει την παλιά συμμορία του με αντάλλαγμα την ελευθερία της γυναίκας και του γιού του. Εκεί κάπου ξεκινάει η ιστορία και ο παίκτης αποκτά τον έλεγχο. Παρ’ όλο που αυτή η εισαγωγή μπορεί να ακουστεί λίγο κλισέ και “αμερικανιά”, ο τρόπος που εξελίσσεται και παρουσιάζεται η ιστορία είναι πολύ πετυχημένος και όχι μόνο δεν είναι προβλέψιμη ή βαρετή, αλλά επιπλέον δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις τον John Marston και να εύχεσαι να τα καταφέρει καθώς πλησιάζεις στο τέλος.

Φυσικά, όλα αυτά δεν πρόκειται να τα καταφέρει μόνος του και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συνεργάζεται με πολλούς ανθρώπους που μπορούν να τον βοηθήσουν να βρει ή και να εξουδετερώσει τους “φίλους” του. Έτσι υπάρχουν δεκάδες χαρακτήρες που εμφανίζονται στο Red Dead Redemption και ο καθένας τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Υπάρχει η καλόκαρδη Bonnie, ο έμπορος-απατεώνας Dickens, ο τρελός Seth, ο δικτάτορας Allende κ.ο.κ. Και όλα αυτά με το διεστραμμένο (και δυστυχώς αρκετά ρεαλιστικό) στυλ της Rockstar. Ξεχάστε τους κλασικούς μονοδιάστατους “βοηθάω τον κόσμο επειδή είμαι καλός” και “σκοτώνω επειδή θέλω να βλέπω πόνο και δυστυχία”. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τη δική τους ηθική και καμία δεν είναι αμιγώς καλή ή κακή. Μάλιστα, ο Marston έχει αποκλειστικό στόχο να σώσει την οικογένειά του κι έτσι συνεργάζεται με τους ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν, άσχετα με το αν συμφωνεί μαζί τους ή θέλει να τους υποστηρίξει.

Αυτό που κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές εξελίξεις είναι απρόβλεπτες. Οι πρωταγωνιστές πεθαίνουν το ίδιο εύκολα με τους υπόλοιπους ανθρώπους (και ψοφάνε σα ζώα, όχι με επικές μουσικές και αργή κίνηση), το happy end δεν είναι ποτέ δεδομένο και οι

διάλογοι δε γίνονται μόνο για να προχωρούν την ιστορία ˙ κάποιες φορές οι πρωταγωνιστές απλά θέλουν να συζητήσουν κάτι! Υπάρχουν, μάλιστα, σκηνές που δεν τις βλέπεις σχεδόν ποτέ σε παιχνίδια/ταινίες αλλά θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματική ζωή κι έτσι εκπλήσσεσαι θετικά όταν τις συναντάς.

Ένα από τα δεκάδες άλογα που μπορείς να δαμάσεις και να χρησιμοποιείς στο παιχνίδι

Στην αληθοφάνεια βοηθάει και η open-world νοοτροπία του παιχνιδιού. Μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα παράλληλα με το να προχωράς την ιστορία, όπως το να κάνεις μονομαχίες (western είπαμε!), να κυνηγάς ζώα (ή να σε κυνηγάνε αυτά!), να παίξεις poker ή άλλα παιχνίδια τζόγου, να μεθύσεις (ω ναι!) ή και να σκοτώνεις τυχαίους περαστικούς. Και βεβαίως, όλα αυτά τα δευτερεύοντα στοιχεία έχουν πολύ περισσότερο βάθος από ότι αναλογεί συνήθως στα mini-games. Επιπλέον, στα ταξίδια σου μπορείς να βρεις από ανθρώπους που κατέβηκαν από το άλογό τους για να κατουρήσουν μέχρι κατασκηνωτές που κάθονται γύρω από τη φωτιά και συζητάνε. Θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες για το πόσο προσεγμένη είναι η κάθε λεπτομέρεια του κόσμου του παιχνιδιού αλλά νομίζω αυτά αρκούν για να αποκτήσετε μια γενική ιδέα.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι από τα καλύτερα που έχω δει μέχρι στιγμής, χωρίς να ανατρέπουν τα δεδομένα του χώρου, και χάρη στο πολύ ωραίο animation που έχει γίνει, το παιχνίδι είναι σχεδόν σα να παίζεις σε μια πολύωρη ταινία. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και το soundtrack που αν και γενικά δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από το background, έχει 3 συγκεκριμένα σημεία στα οποία έχει πλήρη κομμάτια με στίχους, που έχουν ταιριάξει απόλυτα με το τι συμβαίνει στην ιστορία στην κάθε περίπτωση και κάνουν ακόμη πιο έντονα τα συναισθήματα που προκαλεί το παιχνίδι.

Εν ολίγοις, το immersion του παιχνιδιού είναι ένα από τα καλύτερα που έχω συναντήσει, που μόνο μερικά σποραδικά bugs το εμπόδισαν να αγγίξει την τελειότητα.

Μένει, λοιπόν, μόνο το gameplay να σχολιάσω αλλά έχω ήδη μακρηγορήσει και αυτό δεν είναι ένα από τα στοιχεία στα οποία ήθελα να εστιάσω. Οπότε, με λίγα λόγια, το παιχνίδι έχει ένα κλασικό 3rd person shooter στυλ (σαν το GTA 4). Χωρίς καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία, το σύστημα αυτό δουλεύει καλά και είναι διασκεδαστικό και δεν το βαριέσαι εύκολα. Επίσης, το multiplayer έχει πολύ χαβαλέ, με παραλλαγές των βασικών modes : deathmatch, team deathmatch, capture the flag κτλ., αλλά και free roam.

Γενικά, το Read Dead Redemption είναι από τα πιο ολοκληρωμένα παιχνίδια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και πιστεύω στο μέλλον θα θεωρείται υπόδειγμα για το πώς πρέπει να δουλεύουν τα open-world παιχνίδια, αλλά και το βάθος που πρέπει να έχουν η ιστορία και οι χαρακτήρες. Δεν το προτείνω ανεπιφύλακτα μόνο σε gamers, αλλά σε οποιονδήποτε θέλει να παρακολουθήσει μια ενδιαφέρουσα ιστορία διασκεδάζοντας παράλληλα με ένα καλοφτιαγμένο παιχνίδι.

2η Ευκαιρία

Λίγο πολύ όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βρισκόμαστε θύματα προδοτικής ή ανήθικης συμπεριφοράς από κάποιον που θεωρούσαμε έμπιστο φίλο (ή έστω γνωστό). Κάτι τέτοιες στιγμές δύο είναι οι πιθανές αντιδράσεις των (υπολοίπων) φίλων μας. Ή θα μας υποστηρίξουν και θα λένε τι αρχίδι ήταν ο άλλος και πως δεν αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του κτλ ή θα θεωρήσουν ότι έγινε μια παρεξήγηση και θα μας πουν να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Ναι, ναι, το ξέρω, υπάρχουν κι άλλες πιθανές αντιδράσεις (η πιο συνήθης είναι “στα αρχίδια μας”) αλλά δε γαμιέται, για εισαγωγή τα αναφέρω αυτά.

Αυτό που θέλω να αναλύσω στην πραγματικότητα είναι το σκεπτικό της “2ης ευκαιρίας” που ανέφερα. Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται πιο σωστό και αξιέπαινο το να δίνεις άλλη μια ευκαιρία σε κάποιον ˙ ωστόσο, αυτή η λογική έχει μια τεράστια τρύπα. Και αυτή είναι το ότι να συμπαθείς και να εμπιστεύεσαι κάποιον άνθρωπο δε γίνεται κατ’ ανάγκη με κριτήρια αντικειμενικά και δίκαια.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνεις καν την πρώτη ευκαιρία σε κάποιον αν δεν το επιθυμείς ο ίδιος. Ακόμη και δήθεν ηλίθιοι λόγοι όπως “μου τη σπάει η φάτσα του” είναι επαρκείς για να αποφύγεις την επαφή με κάποιο άτομο, γιατί στην τελική δεν έχει σημασία το αν κάποιος “αξίζει” καλή αντιμετώπιση –το μέτρο για την παρέα με ένα άτομο είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι και τι στάση σου εμπνέει να κρατήσεις απέναντί του.

Αυτό για κάποιος μπορεί να φαίνεται περίεργο ή ακόμη και σκληρό αλλά δεν πρέπει να το αναλύουμε το θέμα με την άποψη ότι η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς ένα άτομο είναι επιβράβευση ή τιμωρία αντίστοιχα για το χαρακτήρα του. Αυτά είναι γνήσια συναισθήματα που δεν έχει νόημα να τα προσομοιώνουμε ή να τα εκβιάζουμε. Βέβαια, για να μην καταλήξουμε στο άλλο άκρο, να διευκρινίσω ότι όλα αυτά αναφέρονται κυρίως σε άτομα με τα οποία δεν υπάρχει ουσιαστικό παρελθόν. Προφανώς δεν είναι σωστό να παρατήσει κανείς τον κολλητό του επειδή άρχισε να του τη δίνει κάποια συνήθειά του ή κάτι τέτοιο. Όχι ότι θα πρέπει κάποιος να αισθάνεται “παγιδευμένος” σε αυτήν την περίπτωση, απλά εκεί θα έχει λόγους για να προσπαθήσει να συμβιβαστεί.

Όμως, όμως αυτά είναι άλλα, πιο πολύπλοκα θέματα. Σκοπός μου ήταν απλά να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να κανονίζουμε τις σχέσεις μας με γνώμονα το τι αξίζει ο καθένας σαν άτομο, αλλά με το ποιους εμείς οι ίδιοι θέλουμε δίπλα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε τα άτομα με τα οποία θα τα πάμε τελικά καλά και θα έχουμε μέλλον.

Game Review : Oblivion

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δεν είναι ακριβώς ένα game review με την έννοια ότι δε θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω όλες τις πτυχές του παιχνιδού, ούτε θα φανώ αντικειμενικός κριτής του τι προσφέρει. Αυτό που διαβάζετε είναι απλώς το πρώτο από μια σειρά άρθρων στα οποία θα αναφέρω τα αγαπημένα μου παιχνίδια (ανεξαρτήτως της ηλικίας τους) και το λόγο που τα ξεχωρίζω για τους φίλους gamers που μπορεί να ενδιαφερθούν να τα check-άρουν ή να ακούσουν μια δεύτερη άποψη. Όποιος δεν είναι gamer και δεν το κατάλαβε από μόνος του, δεν πρέπει να διαβάσει αυτό το άρθρο γιατί δε θα του προσφέρει τίποτα.

Το πρώτο όνομα στη λίστα είναι το Elder Scrolls IV : Oblivion. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά του Oblivion που σε κάνουν να κολλάς πάνω του μέχρι να πεθάνεις ή να βγει το Elder Scrolls V. Το ένα είναι το καλύτερο σύστημα leveling και class-εων που έχω δει ποτέ σε παιχνίδι και το άλλο είναι ο τεράστιος ανοιχτός κόσμος του παιχνιδιού.

Πολεμιστής-μάγος με τα 7 βασικά skills του

Όσον αφορά τις κλάσεις, η πρωτοτυπία του παιχνιδιού είναι ότι απλά δεν υπάρχουν. Το παιχνίδι σου παρουσιάζει κάποιες κλάσεις για να επιλέξεις στην αρχή, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά πρότυπα και η καλύτερη επιλογή για τον παίχτη είναι να φτιάξει μια δική του κλάση, διαλέγοντας τα 7 βασικά skills του χαρακτήρα του. Αυτό που διαφέρει από σχεδόν όλα τα υπόλοιπα RPGs είναι ότι ο παίχτης μπορεί να διαλέξει οποιονδήποτε συνδυασμό από τα 21 υπάρχοντα skills. Πχ μπορεί να φτιάξει έναν τοξότη με conjuration (σχολή μαγείας) ώστε να μπορεί στην ανάγκη να δημιουργεί σπαθιά και πανοπλίες από το πουθενά αν περικυκλωθεί από αντιπάλους, κάτι που ο κλασικός rogue δεν μπορεί να κάνει. Ή μπορεί να φτιάξει έναν υβριδικό χαρακτήρα που να πολεμάει με σπαθί, πανοπλία και heavy armor αλλά να είναι και μπορεί να ρίχνει fireballs (Destrucion), να κάνει heal και buffs (Restoration) και να γίνετια αόρατος (Illusion). Ή να φτιάξει ένα μάγο με stealth και Marksman ώστε να μπορεί να κάνει sneak και να σκοτώνει πισώπλατα με τόξο όταν δε χρειάζεται μαγικά.

Αφού ο παίχτης διαλέξει τα βασικά του skills, θα πρέπει να τα ανεβάζει με τον πιο λογικό τρόπο : να τα χρησιμοποιεί. Στο Oblivion δεν κερδίζεις experience από το να σκοτώνεις τέρατα και να τερματίζεις αποστολές. Αν πχ χτυπήσεις έναν αντίπαλο με το σπαθί σου, ανεβαίνει λίγο το blade, ενώ αν μπλοκάρεις επιτυχώς ένα χτύπημα ανεβαίνει το block και ούτω καθεξής. Ανεβάζοντας τα βασικά skills παίρνεις και level, ενώ όλα τα υπόλοιπα skills που δεν επέλεξες για το χαρακτήρα σου μπορείς να τα χρησιμοποιείς κανονικά (!) μόνο που ξεκινούν από πολύ χαμηλότερο επίπεδο και δεν επηρεάζουν το level σου, αλλά επηρεάζουν τα στατιστικά σου αν τα ανεβάζεις και αυτά παράλληλα με τα βασικά.

Το άλλο στοιχείο του Oblivion που ξεχωρίζει είναι η ελευθερία που σου δίνει. Το παιχνίδι ουσιαστικά σε πετάει μέσα σε έναν τεράστιο κόσμο και σε αφήνει να κάνεις ό,τι γουστάρεις εκεί μέσα και με οποιαδήποτε σειρά, δίνοντάς σου ένα main quest με το οποίο δε χρειάζεται καν να ασχοληθείς. Το main quest είναι από μόνο του καμιά 20αρια ώρες αν θυμάμαι καλά και πέρα από αυτά υπάρχουν τα guilds με τις δικές τους αποστολές, αποστολές από NPCs, από θεότητες και αν τα βαρεθείς όλα αυτά μπορείς και να εξερευνείς απλά τον κόσμο, στο χάρτη του οποίου εμφανίζονται αρχικά μόνο οι μεγάλες πόλεις, αλλά είναι γεμάτος με dungeons, πανδοχεία, μικρά χωριά και κατασκηνώσεις ληστών. Συνολικά, μπορεί κάποιος να παίζει πάνω από 100 ώρες με ένα χαρακτήρα και μετά να δημιουργήσει καινούριο και να ανακαλύψει πολλά ακόμη πράγματα που δεν είχε συναντήσει την πρώτη φορά.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά για την Bethesda, εξόπλισε το παιχνίδι με πανέμορφα γραφικά για την εποχή του και ένα ωραίο soundtrack. Δυστυχώς, το παιχνίδι έχει επίσης πάρα πολλά bugs και μερικά σχεδιαστικά λάθη που μπορούν να χαλάσουν κάπως την εμπειρία του παίχτη, κυρίως το σύστημα level scaling που φέρνει τα τέρατα και το loot κάθε περιοχής στο level του παίχτη, χαλώντας λίγο την αίσθηση περιπέτειας στην εξερεύνηση του κόσμου. Επιπλέον, το παιχνίδι δεν έχει πάντοτε το καλύτερο immersion. Από τη μία τα dungeons είναι τρομακτικά, ειδικά όταν περπατάς σε έναν σκοτεινό διάδρομο με πολλές γωνίες και λες «τώρα θα μου πεταχτεί ένας vampire και θα με γαμήσει» (tip: η default φωτεινότητα μερικές φορές είναι λίγο ψηλή για να φαίνονται ωραία τα dungeons. Χαμηλώστε τη μέχρι τα σημεία χωρίς φωτισμό να φαίνονται ρεαλιστικά σκοτεινά), αλλά από την άλλη οι διάλογοι με τους NPCs και ο τρόπος που λειτουργούν κάποια quest κάνουν πολύ έντονη την αίσθηση ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός απλού παιχνιδού. Αυτά όμως δεν είναι αρκετά για να χαλάσουν τη γενική εικόνα του παιχνιδού και να το καταστήσουν κάτι λιγότερο από Masterpiece.

Μερικά από τα επόμενα άρθρα :

  • Dragon Age : Origins
  • Prince of Persia : Sands of Time trilogy
  • Red Dead Redemption

152 άτομα δε γουστάρουν το αγαπημένο σου κομμάτι. Deal with it!

Δεν ξέρω πως ακριβώς καθιερώθηκε αλλά στο youtube έχουν γίνει πολύ μόδα τα ηλίθια comments για τα dislikes σε ένα κομμάτι. Καταρχάς, συγχαρητήρια στο youtube που έχει το θάρρος να βάζει dislike button σε αντίθεση με κάτι άλλους φλώρους (ΜΕ ΑΚΟΥΣ FACEBOOK; ). Στο θέμα μας τώρα.

Βάζεις στο Youtube να δεις το Sweet Child of Mine των Guns ‘n’ Roses, το οποίο έχει 83,705 likes και 2.032 dislikes και το top rated comment είναι

I need 2,032 guns and 83,705 roses.

Ουάου φοβερό λογοπαίγνιο. Νομίζω κανείς άλλος δε θα το σκεφτόταν. Στη διασκευή Knocking on Heaven’s Door των GnR πάλι :

I need 40,961 Roses And 1,338 Guns…

Χμ τελικά ίσως να μην ήταν τόσο πρωτότυπο. Αντίστοιχα στο Turn the Page του Bob Seger :

70 people cant turn the page

Μαλάκα πως σου ήρθε;

Και αυτό που υπάρχει ολόιδιο στα μισά videos του youtube :

XXXX people hit the dislike button by mistake

Υπάρχουν και άλλα πιο άκυρα. Κάπου είχα πετύχει ένα που απέδιδε τα dislikes σε Μεξικανούς ή κάτι τέτοιο (WTF dude?). Ή το άλλο φοβερό chain-comment που υπάρχει σε άπειρα rock/metal κομμάτια :

You say Lady Gaga, I say Nirvana.
You say Hannah Montana, I say AC/DC.
You say Owl City, I say Lynyrd Skynard.
You say Jonas Brothers, I say Aerosmith.
You say Justin Bieber, I say Queen.
You say Taylor Swift, I say Van Halen.

95% of teens these days listen to the same crappy pop over and over again. If you’re one of the 5% who still listens to real music, thumb this up, then copy and paste it to at least five videos. Don’t let the spirit of rock and roll die

Το πνεύμα της rock and roll; Που περιλαμβάνει και το ότι εγώ κάνω (και κατ’ επέκταση ακούω) αυτό που γουστάρω και θεωρώ σωστό χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Ναι έχεις δίκιο. Ας κάτσουμε να κάνουμε paste σε όλα τα video του youtube ένα comment στο οποίο κλαιγόμαστε για τη pop μουσική. Έτσι θα διασώσουμε το πνεύμα της rock!

Ντάξει η αλήθεια είναι ότι πολλοί στη ζωή μας περνάμε μια φάση στην οποία είμαστε αχόρταγοι attention whores. Ίσως αν πετύχαινα αυτή τη μόδα όταν ήμουν στο Γυμνάσιο να συμμετείχα κι εγώ έστω για λίγες μέρες. Αλλά τώρα δε μιλάμε μόνο για 14χρονα παιδιά που ανακαλύπτουν το internet. Μιλάμε για άτομα διαφόρων ηλικιών και εμπειριών τα οποία ψοφάνε για να πάρουν 2 thumbs up στα σχόλιά τους και να νιώσουν ότι όλοι βρήκαν πολύ cool αυτό που post-αραν.

Βέβαια το ότι κάποια στιγμή κάποιος μαλάκας είπε κάποια μαλακία δεν είναι καινόυριο φαινόμενο. Οι γελοίοι της υπόθεσης είναι οι τυπάδες που δίνουν τα thumbs-up. Πόσο ανασφαλής πρέπει να είσαι για να αρπάζεις κάθε ευκαιρία να συμφωνήσεις ότι το αγαπημένο σου κομμάτι είναι αντικειμενικά γαμάτο, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος δεν το καταλαβαίνει; Και δε λέω αν η ψηφοφορία γινόταν όπως παλιά που είχε αστεράκια ίσως να είχε νόημα αυτή η συμπεριφορά γιατί το να δώσει ο άλλος 1 αστεράκι σε κάτι που δεν του αρέσει αυτομάτως περνάει το μήνυμα «ότι δε μου αρέσει δεν αξίζει».

Τώρα όμως υπάρχουν δύο κουμπιά : «like», «dislike» και νομίζω είναι ξεκάθαρο ότι εννοούν like και dislike αντίστοιχα (ναι μόνος μου το σκέφτηκα). Δε βλέπω το πρόβλημα με το να πει κάποιος ότι δεν του αρέσει η μουσική που ακούω εφόσον αυτό γίνεται με τρόπο που δεν τη μειώνει. Ειδικά στην κλασική μουσική η ατμόσφαιρα στα σχόλια είναι τόσο snob που σε πνίγει. Δε γουστάρω Beethoven και αυτομάτως γίνομαι ένας απολίτιστος πιθηκάνθρωπος (ειδικά για τους μεταλλάδες υπάρχει αυτή η άποψη) που δεν μπορεί να καταλάβει την πραγματική μουσική. Φοβερή λογική! Μήπως απολίτιστος είναι αυτός που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορετική άποψη και το ότι η μουσική ακούγεται διαφορετική στον καθένα; Δεν αξίζει όμως να απαντήσω κάτι τέτοιο. Do not feed the trolls που λένε και στο χωριό μου. Οπότε καταλήγω να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εξαρχής : να παρακολουθώ το video χωρίς να κοιτάξω τα comments.

Δεν το έχω ξαναδεί αυτό κάπου;

Θυμάμαι παλιά όταν δεν είχα δει πολλές ταινίες στη ζωή μου που ότι και να έβλεπα με εντυπωσίαζε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που δε θα μπορούσα να το φανταστώ πριν το δω στην τηλεόρασή μου. Τώρα βλέπω μια ταινία στον υπολογιστή έχοντας δίπλα ανοιγμένο το Firefox και το MSN ώστε να έχω κάτι να κάνω γιατί απλά ΒΑΡΙΕΜΑΙ να ασχοληθώ μόνο με την ταινία. Βλέπω μια ιστορία που την έχω δει μερικές δεκάδες φορές ήδη και απλά περιμένω να δω κανά αστείο χωμένο κάπου εκεί μέσα ή κάποιο συμπαθητικό χαρακτήρα γιατί από μηνύματα, ανατροπές και πρωτοτυπία φαίνεται να έχουν στερέψει οι σεναριογράφοι. Ή μήπως θα μπορούσαν να τα έχουν όλα αυτά αλλά βαριούνται να εργασθούν περισσότερο για να βγάλουν μια ταινία που θα πουλήσει λιγότερο; Ίσως να είναι και αυτό.

Όπως και να έχει, πλέον το 93,333% (κατά προσέγγιση) των ταινιών που κυκλοφορούν μπορούν να καταταχθούν σε λίγες μεγάλες κατηγορίες. Είναι σα να έχουν γραφτεί μερικά templates τα οποία έχουν κενά στα ονόματα των πρωταγωνιστών, το κύριο θέμα κτλ έτσι ώστε συμπληρώνοντας λίγες λέξεις κλειδιά να προκύπτει μια νέα ταινία. Παράδειγμα :

JOHN TUCKER MUST DIE

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _KATE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ_ τον _JOHN TUCKER_ όταν _ΓΝΩΡΊΖΕΤΑΙ ΜΕ 3 ΠΡΩΗΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _SCOTT_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Ας συμπληρώσουμε αλλιώς τώρα τα κενά :

EASY A

Η ταινία αποτελεί αφήγηση πρώτου προσώπου και ξεκινάει με την _OLIVE_, που είναι μαθήτρια σε λύκειο να εξηγεί ότι είναι «αόρατη» και ότι κανείς δεν την προσέχει. Κατά τύχη βρίσκεται μπλεγμένη στο ψέμμα ότι _ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΜΕ_ τον _GEORGE_ όταν _Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ_. Σταδιακά από το «αόρατη» περνάει στο «γκομενάρα του σχολείου», αλλά τελικά η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου όταν _ΤΗΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΣΟΥΛΑ_ και το μετανιώνει με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί μπροστά σε όλους την αλήθεια και να τα φτιάξει με τον _WOODCHUCK TODD_ που τον γνώριζε από πριν και ήταν ο μόνος που έβλεπε μέσα από το ψέμμα τον αληθινό της εαυτό και την αγαπάει για αυτό που είναι.

Αν αυτές οι ομοιότητες δε σας αρκούν προσθέτω ότι ο τυπάς με τον οποίο τα φτιάχνει η πρωταγωνίστρια στο τέλος είναι ο ίδιος ηθοποιός και στις δύο ταινίες (!) και η διάρκεια και των δύο είναι μιαμιση ώρα ±2 λεπτά.

Μπορείτε να κάνετε το ίδιο πράγμα με άλλες εφηβικές αμερικανιές και θα δείτε ότι υπάρχουν και άλλες που μπορούν να ταιριάξουν σε αυτό το πρότυπο. Μετά υπάρχει η ταινία με τον άντρα με που έχει «λάθος» lifestyle (γυναικάς/πότης/μίζερος) που γνωρίζει μια γκόμενα και προσπαθεί να το κρύψει από αυτήν αλλά τελικά αυτή το μαθαίνει και θυμώνει που της είπε ψέμματα και δε θέλει να τον ξαναδεί αλλά αυτός της αποδεικνύει ότι την αγαπάει ΚΑΙ ότι μπορεί να αλλάξει και ζουν μαζί ευτυχισμένοι μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους (Wedding crashers, Yes Man κτλ) και ούτω καθεξής.

Οκ το ξέρω ότι δεν μπορούν όλες οι ρομαντικές ταινίες να είναι Eternal Sunshine of a Spotless Mind, ούτε τα finale των ταινιών να περιέχουν ανατροπές του τύπου Usual Suspects ή Identity, αλλά όχι και να βλέπουμε τις ίδες ταινίες με άλλους τίτλους. Δε θα μπορούσε μία στο τόσο να βγει μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ΔΕΝ τα φτιάχνει με τη γκόμενα που είχε σταμπάρει με το που την πρωτοείδε; Δε γίνεται ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο να μεγαλώσει και να γίνει ο φλώρος που τον κοροϊδεύουν όλοι στη δουλειά; Και γιατί δε βγαίνουν πιο συχνά horror ταινίες στις οποίες ο μαύρος δεν είναι ο πρώτος που πεθαίνει;

Είναι κατάντια το να έχουμε ταινίες να παίζουν στο background και το να χωρίζουμε τις ταινίες σε «Αμερικανιά» (με ξενέρωτο ύφος) και «Αμερικανιά, αλλά είχε γέλιο». Από την άλλη δε θα ήταν έτσι αν εμείς δε ζητούσαμε να μας δίνουν φθηνή διασκέδαση ώντας πολύ τεμπέληδες για να θέλουμε τέχνη που απαιτεί αφοσίωση από εμάς τους ίδιους για να την απολαύσουμε (προφανώς δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) οπότε μπορούμε απλά να το δεχτούμε ως πραγματικότητα και να μην περιμένουμε καμιά δραματική αλλαγή στο μέλλον.

Αρέσει σε %d bloggers: